28.1.06
27.1.06
στον αστερισμο του πινγκουινου.
εκει που ειμαι εχω πιασει φιλεναδα μια σομπα πετρελαιου.
αυτη που ειναι στο μεσα δωματιακι -οχι τις αλλες στην τραπεζαρια. εκεινες δεν τις πολυσυμπαθω: στη μια μαζευονται καποιοι που τους βαριεμαι ενω η αλλη μου κανει νουμερα, μια δε μπορω να την αναψω και την αλλη δε μπορω να τη σβησω.
και δεν ακουω πλατωνος αυτη τη στιγμη. ακουω pj harvey -το is this desire- αλλα και τα δυο των portishead.
μετα τα ποσα "μαλιστα" δεν εχει πια σημασια αν απο μεσα σου κοροϊδευεις λεγοντας το;
απο το πρωτο νομιζω.
[κι εγω τωρα με ποιον να παω; μ'αυτον που λεει οτι ο φοβος κινει τον κοσμο ή με τον αλλο που υποστηριζει οτι ο φοβος τρωει τα σωθικα;]
εχω κι αυτο το βιβλιο που διαβαζω αυτες τις μερες. εχει μεσα
αθηνα,
τηλεπαθητικες μεταδοσεις μυστικων μηνυματων,
ερωτα,
αδεσποτα,
βροχη,
τσαλακωμενα ερωτικα γραμματα στον καδο των αχρηστων.
καθομαι διπλα στη σομπα και το διαβαζω.
στη μικρη αποθηκη πισω υπαρχει ενα κουταβι που κοιμαται στο ροκανιδι. πού και πού κλεβω λουκανικα απο το ψυγειο και της τα ταϊζω. οταν με βλεπει κανει πολλες χαρες, αν και νομιζω οτι βασικα ψυχανεμιζεται καποιο λουκανικο.
δεν πειραζει.
αν ηταν αγορι θα την ελεγα μαρκο. τωρα ψαχνω ονομα.
σκεφτομαι κι εσενα τελευταια, ολως παραδοξως.
αλλιως βεβαια, αλλα σε σκεφτομαι.
ισως στειλω κανα μεηλ. θα δουμε.
η σομπα φυσικα δε λεει τιποτα. απλα χαμογελαει χαζα μ'αυτο το τεραστιο στομα που χασκει φλογες.
αυτη που ειναι στο μεσα δωματιακι -οχι τις αλλες στην τραπεζαρια. εκεινες δεν τις πολυσυμπαθω: στη μια μαζευονται καποιοι που τους βαριεμαι ενω η αλλη μου κανει νουμερα, μια δε μπορω να την αναψω και την αλλη δε μπορω να τη σβησω.
και δεν ακουω πλατωνος αυτη τη στιγμη. ακουω pj harvey -το is this desire- αλλα και τα δυο των portishead.
μετα τα ποσα "μαλιστα" δεν εχει πια σημασια αν απο μεσα σου κοροϊδευεις λεγοντας το;
απο το πρωτο νομιζω.
[κι εγω τωρα με ποιον να παω; μ'αυτον που λεει οτι ο φοβος κινει τον κοσμο ή με τον αλλο που υποστηριζει οτι ο φοβος τρωει τα σωθικα;]
εχω κι αυτο το βιβλιο που διαβαζω αυτες τις μερες. εχει μεσα
αθηνα,
τηλεπαθητικες μεταδοσεις μυστικων μηνυματων,
ερωτα,
αδεσποτα,
βροχη,
τσαλακωμενα ερωτικα γραμματα στον καδο των αχρηστων.
καθομαι διπλα στη σομπα και το διαβαζω.
στη μικρη αποθηκη πισω υπαρχει ενα κουταβι που κοιμαται στο ροκανιδι. πού και πού κλεβω λουκανικα απο το ψυγειο και της τα ταϊζω. οταν με βλεπει κανει πολλες χαρες, αν και νομιζω οτι βασικα ψυχανεμιζεται καποιο λουκανικο.
δεν πειραζει.
αν ηταν αγορι θα την ελεγα μαρκο. τωρα ψαχνω ονομα.
σκεφτομαι κι εσενα τελευταια, ολως παραδοξως.
αλλιως βεβαια, αλλα σε σκεφτομαι.
ισως στειλω κανα μεηλ. θα δουμε.
η σομπα φυσικα δε λεει τιποτα. απλα χαμογελαει χαζα μ'αυτο το τεραστιο στομα που χασκει φλογες.
19.1.06
whatever.
τα ξημερωματα θα παρω ενα αεροπλανο, θα παω καπου αλλου, οπου ειμαι ενας αλλος.
σχεδον.
δε θελω. μ'αρεσει εδω. μ'αρεσει το εδω εγω.
το ενα λινκ φερνει τ'αλλο και τ'αλλο το παραλλο. γνωριζω εναν κοσμο με τον οποιο σκεφτομαστε περιπου το ιδιο -βλεπω σκεψεις μου σταλμενες απο την οθονη ενος αλλου. ομορφα. μ'αρεσει κι αυτο.
εχω λιγοτερες απο 24ωρες ακομη. τι θα κανω;
ν'αρχισω μηπως να πακεταρω σιγα σιγα; πρεπει να περασω και κανα αλλο σι ντι γιατι εχω βαρεθει ν'ακουω τα ιδια τους τελευταιους μηνες. γαμωτο, αμελησα να βαλω τον βασιλη και την περσεφονη να μου γραψουν εκεινα που ειχα ακουσει σπιτι τους. ισως προλαβω, αλλα μπορει και οχι, γιατι υπαρχουν κι αλλα πραγματα που πρεπει να γινουν. ουφ.
μπορω παλι να τα κανω την τελευταια στιγμη. δε γαμιεται...
μηπως να βγω καμια βολτα; εχει και ηλιο τωρα. ν'ανεβω φιλοπαππου να κανω κανα τζοιντ. καλυτερα οχι. τελευταια καπνιζω πολυ, πρεπει να κανω κανα διαλειμμα, δε μου κανει καλο αυτο.
λιγοτερες απο 24ωρες. με αγχωνουν τα ντεντλαϊν. αυτο το "την ταδε ωρα θα συμβει αυτο". ενιοτε χρειαζονται βεβαια κι αυτα, αλλα σ'αυτη τη φαση δε μ'αρεσουν.
θα μ'αρεσε και μια τελευταια κραιπαλη. αλλα καλη. πεμπτη βραδυ, γιατι οχι; εχουν πλακα οι πεμπτες βραδια, αν και μου τη σπανε οταν μοιαζουν με παρασκευες βραδια. τοτε ειναι καλες οι τεταρτες που ειναι πιο πεμπτες.
πρεπει να δω και τον μιχαλη. αυτον οπωσδηποτε. εχω γραψει κανονικα πολλους ανθρωπους αυτες τις μερες. μαλλον δε θελω να τους δω αρκετα. οταν κατεβαζω παροχες ειναι κατι το ολικο: δεν απανταω σε μηνυματα ή κλησεις, λεω εξωφρενικες δικαιολογιες και τετοια. και το κανω καπως ασυναισθητα ολο αυτο. τους αγαπαω. αληθεια. αλλα μαλλον βρισκομαι σε μερικως αυτιστικη φαση αυτη την περιοδο (σιγα τωρα μην υπαρχει τετοιο πραγμα...).
λοιπον, μαλλον θελω να ψιλοβγω το βραδυ. αυτο σημαινει αφενος οτι η ελπιδα πεθαινει τελευταια, αφετερου οτι οι δουλειες πρεπει να εχουν τελειωσει μεχρι το απογευματακι. να δουμε και ποτε θα ξυριστω γαμωτο. δεν υπαρχει περιπτωση να βγω ξυρισμενος εξω, θα πρεπει να το κανω πριν φυγω για το αεροδρομιο (να μαθω και τι ωρες εχει λεωφορειο: 30ευρα δεν ξαναδινω στο ταξι -με τοσα χρηματα παω βερολινο. λεμε τωρα.).
[επισης, πρεπει να βρω τη δυναμη ν'αλλαξω σταθμο: τις τελευταιες μερες ακουω εν λευκω 24/7 χωρις αναγκαστικα να μ'αρεσει αυτο.]
νυσταζω κιολας...
σχεδον.
δε θελω. μ'αρεσει εδω. μ'αρεσει το εδω εγω.
το ενα λινκ φερνει τ'αλλο και τ'αλλο το παραλλο. γνωριζω εναν κοσμο με τον οποιο σκεφτομαστε περιπου το ιδιο -βλεπω σκεψεις μου σταλμενες απο την οθονη ενος αλλου. ομορφα. μ'αρεσει κι αυτο.
εχω λιγοτερες απο 24ωρες ακομη. τι θα κανω;
ν'αρχισω μηπως να πακεταρω σιγα σιγα; πρεπει να περασω και κανα αλλο σι ντι γιατι εχω βαρεθει ν'ακουω τα ιδια τους τελευταιους μηνες. γαμωτο, αμελησα να βαλω τον βασιλη και την περσεφονη να μου γραψουν εκεινα που ειχα ακουσει σπιτι τους. ισως προλαβω, αλλα μπορει και οχι, γιατι υπαρχουν κι αλλα πραγματα που πρεπει να γινουν. ουφ.
μπορω παλι να τα κανω την τελευταια στιγμη. δε γαμιεται...
μηπως να βγω καμια βολτα; εχει και ηλιο τωρα. ν'ανεβω φιλοπαππου να κανω κανα τζοιντ. καλυτερα οχι. τελευταια καπνιζω πολυ, πρεπει να κανω κανα διαλειμμα, δε μου κανει καλο αυτο.
λιγοτερες απο 24ωρες. με αγχωνουν τα ντεντλαϊν. αυτο το "την ταδε ωρα θα συμβει αυτο". ενιοτε χρειαζονται βεβαια κι αυτα, αλλα σ'αυτη τη φαση δε μ'αρεσουν.
θα μ'αρεσε και μια τελευταια κραιπαλη. αλλα καλη. πεμπτη βραδυ, γιατι οχι; εχουν πλακα οι πεμπτες βραδια, αν και μου τη σπανε οταν μοιαζουν με παρασκευες βραδια. τοτε ειναι καλες οι τεταρτες που ειναι πιο πεμπτες.
πρεπει να δω και τον μιχαλη. αυτον οπωσδηποτε. εχω γραψει κανονικα πολλους ανθρωπους αυτες τις μερες. μαλλον δε θελω να τους δω αρκετα. οταν κατεβαζω παροχες ειναι κατι το ολικο: δεν απανταω σε μηνυματα ή κλησεις, λεω εξωφρενικες δικαιολογιες και τετοια. και το κανω καπως ασυναισθητα ολο αυτο. τους αγαπαω. αληθεια. αλλα μαλλον βρισκομαι σε μερικως αυτιστικη φαση αυτη την περιοδο (σιγα τωρα μην υπαρχει τετοιο πραγμα...).
λοιπον, μαλλον θελω να ψιλοβγω το βραδυ. αυτο σημαινει αφενος οτι η ελπιδα πεθαινει τελευταια, αφετερου οτι οι δουλειες πρεπει να εχουν τελειωσει μεχρι το απογευματακι. να δουμε και ποτε θα ξυριστω γαμωτο. δεν υπαρχει περιπτωση να βγω ξυρισμενος εξω, θα πρεπει να το κανω πριν φυγω για το αεροδρομιο (να μαθω και τι ωρες εχει λεωφορειο: 30ευρα δεν ξαναδινω στο ταξι -με τοσα χρηματα παω βερολινο. λεμε τωρα.).
[επισης, πρεπει να βρω τη δυναμη ν'αλλαξω σταθμο: τις τελευταιες μερες ακουω εν λευκω 24/7 χωρις αναγκαστικα να μ'αρεσει αυτο.]
νυσταζω κιολας...
18.1.06
17.1.06
κι ακουμε "σ'αγαπω".
"ειναι μερικοι ανθρωποι που δεν ειναι σιγουροι αν τους αγαπανε".
τοτε ηταν που χτυπησε το τηλεφωνο. ειχαμε καιρο να μιλησουμε. ειχα αποφασισει να παρω τις αποστασεις μου με τη σκεψη οτι ο καλυτερος τροπος για να καταπολεμησεις την επιθυμια ειναι να την ξεριζωσεις. ή εστω να προσποιηθεις οτι δεν υπαρχει.
αδικος κοπος: ο ενθουσιασμος και η παιδικοτητα στη φωνη σου μου τα εφεραν ολα πισω.
ολα.
ειπαμε οτι θα βρεθουμε παρασκευη ή σαββατο. ετσι οπως εχουν τα πραγματα θα ειναι η τελευταια μας συναντηση για καιρο.
ή και για παντα.
τοτε ηταν που χτυπησε το τηλεφωνο. ειχαμε καιρο να μιλησουμε. ειχα αποφασισει να παρω τις αποστασεις μου με τη σκεψη οτι ο καλυτερος τροπος για να καταπολεμησεις την επιθυμια ειναι να την ξεριζωσεις. ή εστω να προσποιηθεις οτι δεν υπαρχει.
αδικος κοπος: ο ενθουσιασμος και η παιδικοτητα στη φωνη σου μου τα εφεραν ολα πισω.
ολα.
ειπαμε οτι θα βρεθουμε παρασκευη ή σαββατο. ετσι οπως εχουν τα πραγματα θα ειναι η τελευταια μας συναντηση για καιρο.
ή και για παντα.
15.1.06
κυριακη πρωι.
ξαφνικα εχασα τον κοσμο.
τι γυρευω εγω σ'αυτο το κρεβατι, σκεφτηκα. κοιταξα αυτον που ειχα διπλα μου και δεν μου ηταν καθολου ποθητος. κι ομως τον ειχα διπλα μου.
αυτη τη φορα μου εδειξε και μια φωτογραφια του οταν ηταν νεωτερος. φανταζομαι οτι αυτη η φωτογραφια δε βρεθηκε τυχαια πανω στο τραπεζακι του καθιστικου. αρα, τι στο καλο σκεφτοταν για μενα; τι αφηγηση ειχε πλασει στο μυαλο του; η ιδεα με πανικοβαλε.
ειπα οτι πρεπει να φυγω, σηκωθηκα και αρχισα να ντυνομαι με γρηγορες κινησεις. δε μπηκα στον κοπο να βρω μια δικαιολογια. απλα ζητησα συγνωμη και υποσχεθηκα να αναπληρωσω καποια αλλη φορα. ετσι αοριστα.
βγηκα στον κεντρικο δρομο και αρχισα να περπαταω χωρις σχεδιο για το πού θα παω. παρασκευη βραδυ, αλλα ο περισσοτερος κοσμος την εβγαζε σπιτι του -πού να τρεχεις τωρα μ'αυτο το κρυο...
πηγε ο καυλωμενος φανταρος να γαμησει, αλλα στην πορεια ανακαλυψε οτι δεν ηταν αυτο που του ελειπε πραγματικα. ουτε οι αγκαλιες του λειπουν πραγματικα. εχει αλλα τηλεφωνα αποθηκευμενα σε περιπτωση που χρειαστει κατι τετοιο.
ξημερωματα κυριακης σ'ενα παρτυ που θα μπορουσε να ειναι και καλυτερο, αλλα κατσαμε -κι εγω δεν ξερω γιατι. μεσα τα κουρελια τραγουδανε ακομα. εμεις εξω, στο πισω μπαλκονι, καπνιζουμε ενα τζοιντ.
η αρ. μου λεει πως τωρα νιωθει καλυτερα με τη σχεση της. εχει προσαρμοστει στο γεγονος οτι ο καλος της ειναι πολυγαμικος. στην αρχη την τρελαινε η ιδεα οτι μπορει να κοιμηθει και με καποια αλλη. τωρα, ομως, αισθανεται οτι "υπαρχει μια βαση" και νιωθει καλα.
το "ασχημα" εγω το εχασα καθως ημουν μακρια, αλλα αντιλαμβανομαι οτι για να μου τα λεει ολα αυτα τωρα, πρεπει οντως να ζοριστηκε αρκετα τοτε.
"εχασα τον ρομαντισμο μου, αλλα νιωθω οτι ωριμασα".
κι εγω καπως ετσι το ειδα, οταν συνεβη σε μενα -θυμαμαι ποτε ακριβως συνεβη αυτο, τις αποφασεις που αναγκαστηκα να παρω, τις τεραστιες διαδρομες που εκανα στην πολη, γιατι οι τεσσερεις τοιχοι με επνιγαν.
ειναι αραγε αυτο η αρχη της ενηλικιωσης; ή εστω ενα βημα προς αυτη την κατευθυνση;
ενα απογευμα στο φυλακιο συζητουσα με εναν απο τους πιτσιρικαδες εκει. 19 ετων αυτος, του ριχνω δεκα χρονια.
πριν δυο εβδομαδες ειχε γνωρισει μια κοπελα στο πλοιο και τα εφτιαξαν. φουλ ερωτευμενος, εκανε ηδη σχεδια για το μελλον -πώς θα πηγαινοερχεται απο την κρητη ως τη σαμο για να βλεπονται, κτλ. μαλιστα, με τα 60 ευρω που του εβαλε ο πατερας του για να περασει, αυτος πηγε και της αγορασε δωρο εναν σταυρο (τωρα δεν ειχε λεφτα ουτε για τσιγαρα).
δεν ξερω κατα ποσο η κοπελα εκτιμησε την κινηση του στ., εγω παντως τον ειχα παρει λιγο στο ψιλο ("μα σταυρο, ρε μαλακα; δεν επαιρνες κατευθειαν τη βερα;").
"καταλαβαινω τι μου λες, αλλα αυτη ειναι και η διαφορα μας", μου ειπε. "εγω καθε φορα πιστευω οτι αυτο που ξεκιναω θα κρατησει για παντα, γιατι αυτο θελω, ενω εσυ απο την αρχη βλεπεις το τελος".
"γιατι αυτο θελω;", συμπληρωσα μεσα μου.
πισω στην κυριακη πρωι. λιγο πριν πεσω σχεδον λιποθυμος στο κρεβατι, μια στιγμη εξαιρετικης διαυγειας.
ειμαι ηρεμος και ολα ειναι καλα.
τι γυρευω εγω σ'αυτο το κρεβατι, σκεφτηκα. κοιταξα αυτον που ειχα διπλα μου και δεν μου ηταν καθολου ποθητος. κι ομως τον ειχα διπλα μου.
αυτη τη φορα μου εδειξε και μια φωτογραφια του οταν ηταν νεωτερος. φανταζομαι οτι αυτη η φωτογραφια δε βρεθηκε τυχαια πανω στο τραπεζακι του καθιστικου. αρα, τι στο καλο σκεφτοταν για μενα; τι αφηγηση ειχε πλασει στο μυαλο του; η ιδεα με πανικοβαλε.
ειπα οτι πρεπει να φυγω, σηκωθηκα και αρχισα να ντυνομαι με γρηγορες κινησεις. δε μπηκα στον κοπο να βρω μια δικαιολογια. απλα ζητησα συγνωμη και υποσχεθηκα να αναπληρωσω καποια αλλη φορα. ετσι αοριστα.
βγηκα στον κεντρικο δρομο και αρχισα να περπαταω χωρις σχεδιο για το πού θα παω. παρασκευη βραδυ, αλλα ο περισσοτερος κοσμος την εβγαζε σπιτι του -πού να τρεχεις τωρα μ'αυτο το κρυο...
πηγε ο καυλωμενος φανταρος να γαμησει, αλλα στην πορεια ανακαλυψε οτι δεν ηταν αυτο που του ελειπε πραγματικα. ουτε οι αγκαλιες του λειπουν πραγματικα. εχει αλλα τηλεφωνα αποθηκευμενα σε περιπτωση που χρειαστει κατι τετοιο.
ξημερωματα κυριακης σ'ενα παρτυ που θα μπορουσε να ειναι και καλυτερο, αλλα κατσαμε -κι εγω δεν ξερω γιατι. μεσα τα κουρελια τραγουδανε ακομα. εμεις εξω, στο πισω μπαλκονι, καπνιζουμε ενα τζοιντ.
η αρ. μου λεει πως τωρα νιωθει καλυτερα με τη σχεση της. εχει προσαρμοστει στο γεγονος οτι ο καλος της ειναι πολυγαμικος. στην αρχη την τρελαινε η ιδεα οτι μπορει να κοιμηθει και με καποια αλλη. τωρα, ομως, αισθανεται οτι "υπαρχει μια βαση" και νιωθει καλα.
το "ασχημα" εγω το εχασα καθως ημουν μακρια, αλλα αντιλαμβανομαι οτι για να μου τα λεει ολα αυτα τωρα, πρεπει οντως να ζοριστηκε αρκετα τοτε.
"εχασα τον ρομαντισμο μου, αλλα νιωθω οτι ωριμασα".
κι εγω καπως ετσι το ειδα, οταν συνεβη σε μενα -θυμαμαι ποτε ακριβως συνεβη αυτο, τις αποφασεις που αναγκαστηκα να παρω, τις τεραστιες διαδρομες που εκανα στην πολη, γιατι οι τεσσερεις τοιχοι με επνιγαν.
ειναι αραγε αυτο η αρχη της ενηλικιωσης; ή εστω ενα βημα προς αυτη την κατευθυνση;
ενα απογευμα στο φυλακιο συζητουσα με εναν απο τους πιτσιρικαδες εκει. 19 ετων αυτος, του ριχνω δεκα χρονια.
πριν δυο εβδομαδες ειχε γνωρισει μια κοπελα στο πλοιο και τα εφτιαξαν. φουλ ερωτευμενος, εκανε ηδη σχεδια για το μελλον -πώς θα πηγαινοερχεται απο την κρητη ως τη σαμο για να βλεπονται, κτλ. μαλιστα, με τα 60 ευρω που του εβαλε ο πατερας του για να περασει, αυτος πηγε και της αγορασε δωρο εναν σταυρο (τωρα δεν ειχε λεφτα ουτε για τσιγαρα).
δεν ξερω κατα ποσο η κοπελα εκτιμησε την κινηση του στ., εγω παντως τον ειχα παρει λιγο στο ψιλο ("μα σταυρο, ρε μαλακα; δεν επαιρνες κατευθειαν τη βερα;").
"καταλαβαινω τι μου λες, αλλα αυτη ειναι και η διαφορα μας", μου ειπε. "εγω καθε φορα πιστευω οτι αυτο που ξεκιναω θα κρατησει για παντα, γιατι αυτο θελω, ενω εσυ απο την αρχη βλεπεις το τελος".
"γιατι αυτο θελω;", συμπληρωσα μεσα μου.
πισω στην κυριακη πρωι. λιγο πριν πεσω σχεδον λιποθυμος στο κρεβατι, μια στιγμη εξαιρετικης διαυγειας.
ειμαι ηρεμος και ολα ειναι καλα.
12.1.06
11.1.06
10.1.06
μερες του 06.
το ειπα και στον ταξιτζη που με μαζεψε τις προαλλες απο το γκαζι: "πλαναται μια μιζερια στην ατμοσφαιρα". μπροστα απο τις μεγαλες πιστες ηταν παρκαρισμενα τα γυαλιστερα αυτοκινητα μεγαλου κυβισμου των σκυλαδων. υποθηκευμενα στις τραπεζες τα περισσοτερα -υποθετω.
κανω το κοντραστ με τις μερες που το χρηματιστηριο ηταν στο πηκ του. μπορουσες να νιωσεις τον πλουτο στον αερα να τυλιγει τα παντα και οι παντες ηταν χαρουμενοι (ή κατι τετοιο, τεσπα).
ή με τις μερες του "ελληνικου καλοκαιριου" του 2004. αυτη η αισιοδοξια οτι ανεβαινουμε και οτι τα καλυτερα ερχονται (μπαϊ δε γουεϊ, πώς, ρε κοριτσια;).
εχει αρχισει να κουραζει κι αυτη ιστορια με την αθηνα. "και τι γαματη πολη που ειναι και -ναι- γουσταρουμε το χαος της και τη βρωμια της, αλλα -ναι- θα γουσταραμε να ειχε και κανα κτιριο της προκοπης και οχι ολη αυτη τη moda bagno αισθητικη του εκσυγχρονισμου (βλ. μεγαρο, μετρο, βωβος, κτλ), ε κι ενας καφες σε μια λογικη τιμη ("ναι, μωρε, αλλα εμεις οι ελληνες καθομαστε με τις ωρες στα καφε, οποτε πληρωνεις τη θεση ουσιαστικα" -my ass!) και εχεις παει σ'αυτη τη γαματη ποστ-ταβερνα με ντεκορ στο λευκο του ρολ που εχει φρεσκο ραδικι να βοσκησεις;".
μια ολοκληρη πολη προσπαθει να προσποιηθει οτι ειναι κατι αλλο ή οτι ειναι καπου αλλου. σορυ, εισαι στου ψυρρη και οχι στο σοχο, καλη μου, και με τον μισθο που παιρνεις κανονικα δε θα πρεπε να λιμπιζεται αυτον τον σουπερ ντιζαϊν καναπε. παρε εναν απο το ικεα (και πολυ σου).
ως εκ τουτου, στεναχωριεσαι και μιζεριαζεις.
περιφερεις τον εαυτο σου, χαιρετας κοσμο, παιρνεις ποζες. συμμετεχεις στο fun για το οποιο διαβαζεις. "εισαι μεσα στα πραγματα".
ελπιζεις συχνα οτι η επομενη γωνια που θα στριψεις θα ειναι η τυχερη σου και οτι θα πεσεις πανω στην Τινκερμπελ που θα τα κανει ολα καλα με το ραβδακι της (τζικιντι-γκλον!) και θα γνωρισεις επιτελους το παλληκαρι της ζωης σου και τωρα που ο γκεϊ γαμος θα επιτραπει επιτελους, θα σας παντρεψει στο δημαρχειο η ντορα (που ειναι και γκεϊ-φρεντλυ -εδωσε συνεντευξη στο 10% και παραχωρησε και την κλαυθμωνος για την πραϊντ) ή -αν δεν το προλαβει αυτη ως δημαρχος- ο νικητας (ανερχομενη δυναμη -θα μπει μεσα στους τρεις πιο προχω δημαρχους της ευρωπης -στανταρ! για να μπει δε στο ματι του ντε λα νοε, του προτεινω να κανει παραλια γυμνιστων τον πεζοδρομο της ερμου πανω απο τον κεραμικο και τον αρχαιολογικο χωρο να τον γεμισει με νερο, ωστε να τον επισκεπτομαστε με μασκες και βατραχοπεδιλα. την υπολοιπη μερα θα αραζουμε στους λοφισκους με το γκαζον καπνιζοντας τεραστια τζοιντ).
αυτο που θελω να πω ειναι οτι υπαρχει ελπιδα. κι αυτο ειναι θετικο νομιζω.
μετα ηρθαν οι σεισμολογοι, αλλα αυτο ειναι αλλη ιστορια.
[ειναι προφανες οτι δεν την παλευω ιδιαιτερως]
κανω το κοντραστ με τις μερες που το χρηματιστηριο ηταν στο πηκ του. μπορουσες να νιωσεις τον πλουτο στον αερα να τυλιγει τα παντα και οι παντες ηταν χαρουμενοι (ή κατι τετοιο, τεσπα).
ή με τις μερες του "ελληνικου καλοκαιριου" του 2004. αυτη η αισιοδοξια οτι ανεβαινουμε και οτι τα καλυτερα ερχονται (μπαϊ δε γουεϊ, πώς, ρε κοριτσια;).
εχει αρχισει να κουραζει κι αυτη ιστορια με την αθηνα. "και τι γαματη πολη που ειναι και -ναι- γουσταρουμε το χαος της και τη βρωμια της, αλλα -ναι- θα γουσταραμε να ειχε και κανα κτιριο της προκοπης και οχι ολη αυτη τη moda bagno αισθητικη του εκσυγχρονισμου (βλ. μεγαρο, μετρο, βωβος, κτλ), ε κι ενας καφες σε μια λογικη τιμη ("ναι, μωρε, αλλα εμεις οι ελληνες καθομαστε με τις ωρες στα καφε, οποτε πληρωνεις τη θεση ουσιαστικα" -my ass!) και εχεις παει σ'αυτη τη γαματη ποστ-ταβερνα με ντεκορ στο λευκο του ρολ που εχει φρεσκο ραδικι να βοσκησεις;".
μια ολοκληρη πολη προσπαθει να προσποιηθει οτι ειναι κατι αλλο ή οτι ειναι καπου αλλου. σορυ, εισαι στου ψυρρη και οχι στο σοχο, καλη μου, και με τον μισθο που παιρνεις κανονικα δε θα πρεπε να λιμπιζεται αυτον τον σουπερ ντιζαϊν καναπε. παρε εναν απο το ικεα (και πολυ σου).
ως εκ τουτου, στεναχωριεσαι και μιζεριαζεις.
περιφερεις τον εαυτο σου, χαιρετας κοσμο, παιρνεις ποζες. συμμετεχεις στο fun για το οποιο διαβαζεις. "εισαι μεσα στα πραγματα".
ελπιζεις συχνα οτι η επομενη γωνια που θα στριψεις θα ειναι η τυχερη σου και οτι θα πεσεις πανω στην Τινκερμπελ που θα τα κανει ολα καλα με το ραβδακι της (τζικιντι-γκλον!) και θα γνωρισεις επιτελους το παλληκαρι της ζωης σου και τωρα που ο γκεϊ γαμος θα επιτραπει επιτελους, θα σας παντρεψει στο δημαρχειο η ντορα (που ειναι και γκεϊ-φρεντλυ -εδωσε συνεντευξη στο 10% και παραχωρησε και την κλαυθμωνος για την πραϊντ) ή -αν δεν το προλαβει αυτη ως δημαρχος- ο νικητας (ανερχομενη δυναμη -θα μπει μεσα στους τρεις πιο προχω δημαρχους της ευρωπης -στανταρ! για να μπει δε στο ματι του ντε λα νοε, του προτεινω να κανει παραλια γυμνιστων τον πεζοδρομο της ερμου πανω απο τον κεραμικο και τον αρχαιολογικο χωρο να τον γεμισει με νερο, ωστε να τον επισκεπτομαστε με μασκες και βατραχοπεδιλα. την υπολοιπη μερα θα αραζουμε στους λοφισκους με το γκαζον καπνιζοντας τεραστια τζοιντ).
αυτο που θελω να πω ειναι οτι υπαρχει ελπιδα. κι αυτο ειναι θετικο νομιζω.
μετα ηρθαν οι σεισμολογοι, αλλα αυτο ειναι αλλη ιστορια.
[ειναι προφανες οτι δεν την παλευω ιδιαιτερως]
7.1.06
6.1.06
<---:--->
χθες διασταυρωθηκαμε στην αποβαθρα του μετρο. εσυ εκανες οτι μιλουσες στο κινητο, εγω οτι μιλουσα με την παρεα μου.
μου φανηκε η πλεον φυσιολογικη και αναμενομενη αντιδραση, παρολο που -και σημερα ακομη που το σκεφτομαι- δεν καταλαβαινω ακριβως το γιατι.
πολυ κουλ για να ταραζομαστε, αρκετα εγωιστες για να παραδεχομαστε και αρκετα κυνικοι για να τηρουμε τα προσχηματα.
μου φανηκε η πλεον φυσιολογικη και αναμενομενη αντιδραση, παρολο που -και σημερα ακομη που το σκεφτομαι- δεν καταλαβαινω ακριβως το γιατι.
πολυ κουλ για να ταραζομαστε, αρκετα εγωιστες για να παραδεχομαστε και αρκετα κυνικοι για να τηρουμε τα προσχηματα.
2.1.06
2005 στο καυλο! (fuck off βασικα)
ηταν μια χαλια χρονια. σχεδον. πολλη υστερια (για το τιποτα), δουλεια, αγχος, ενας ασχημος και οδυνηρος χωρισμος (νομιζω το εσωσα το ολο πραγμα απο το να καταστραφει εντελως -πιστευω οτι υπαρχει αγαπη), γεφυρες που κοπηκαν, πολλα ανακατεμμενα κρεβατια, το κολυμπι στα βαθεια της ενηλικιωσης, η ανακαλυψη ενος κρυμμενου κοσμου (ή απλα "του κοσμου") που αγνοουσα, οι μασκες που επεσαν.
απο μια αποψη, αυτο χρειαζοταν -ηταν καλο.
αφησε ομως πισω του πολλα συντριμια. καιρος να τακτοποιηθουν. καιρος να καουν. οχι ομως και να λησμονηθουν.
παντα μου αρεσε η παραμονη της πρωτοχρονιας. εχει κατι το σχεδον μαγικο, παρολο που εχω επιγνωση του γεγονοτος οτι -στην τελικη- ειναι μια απλη μερα σαν ολες τις αλλες. κι ομως: στο μυαλο μου ο γιγαντιος τροχος του χρονου γυριζει με δυσκολια τριζοντας ("του χρονου τα γυρισματα π'ανεβοκατεβαινουν") και ξαφνικα (καμπανακι χτυπαει!) κατι αλλαζει.
μια δυο φορες το εχω αισθανθει αυτο. γι'αυτο ακομα και τωρα ελπιζω οτι κατι πραγματι θ'αλλαξει.
η πρωινη ξενερα την επομενη το πρωι εχει το μουντ μια μικρου μηκους του οζον που λεγεται Χ2000 (ή καπως ετσι, τελος παντων): τιποτα δεν εχει αλλαξει, φυσικα. ενδεχομενως σηκωνεσαι με ενα hangover και την απορια "ποιος/α ειναι αυτος/η που κοιμαται διπλα μου".
what the fuck!
λοιπον, λεω και οριζω:
σεξυ, ψυχραιμο και δημιουργικο 2006!
απο μια αποψη, αυτο χρειαζοταν -ηταν καλο.
αφησε ομως πισω του πολλα συντριμια. καιρος να τακτοποιηθουν. καιρος να καουν. οχι ομως και να λησμονηθουν.
παντα μου αρεσε η παραμονη της πρωτοχρονιας. εχει κατι το σχεδον μαγικο, παρολο που εχω επιγνωση του γεγονοτος οτι -στην τελικη- ειναι μια απλη μερα σαν ολες τις αλλες. κι ομως: στο μυαλο μου ο γιγαντιος τροχος του χρονου γυριζει με δυσκολια τριζοντας ("του χρονου τα γυρισματα π'ανεβοκατεβαινουν") και ξαφνικα (καμπανακι χτυπαει!) κατι αλλαζει.
μια δυο φορες το εχω αισθανθει αυτο. γι'αυτο ακομα και τωρα ελπιζω οτι κατι πραγματι θ'αλλαξει.
η πρωινη ξενερα την επομενη το πρωι εχει το μουντ μια μικρου μηκους του οζον που λεγεται Χ2000 (ή καπως ετσι, τελος παντων): τιποτα δεν εχει αλλαξει, φυσικα. ενδεχομενως σηκωνεσαι με ενα hangover και την απορια "ποιος/α ειναι αυτος/η που κοιμαται διπλα μου".
what the fuck!
λοιπον, λεω και οριζω:
σεξυ, ψυχραιμο και δημιουργικο 2006!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)