τ ο τ ε λ ο ς τ ο υ κ ο σ μ ο υ (μου)

2010-12-16T00:06:00.003+02:00

δουλευω. πού και πού κοιταω εξω απ'το παραθυρο οπου φαινεται ο δρομος. ακουω σειρηνες και το ελικοπτερο της αστυνομιας. τον τελευταιο καιρο ολο και πιο συχνα.

αρχιζω να βλεπω διαφορετικα την Ιστορια. αποκτω μια σχεση οικειοτητας.

σημερα η πορεια ηταν γεματη ασφαλιτες. αγορια και κοριτσια 20-25 ετων με κουκουλες ή χωρις. την επεφταν κατα ομαδες και συνελαμβαναν κοσμο. τρομακτικο απο καθε αποψη.

(κι εσυ στην ομονοια μετα το τελος της πορειας να κοιτας και να προσπαθεις να δεις τη μεγαλυτερη εικονα. καποιος αλλος, μετα απο χρονια θα διαβασει τη δικη μας ιστορια)

[τα γυφτακια που εμεναν στο διπλανο στενο εξαφανιστηκαν μια μερα ξαφνικα. τον τελευταιο χρονο που ειχαν ερθει στη γειτονια επαιζαν στο δρομο ολη μερα, ζητουσαν χρηματα απο τους περαστικους και μας χτυπουσαν συνεχεια το κουδουνι για να τους δωσουμε κανα γλυκο (καμια φορα και η μανα τους για γαλα ή ζαχαρη). τα ειδε η φιλεναντεν τις προαλλες που ειχαν παει για το συσσιτιο της εκκλησιας: τα εδιωξε ο παππους απο το σπιτι που νοικιαζαν, εφυγαν βραδυ και τωρα ολη η οικογενεια μενει στο αυτοκινητο -ενα σαραβαλιασμενο μιτσουμπισι του '80 που χανει λαδια και θελει σπρωξιμο να παρει μπρος.]

τον τελευταιο καιρο νιωθω να ζω στις αφηγησεις του πατερα μου που τις νομιζα ντεμοντε. (γιατι μαλλον πιστευα στη γραμμικη εξελιξη των πραγματων. δεν υπαρχει εξελιξη, υπαρχουν συνθηκες)

παμε να φυγουμε τωρα, γιατι ηρθαν κατι δελταδες και κοβουν βολτες πανω στην πλατεια με τα μηχανακια ψαχνοντας για θυματα. δεν θελεις να μπλεξεις μαζι τους.

(μεσα μου τραγουδαω αυτο. το μονο τραγουδι που της εποχης που ξερω τους στιχους απ'εξω. σορυ για το ρετρο)

2010-07-13T21:12:00.003+03:00

καθεμεραονειρευομαιναπαιρνωτοτσεκουριμουκαιναβγαινωστοδρομο.

καθε μερα.

the boy - τσεκουρι by teloskosmou
[credits> στιχοι: asterigrammeskyklos / μουσικη: the boy (γιατι ειμαστε και τρεντιδες)]

[ξυπνωντας μονος στο κρεβατι, μετα απο καιρο]

2009-10-12T08:48:00.003+03:00

τα ονειρα μάς λενε ιστοριες που νομιζουμε οτι εχουμε ξεχασει.

τοτε ψιλοξυπναμε και μες στη ζαλη προσπαθουμε να ενωσουμε τις τελιτσες που φτιαχνουν την εικονα. κι οταν την δουμε μπροστα μας, κανουμε ενα θαυμαστικο να!

οχι, μιστερ.

ποτε ξανα.

καμια αναγκη πραγματικα.

ειμαι καλα τωρα.

ι τζιγκ

2009-05-15T11:47:00.003+03:00

λυ βαδισμα (συμπεριφορα)

η κριση

βαδισμα. βαδισμα πανω στην ουρα της τιγρης. δεν δαγκωνει τον ανθρωπο. επιτυχια.

η εικονα

επανω ουρανος, κατω η λιμνη:

η εικονα του βαδισματος.

ετσι ο ανωτερος ανθρωπος κανει διακριση αναμεσα στο ψηλο και στο χαμηλο και μ'αυτον τον τροπο ενισχυει τη σκεψη των ανθρωπων.

οι γραμμες

εννια στην κορυφη:

προσεξε τη συμπεριφορα σου και σταθμισε τα ευνοϊκα σημαδια.

οταν εκπληρωθουν ολα, ερχεται μεγαλη καλοτυχια.

[το εργο εχει τελειωσει. αν θελουμε να μαθουμε αν θα επακολουθησει καλη τυχη, πρεπει να ανασκοπησουμε τη συμπεριφορα μας και τις συνεπειες της. αν τα αποτελεσματα ειναι καλα, ειναι βεβαιο οτι θα 'ρθει καλη τυχη. κανεις δεν γνωριζει τον εαυτο του. μονο απο τις συνεπειες των πραξεων του και απο τους καρπους των εργων του μπορει να κρινει το μελλον]

2009-03-15T23:10:00.007+02:00

το σαββατο 14 μαρτη 2009, περιπου 200 ανθρωποι συγκεντρωθηκαν εξω απο την εθνικη λυρικη σκηνη και φιληθηκαν στο δρομο με αφορμη ενα φιλι που κοπηκε στη σκηνη.

φωτογραφιες με καποια απο τα τρικακια + ενα απο τα κειμενα που κυκλοφορησαν εκεινο το βραδυ.

Ένα φιλί είναι απλώς ένα φιλί.

Δεν είναι η πρώτη φορά, δεν είναι η δεύτερη και σίγουρα δεν ήταν η τελευταία. Η ομοφοβία καλλιεργείται συστηματικά γύρω και μέσα μας, ζητώντας να ελέγξει επιθυμίες, σώματα, τους τρόπους που ακουμπιόμαστε, τη γλώσσα που χρησιμοποιούμε, το πώς καταλαβαίνουμε την αγάπη. Η ομοφοβία είναι μόνο μια όψη αυτού του κόσμου. Στέκεται μέσα στο πλέγμα των σχέσεων που κατασκευάζουν πειθαρχίες, κανονικότητες, τάξη - ατομικότητες χωρίς απορίες και χωρίς όνειρα.

Αλλά τα σώματά μας έχουν σημασία και δεν τα χαρίζουμε πουθενά. Όσο κι αν σήμερα φαίνεται να διεκδικούμε το αυτονόητο, είναι βέβαιο πως η ομοφοβία ανήκει στο παρελθόν, εμείς είμαστε το παρόν, αλλά ταυτόχρονα ερχόμαστε από το μέλλον. Ο χώρος και ο χρόνος διαθλάται και πιανόμαστε από το νήμα της πράξης όσων πριν από εμάς έζησαν πιστεύοντας ότι τα σώματά τους έχουν σημασία. Όσων αρνήθηκαν να δεχτούν τις απαντήσεις, όσων επιχείρησαν να φτιάξουν τις ερωτήσεις, όσων προσπάθησαν να ζήσουν ζωές με νόημα, ζωές με αγάπη.

Δεν είμαστε εδώ για να παίζονται τα έργα στη λυρική όπως τα θέλησε η σκηνοθέτης. Δεν είμαστε εδώ για να υπερασπίσουμε τους θεσμούς της πολιτείας. Ούτε για να υπερασπίσουμε αφηρημένα δικαιώματα. Δεν είμαστε εδώ για να δηλώσουμε την αντίθεσή μας στη λογοκρισία.

Είμαστε εδώ για το πολύ συγκεκριμένο εν δυνάμει των σωμάτων μας. Είμαστε εδώ για να υπερβούμε αυτά που μάθαμε, την ενοχή, την ντροπή, την αδικία, το μίσος του εαυτού και είμαστε εδώ για να φτιάξουμε συλλογικά μια καινούρια γλώσσα, καινούριους τρόπους του υπάρχειν, νέες μορφές που δεν διαχειρίζονται τα περιεχόμενά μας, αλλά τους δίνουν χώρο και λόγο.

Είμαστε εδώ για τη συλλογική ύπαρξη, για τη χαρά του να φιλιέσαι και να αγγίζεσαι Σάββατο βράδυ στο κέντρο της πόλης, είμαστε εδώ για να αντιπαρατεθούμε στις "συνειδήσεις" που προστατεύουν αυτόν τον κόσμο της βίας, των απαγορεύσεων, του ελέγχου, των εξουσιών, της ασχήμιας. Έναν κόσμο φοβικό που πνίγεται μέσα στα σκουπίδια που παράγει.

Είμαστε εδώ απόψε για να φιληθούμε στο δρόμο. Για να μάθουμε την ελευθερία και να διεκδικήσουμε την επιθυμία. Τα σώματά μας, τα ελεύθερα σώματα, θα αρθρώσουν αυτήν την επιθυμία, θα γίνουν επικίνδυνα σώματα.

Ένα φιλί ποτέ δεν είναι απλώς ένα φιλί.

Σάββατο βράδυ,
14/3/09
έξω από τη λυρική

______
[μολις το διαβασα ειπα "σπαραχτικο", αλλά ειναι και πολλα άλλα πραγματα μαζι ;)]

2009-01-25T21:12:00.006+02:00

i guess it would be nice to give my heart to a god
but which one, which one do i choose?
all the churches filled with losers, psycho or confused
i just want to hold the divine in mind
and forget all of the beauty's wasted

(i guess it would be nice...)

ειμαστε ολοι αφεντικα.

2008-11-24T23:52:00.001+02:00

2008-05-24T14:38:00.000+03:00

αποσπασμα απο το "παραπονο μιας αυτοκρατειρας" της πινα μπαους (1990).

2008-05-12T18:07:00.000+03:00

καποιοι στην πολη νιωθουν αποψε στεναχωρα. ταυτοχρονα ομως και ηρεμοι.

στην ακρη ενος ερημου δρομου, πανω απο τον γκρεμο, κλεισμενοι μεσα στο αυτοκινητο, κοιτανε τη θαλασσα στο βαθος και ακουνε τη βροχη να χτυπαει στην οροφη.

πιο μετα, πανω απ'τις γραμμες του τρενου, λιγο πριν τελειωσει η μερα κοιτανε τους γερανους στον συννεφιασμενο ουρανο, λενε "κριμα" κι αναβουν αλλο ενα τσιγαρο.

σε μια αλλη ζωη μαθαινουμε τι ειχαν τελικα στο μυαλο τους οι εραστες μας.

τωρα οχι.

2008-05-03T22:30:00.001+03:00

ειμαστε νομαδες.

κινουμαστε απο σωμα σε σωμα, παιρνουμε ενα πλοιο ή ενα αεροπλανο για να βρεθουμε σε μια μοναχικη αγκαλια που ψιθυριζει "χοντρουλη (μου)". μπαινουμε σ'ενα μπλε ελεκτρικ τουινγκο μια κρυα γιορτινη νυχτα για να παμε μια μεγαλη βολτα και καταληγουμε μια πρωτομαγια αγκαλιασμενοι στο κρεβατι να χωριζουμε.

ολες αυτες οι στιγμες, το περιεχομενο των οποιων ειναι χαδια, φιλια, κινησεις και χαζολογα, συναιρουνται σ'ενα ενιαιο κοματι χρονου το οποιο πρεπει τωρα να το ορισουμε καπως, να το βαλουμε σε λεξεις, προκειμενου να το χωρεσει ο νους μας.

εγω το ονομασα "δημητρολανδη".

(δυσκολη πιστα, αλλα καλη φαση. θα το ξανακανα.)

2008-03-21T10:54:00.000+02:00

"αλιμονο
στους δυνατους κι ευαισθητους
εξουσιαζονται
απο τους αδυναμους κι αναισθητους
αλιμονο
αν κλαψουμε
στη θεα των μαυρων στημονων
ενος κοραλενιου πλασματος."

[λενα πλατωνος - αλιμονο]

επιασε βροχη.

2008-02-06T20:45:00.000+02:00

les parapluies de cherbourg (1964) του jacques demy.

[μεγαλες στιγμες -συγκλονιστικο τρακ αουτ, η κατριν campy τοσο-οσο.
το tagline λεει οτι ειναι μια ταινια "για ολους τους νεαρους εραστες αυτου του κοσμου".
δυσκολη πιστα...]

[αξεχαστα λογια]

2008-01-25T13:20:00.000+02:00

Ned: I want adventure. I want romance.

Bill: Ned, there is no such thing as adventure. There's no such thing as romance. There's only trouble and desire.

Ned: Trouble and desire.

Bill: That's right. And the funny thing is, when you desire something you immediately get into trouble. And when you're in trouble you don't desire anything at all.

Ned: I see.

Bill: It's impossible.

Ned: It's ironic.

Bill: It's a fucking tragedy that's what it is, Ned.

[Hal Hartley - Simple Men (1992)]

[με ευχαριστιες στον sensual monk που μ'εβαλε στο παιχνιδι]

χκ.

2007-12-10T02:02:00.000+02:00

στην αναμονη.

εδω,
αλλα και 7 ωρες πισω.

[πλεον ο υπολογισμος γινεται πιο ευκολα. μηχανικα]

προσδοκιες υπαρχουν παντα, αλλα τωρα και τα δυο ποδια πατανε στη γη.

[εξαλλου παντα μπορεις να παρεις ενα αεροπλανο]

και καθε βραδυ τελειωνει μπροστα απ'το ιδιο παραθυρο

που ανοιγει, οταν του κανω κλικ.

***

[ακουμε colleen αυτες τις μερες]

what's a boy to do?

2007-11-08T23:27:00.000+02:00

γιατι (με καποιο τροπο) εχει κατι απο donnie darko.

σουπερσταρ.

2007-10-24T12:58:00.000+03:00

superstar: the karen carpenter story (1987) του todd haynes.
[τα πρωτα δεκα λεπτα].

(αλλος) ενας γαμος.

2007-10-10T11:07:00.000+03:00

ana kokkinos - head on (1998)

ολα καλα.

2007-10-04T03:33:00.000+03:00

ροϋ αντερσον -εσεις, οι ζωντανοι (2007)

2007-09-27T16:04:00.002+03:00

η επιβιωση με βαζει σε αναγκαστικη απογειωση

ή κατι τετοιο τελος παντων.

ομως: απο τις 24 εικονες το δευτερολεπτο εγω στις 20 βλεπω αυτο που εχω μπροστα μου και στις 4 αυτο που εχω στο μυαλο μου. η αναλογια αλλαζει συνεχεια και εξαρταται απο το αν εχει λιγοτερο ή περισσοτερο φως, λιγοτερη ή περισσοτερη αμηχανια, κοκ.

το οτι το ολο πραγμα ειναι απολυτα συνειδητοποιημενο δεν ξερω τι ακριβως λεει για μενα.

παρολαυτα νιωθω σα να με παρασερνει ενα ποταμι. δε μπορω να κανω αλλιως. απλως αφηνομαι. δεν ειμαι δυνατος. θελω απλα να κοιμαμαι. κι οχι μονος.

ετσι δε σκεφτομαι και πολυ.
καλο αυτο.
δε θελω να σκεφτομαι πολυ. βαρεθηκα να μιλαω με το ταβανι. το ταβανι δε μου λεει τιποτα καινουργιο.
οποτε καλυτερα ετσι.

για την ωρα.

μετα βλεπουμε...

2007-09-19T18:15:00.000+03:00

αγγελος φραντζης - το ονειρο του σκυλου (2005). η (καταπληκτικη) εναρκτηρια σεκανς.

[μαγικα πραγματα συμβαινουν καθημερινα σ'αυτη την πολη:
ζαχαροπλαστες-μεντιουμ εχουν ολες τις απαντησεις, ωραιες κοιμωμενες περιμενουν να ονειρευτουν τον καλο τους για να ξυπνησουν, ο λυκαβητος ειναι στην πραγματικοτητα μια στραβοχυμμενη τουρτα και τ'αδεσποτα ειναι ανθρωποι που ενα μαγικο ραβδι τους μεταμορφωσε σε σκυλια. στους τοιχους διαβαζουμε μυστικα μηνυματα που απευθυνονται σε μας προσωπικα και η αγαπη μας μάς περιμενει σ'ενα καφε να παμε να τη συναντησουμε.]

για την καταληψη μυλλερου και γερμανικου.

2007-09-18T14:47:00.003+03:00

[με αφορμη ενα ποστ και το remap km]

για την καταληψη μυλλερου και γερμανικου δεν εχω να πω και πολλα.
δεν ηξερα κανενα απο το παιδια που εμεναν εκει. μια φατσα ειχα σταμπαρει μονο ενος τυπου που μου αρεσε καπως (η αδερφη το χαβα της...).

ηξερα ομως τα ονοματα των σκυλιων τους: καιτη και κουλα. νομιζω ειχαν αλλο ενα, αλλα δεν ξερω πώς το λενε.

τα ξημερωματα της 28ης προς 29ης μαΐου η αστυνομια εκανε επιδρομη και διελυσε την καταληψη. εγιναν συλληψεις. η ολη επιχειρηση ηταν στα ορια της νομιμοτητας.

για τις επομενες τρεις μερες μια κλουβα των ματ φρουρουσε την περιοχη, ειχε μπατσους σε καθε γωνια και φοβοσουν να βγεις εξω απο το σπιτι ή να περασεις εξω απο το κτηριο της καταληψης, γιατι ολοι αυτοι οι τυποι κοιταζαν περιεργα.

ηταν απαισιο.

μετα, αφου ξηλωσαν τα κουφωματα (για να μη μπορει να οχυρωθει κανεις εκει μεσα;), περιεφραξαν τον χωρο, εβαλαν σηματα οτι εκτελουνται εργα κι απο τοτε τιποτα.

μου αρεσε αυτη η καταληψη, παρολο που γενικα δεν εχω πολλα παρε-δωσε με τον χωρο.
τους παρατηρουσα καθε φορα που περνουσα απ'εξω: το χειμωνα να πινουν καφε στο μπαλκονι, βδομαδα με τη βδομαδα να βαζουν σιδεριες στα παραθυρα του ισογειου για να αμυνθουν καπως στην επιθεση που την περιμεναν καιρο, η πειρατικη τους σημαια να ανεμιζει στην οροφη. ειχα παει και σε καποιες προβολες που εκαναν στην αυλη τους, οταν ανοιξε ο καιρος. ηταν πολυ ομορφα. ειχε μαζευτει ολη η γειτονια.

η καταληψη ηταν το μικρο γαλατικο χωριο. απεναντι της χτιζεται ενα υπερπολυτελες συγκροτημα κατοικιων. στην πλατεια μπροστα εχουν αρχισει ν’ανοιγουν καφε κι εστιατορια κι ολο λιγοστευει ο δημοσιος χωρος. τα εγκαταλελειμενα κτηρια αγοραζονται απο μεγαλες κατασκευαστικες που τα ανακατασκευαζουν και τα μεταπωλουν ακριβα. πιο κατω, στην ιερα οδο, τα σκυλαδικα μας υπενθυμιζουν πού ακριβως ζουμε και ποιος κανει κουμαντο. μπιγκ μπιζνες. τωρα ηρθαν και οι γκαλερι.

η καταληψη ηταν μια αλλη εκδοχη για τα πραγματα.
μια αφορμη για να σκεφτεις πανω στο θεμα "το τρεντυ κι εγω".
μια μικρη ενοχη γιατι εχεις μπει αρκετα στο τριπακι δουλεια- σπιτι.
μια σταση για να αναρρωτηθεις τι ζωες θελουμε τελικα να ζουμε.
μια υπενθυμιση οτι δε μετριουνται τα παντα σε ευρω.
μια κλωτσια στον πισινο για να σηκωθεις και να κανεις πραγματα.

νομιζω οτι ειναι δυσκολο να σταματησει το gentrification που συντελειται στην περιοχη (και του οποιου μερος ειμαστε κι εμεις). εχει συμβει εδω και καιρο αλλου και θα συμβει κι εδω: τα ενοικια θα ανεβουν κι αλλο και οι λιγοτερο πλουσιοι σιγα σιγα θα φυγουν. νεοι και καλλιτεχνιζοντες ενοικοι θα ερθουν. θ’ανοιξουν μαγαζια με ομορφα αντικειμενα, ρουχα απο δευτερο χερι και βιολογικα προϊοντα, ενω θα πολλαπλασιαστουν τα στουντιο που δινουν μαθηματα πιλατες/γιογκα/καποεϊρα/κινησης/κρουστων. η "αναπλαση" θα προχωρησει.

2007-09-17T22:17:00.000+03:00

ρ ο λ ε ρ κ ο σ τ ε ρ .

2007-09-15T13:35:00.000+03:00

as soon as i'm left alone
the devil wanders into my soul
[κλικ]

... ... ...

[come! come!]
[come here at once!]

ενα ερωτικο τραγουδι.

2007-09-11T15:54:00.001+03:00

αποσπασμα απο το un chant d'amour του jean genet (1950).

τα λογια [παλι του genet νομιζω] ειναι απο το poison του todd haynes (1991).

εχουμε ενα χαρτη του πιανο.

2007-09-10T06:55:00.000+03:00

καθεται στο καταστρωμα και κοιταει μια την πολη στο βαθος (τη βλεπει καπως ομορφη μετα απο καιρο) και μια τον πρασινο φαρο στην ακρη του μολου. ολες αυτες τις μερες το στομαχι του ειναι κομπος, οι κλειδωσεις του αδυναμες και το μυαλο του ανικανο να βρει ενα αλλο σχεδιο ευτυχιας απ'αυτο που του εχει καρφωθει κοντα δεκαπεντε μερες τωρα: μια αλλη ζωη που απλα κυλα με ποδηλαταδες και ρουχα κοινα.

παρολο που ο τοιχος ηταν εκει απο την αρχη (οχτω χιλιαδες χιλιομετρα δεν ειναι κατι αμελητεο, τουλαχιστον οχι χωρις μια καποια προϊστορια), αυτος πατησε τερμα γκαζι.

τωρα, στραπατσαρισμενος κοντρα στο μπετον, εξακολουθει να μαρσαρει επίμονα.

ομως ακομα κι οι οποιες μικρες, ελαχιστες πιθανοτητες ειχε να πετυχει αυτο που ειχε βαλει στο μυαλο του με τη βιασυνη και την αγαρμποσυνη του τις τιναξε στον αερα.
τουλαχιστον ετσι φαινεται.

γιατι οσο ντελικατος και προσεχτικος προσπαθησε να ειναι, μερικα πραγματα απλα δεν κρυβονται. γιατι προφανως και οι αλλοι βαριουνται, οπως ο ιδιος, οταν δε φαινεται να διακυβευεται τιποτα. γιατι υπαρχει ενα οριο στη ροη πληροφοριων που μπορει ενας ανθρωπος να χωνεψει μεσα σε τοσο λιγο χρονο. γιατι μαλλον η φαντασια του υπερλειτουργει.

ή γιατι απλα ο αλλος δεν ειχε ποτε στο μυαλο του κατι που να πλησιαζει στο δικο του σχεδιο.

μερικες φορες τα πραγματα ισως ειναι πολυ πιο απλα απ' οσο νομιζουμε. στην προκειμενη περιπτωση μπορει να ειναι και τοσο απλα.

τωρα, πανω στο καταστρωμα προσπαθει να κανει μια λιστα με οσα του αρεσαν πανω του:
τα χοντρα του καλαμια, οπως ξεπροβαλαν μεσα απο τα εντονα μπλε σταρακια.
το υπεροχο του μυαλο.
η φυσικη του ευγενια.
τα απεριποιητα γενια του και οι τριχες που φαινεται να εχει στον σβερκο.
τα καρω του πουκαμισα.
το παραξενο βλεμμα του -ειδικα οταν κοιταζε αλλου ενω απευθυνοταν σ'αυτον. [του ηρθε να του πει: "μα πού κοιτας, ρε; εδω ειμαι!"]
οι σιωπες του που τον γεμιζαν ερωτηματικα.
ο τροπος που φερεται στα σκυλια.
το ονομα του, που οταν το επαναλαμβανει απο μεσα του το σφιξιμο στο στομαχι ζωηρευει.

σκεφτεται ποσο θα ηθελε να ειχε κρατησει κι αλλο το τελευταιο βραδυ μαζι του.
οι αεροπορικες εταιριες ομως δεν καταλαβαινουν απ' αυτα και βαζουν τον κοσμο ν' αναχωρει πρωι-πρωι.

ανακαλει το δρομο της επιστροφης. εψαχνε να βρει τον μακρυτερο κι αυτον με τις πιο πολλες σκοτεινες γωνιες. κωλωσε σε ολες και εξω απο το παλλας πια σκεφτηκε οτι ειναι ή τωρα ή ποτε. τον κρατησε απ'το χερι και τον φιλησε.

αυτο ηταν ολο.

λεπτομερειες δεν μπορω να πω, παντως δεν κρατησε πολυ και δεν ηταν ενα βαθυ (ας πουμε) φιλι, γιατι ηταν φοβισμενος μηπως σπασει τη σαπουνοφουσκα. τωρα μετανιωνει που δεν τον κρατησε εκει για λιγο ακομη. ή για πολυ ακομη. ή για παντα (που εδω που τα λεμε το "για παντα" δεν υπαρχει -ειναι ενα σχημα)

εισεπραξε ενα χαμογελο και συνεχισαν το δρομο τους.
περνωντας εξω απο το παρκο σκεφτηκε να τον τραβηξει μεσα για λιγο, αλλα ντραπηκε και δεν το 'κανε.

τον πηγε μεχρι το σπιτι του. εκαναν μια αγκαλια (τον φιλησε πεταχτα στον ωμο), του ευχηθηκε καλο ταξιδι, εκανε μεταβολη και περασε απεναντι.
περπατωντας σιγοτραγουδησε το δευτερο μισο απο το ταξιδι της φαλαινας.

***

το επομενο πρωι ξυπνησε με αυτον στο μυαλο του. στο βαθος ακουγοταν το ιδιο τραγουδι που ακουγε μεσα του ολες αυτες τις μερες.

φτιαχνοντας καφε το εβαλε να παιζει και προσεξε για πρωτη φορα τους στιχους.
το ξαναεβαλε. πολλες φορες.

η πληροφορια ηταν εκει ολες αυτες τις μερες. ο ιδιος δεν ειχε προσεξει.
πώς μπορεις να κλεισεις σ'ενα μπουκαλι ενα μικρο ηχο;

το τραγουδι περασε τον ωκεανο πιο γρηγορα απο τ'αεροπλανο και τον περιμενε εκει, οταν εφτασε.

ακομη δεν ξερει αν εκανε καλα που του το 'στειλε. ακομη περιμενει ενα "pio sosto mail amesa".

κι οσο περνουν οι μερες το φοβαται ολο και περισσοτερο.

αθηνα, ιουλιος 2007 - η πολη συνερχεται απο τον καυσωνα

2007-07-27T12:12:00.000+03:00

2007-05-15T14:36:00.000+03:00

στον τοιχο γραφει:"καποιος καιγεται και μυρισε η πολη αγαπη".

κατι εγινε εκεινη τη νυχτα και το στομαχι μου γεμισε ξανα πεταλουδιτσες.

μεσα σε μια μικρη συμπυκνωμενη στιγμη ενιωσα το παρον και το μελλον.

μετα αρχισαν οι πεταλουδιτσες και οι καταπληκτικες ιστοριες που πλαθω στο κεφαλι μου, γιατι φυσικα παντα σκεφτομαι πολυ μπροστα απο τη στιγμη που βρισκομαι.

ποιος ξερει το παρον και ποιος ξερει το μελλον;τα σχεδια και οι σκεψεις που κανουμε για τους αλλους (κι αυτοι αγνοουν), οι σκεψεις που οι αλλοι κανουν, ισως οχι τελικα για μας, αλλα για τον τυπο που καθεται στο ακριβως διπλα σκαμπω και οι σκεψεις που ο διπλανος κανει για μας κι εμεις ουτε που υποψιαζομαστε (ή κανουμε πως δεν καταλαβαινουμε).
τι γραφουν τα συννεφακια που αιωρουνται πανω απο τα κεφαλια των ανθρωπων;

ποιος ξερει;

παντως οχι εγω.

εμενα θα με βρεις το πρωι στον καναπε να κοιταω αφηρημενα εξω απ' το παραθυρο παρεα με τσιγαρα κι εναν διπλο εσπρεσσο ή το βραδυ στην αυλη παλι με τσιγαρα και ισως καποιο μικρο αλκοολ.

συχνα κυκλοφορω στην πολη προσπαθωντας να φανταστω που να βρισκεσαι. εχω τεντωσει τις κεραιες μου, αλλα αυτες οι γαμημενες κανουν παρασιτα και πιανω μονο θορυβο. μιλαω πολυ με κοσμο, γελαμε, μεθαμε, χορευουμε, μετα ομως χαιρεταω και φευγω, κανω μια μικρη σταση στην παιδικη χαρα, καθομαι στον μυλο για ενα τελευταιο τσιγαρο και καταληγω παντα μονος στο μπαλκονι μου να κοιταω προσπαθωντας να δω κατι που δε φαινεται.

οπως την ακροπολη που μου την κρυβουν οι απεναντι πολυκατοικιες.

εγω ειμαι που καιγομαι.

2007-02-19T20:00:00.001+02:00

berghain, βερολινο. παρασκευη προς σαββατο.

"λοιπον, φιλεναντεν, η ωρα ειναι 6 και 37 το πρωι κι εγω δηλωνω οτι ειμαι καλα, οτι ολα ειναι ενταξει και οτι το παρτυ μολις τωρα αρχιζει".

τα στορια στα παραθυρα κλεινουν για να μην μπει μεσα το φως, η μουσικη δυναμωνει, ο κοσμος στην πιστα σηκωνει τα χερια ψηλα, ναι, ειμαστε ολοι εδω για να περασουμε καλα, ανθρωποι απ'ολο τον κοσμο, η σεξυ φατσουλα απο το προηγουμενο κλαμπ ειναι κι αυτη εδω και περνωντας μπροστα απο το μπαρ μου χαμογελαει -οπως καταλαβαινω εγω- με νοημα, μια τυπισσα κατι μου λεει για το μπουφαν του γκομενου της, της απανταω οτι ολα καλα και να μην ανησυχει, εκεινος ο τυπος που σφυριζει ρυθμικα στη μουσικη εχει ξεφυγει τελειως, μια drag queen ντυμμενη θειτσονι (with a twist) περναει χαχανιζοντας αγκαλια με εναν bear φ-τ-υ-σ-τ-ο-ς ο μπασιστας των scissor sisters (γουφ!).

ναι, ειμαστε ολοι εδω για να περασουμε καλα, η επικοινωνια ειναι λυμμενη, υπαρχει κατι που μας συνδεει, ειμαστε εδω και καπως νιωθω οτι εμεις ειμαστε οι "εκλεκτοι".

ή πολυ πιο απλα το κουμπι μου τα 'χει σκασει.

οταν μετα απο ωρα βγαινουμε εξω, ο χλωμος πρωινος ηλιος αναμεσα στα βιομηχανικα κτηρια μας φαινεται το πιο αποκοσμο θεαμα.

τιτ, αθηνα. κυριακη προς δευτερα.

"φιλεναντεν, η ωρα ειναι 4 και 7 το πρωι και ξαφνικα δε νιωθω καθολου καλα. ελπιζω να εισαι σπιτι μονη σου και να κοιμηθουμε αγκαλια αποψε. χρειαζομαι επειγοντως προδερμ".

αυτο ειναι το τεταρτο ή το πεμπτο μπαρ που μπαινουμε. εχω χασει το μετρημα.

"μαλακα, κοιτα: ο γκαβλιαρης".

["ενταξει, το ξερω οτι δεν ειναι ο καθολου τυπος μου, αλλα ειναι πολυ γκαβλιαρης". ετσι, του εμεινε το ονομα]

ναι, πραγματι ειναι αυτος. ενα γκομενακι που ειχα γνωρισει πριν τα χριστουγεννα και που ειμασταν στο τσακ να γινει κατι. ποτε δεν καταλαβα πού ακριβως στραβωσε η φαση. ηταν ενα μινι-κολλημα της ταξεως των δυο εβδομαδων. τωρα ειναι εδω, αλλα οχι μονος του. ο κυριος που μπηκε μαζι μας φαινεται να εχει κατι μαζι του.

τι φαινεται δηλαδη, αφου φιλιουνται κανονικα.

[φακ...]

το παιζω κουλ και προσπαθω να αφησω τη μουσικη να με παρασυρει σε φαση "ειναι μια τρελη βραδια καρναβαλιου, οπου ολα ειναι πιθανα και το μπαρ ειναι γεματο με υπεροχες φατσες".

δε λειτουργει.
νιωθω τα ποδια μου βαρια καθως προσπαθω να χορεψω, ενω ριχνω συνεχεια κλεφτες ματιες. κατι λεει στη φιλεναδα του και μαλλον κοιτανε προς τα 'δω.

[φακ φακ φακ...]

ειναι ηλιθιο, το ξερω, αλλα δεν αισθανομαι πολυ καλα. χαιρεταω και φευγω.

ανακατευομαι απιστευτα, αλλα λεω οτι ειμαι και αξιοπρεπης και οτι δε θα κανω εμετο στη μεση της αθηνας. ισως, αν μπω στα στενα του ψυρρη να βρω ενα σκοτεινο σοκακι.
στριβω τη γωνια και βγαινω μπροστα απο ενα κλαμπ με πολυ κοσμο απ'εξω.

"μαλακα, κρατησου!".

παιρνω βαθειες ανασες και συνεχιζω να περπαταω. η τσικνα απο τα υπαιθρια βρωμικα με ανακατευει περισσοτερο. απο πού πανε τωρα; ας παω απο ερμου.
το σπιτι δεν ειναι πολυ μακρια.

χτυπαει το τηλεφωνο. ειναι η φιλεναντεν και δεν ειναι στα καλα της.
ξερω τι εγινε. το τεστ βγηκε θετικο, πραγμα που σημαινει οτι την παρασκευη εχουμε χειρουργειο.

"περιμενε, σε πεντε λεπτα ειμαι εκει".

η αδιαθεσια μου περναει με τη μια και ανοιγω το βημα.

τη βρισκω στην τραπεζαρια να διαβαζει ενα βιβλιο. την παιρνω αγκαλια και τη φιλαω.

-τι ειναι ολες αυτες οι υπερευαισθησιες τελευταια;

-δεν ξερω, φιλεναντεν, πιθανον να φταιει το κουμπι, αλλα δε νομιζω οτι ειναι μονο αυτο. ειναι ωραιο πραγμα η αγαπη και οι αγκαλιες και αποψε πραγματικα εχω αναγκη να κοιμηθουμε παρεα. εχω να προσφερω ενα πουπουλενιο παπλωμα και μια τριχωτη αγκαλια. θα κοιμηθουμε και αυριο θα ειμαστε καλα και θα δουμε τα πραγματα με αλλη προοπτικη. ξημερωνει καθαρα δευτερα και θα ανεβουμε στου φιλοπαππου μαζι με τα πιτσιρικια να κοιταμε τους χαρταετους και θα βαζουμε μικρες ευχες στον καθενα απ'αυτους -να μη μεινουμε μονοι, να εχουμε παντα μια φιλεναντεν, να βρουμε ενα σπιτι, να περναμε οσο καλα γινεται- και οποια ευχη-χαρταετος παει πιο ψηλα, αυτη θα πραγματοποιηθει.

-κοιτα: πραγματικα νομιζω οτι πρεπει να τα κοψεις ολα αυτα που παιρνεις, αλλα, ενταξει, παμε για υπνο.

σβηνω το πορτατιφ και μιλαμε χαμηλοφωνα στο σκοταδι, μεχρι που βυθιζομαστε σ'εναν γαλαζιο υπνο.

[εδω, θα μπορουσε να πεσει το butterscotch απο τις cocorosie.
η καμερα μας κοιταζει για λιγο απο την πορτα του μπαλκονιου μου, κανει ενα track out και επειτα σηκωνεται για να αποκαλυψει την πολη με τις ταρατσες και τις κεραιες και το πρωτο φως που ξεμυτιζει πισω απο τον υμηττο].

[δικο σου]

2007-01-26T09:59:00.000+02:00

λεανδρος - καρε απο την ιστορια "απλως 24 ωρες προσπαθειας για μια καλυτερη ζωη" (c. 1997-98)

2007-01-24T12:39:00.000+02:00

τελικα, το τηλεφωνημα-καταιγιδα το νοεμβρη στη θεσσαλονικη [σιδηροδρομικος σταθμος - 10αρι - ναυαρινου μεχρι τσιμισκη και εκει σου τελειωσαν οι μοναδες στο skype], δεν ηταν απλα καταιγιδα, αλλα η πρωτη μερα του χειμωνα.

εκτοτε, καποια σκορπια, αμηχανα μεηλ πιο πολυ απο τη δικη μου πλευρα [σε μια προσπαθεια να κανω κατι για "το θεμα με τον πρωτογενη ναρκισσισμο μου" και για να μην το χασουμε τελειως] περιμενοντας να τα συζητησουμε απο κοντα και να τη ληξουμε αυτη η μαλακια.

τωρα, "η τρελη απο την αμερικη" ειναι, λεει, ελλαδα κι εγω ειμαι μαλλον ο τελευταιος που το μαθαινει.

τοσο σοβαρα ειναι τα πραγματα.

λες και εχουμε βαλθει και οι δυο να κανουμε ριζικη ανακαινιση και πεταμε ο,τι μας θυμιζει το παρελθον: οικογενεια, φιλους, συνηθειες.

"too dramatic" μου ειχες πει και με πειραξε, γιατι ειχε μια ισχυρη δοση αληθειας.

δεν πειραζει, ομως, γιατι θα παρουμε νεα επιπλα απο το ικεα, ετσι δεν ειναι;
θα κανουμε νεους φιλους [που, οντως, κανουμε, αλλα απλα δεν ειναι το ιδιο, μιας και το κοντερ εδειξε 30 και οσο κι αν δε θελω να κολλαω με αριθμους, ειναι καποιοι που εχουν κατι το -ας πουμε- "εμβληματικο"].

καποιες φορες το ολο πραγμα με τρομαζει και καποιες αλλες το βρισκω απιστευτα απελευθερωτικο: καιγοντας ολες σου τις γεφυρες, προχωρας μπροστα εξερευνωντας ολες τις πιθανες δυνατοτητες, δε σε δεσμευει τιποτα, η αδρεναλινη τρεχει αφθονη στο αιμα σου [γιατι ο φοβος κινει τη ζωη σου] και συχνα συμβαινουν καινουργια, μαγικα πραγματα, και πρεπει να συμβαινουν γιατι απλα δεν εχει πισω.

τι γινεται, ομως, οταν καποια στιγμη θες να γυρισεις καπου;
καπου οικεια, ας πουμε...

[σ'ενα καναπε, βραδυ, μετα απο μπεργκμαν, με μπαφους και συζητησεις. πανω σε μια βεσπα που διασχιζει τη φυλης, επιβραδυνοντας εξω απο τα μπουρδελα γιατι εχεις την περιεργεια να δεις πώς μοιαζουν οι πελατες. σ'ενα καφενειο στην αμοργο ενα καλοκαιρινο βραδυ που βρεχει αστερια ("too dramatic";). στην αιθουσα αφιξεων εξωτερικου του ελευθεριος βενιζελος, απογευμα, τελος ιουνη, που ηρθες να με παραλαβεις. στο ελεεινο δυαρι της πλατειας αμερικης. στο ενα τελευταιο ποτο και τις κουβεντες για το πώς πηγε η βραδια, χαραματα, να σε περιμενω να κανεις ταμειο για να σε παω σπιτι.]

[...]

ειναι η νοσταλγια ενα συναισθημα μονο για loosers και drama queens;

ειναι η αποσταση μεταξυ μας αναλογη αυτης που χωριζει αθηνα με νεα υορκη;

ποτε ακριβως συνεβη αυτο;

τι γινεται εδω;

my sweet home.

2007-01-20T23:09:00.000+02:00

καθομαι στο πατωμα της τραπεζαριας, καθως επιπλα δεν υπαρχουν ακομη.

μπαινοντας, βρηκα δωρο απο τους ιδιοκτητες καποια λουλουδια (θελουν μεταμφυτευση -να παρω γλαστρες και χωμα).

ακουω morrissey στον φορητο.

σταχτοδοχειο δεν εχω, οποτε σβηνω τα τσιγαρα σ'ενα θυμιατο που βρηκα σ'ενα ντουλαπι στην κουζινα.

κλεβω δικτυο απο καποιον γειτονα.

πινω μεταξα απο το φλασκι μου.

ειμαι σουπερ ευτυχισμενος.

νεο (δικο μου/μας) σπιτι μετα απο καιρο, νεα ζωη, νεος κυκλος (και τα λοιπα κλισε).

καλα να μας παει!

[εχω καλο προαισθημα!!!]

[μαρουσι, πανω απο την αττικη οδο, αναμεσα στις διαφημιστικες, τα πολυσινεμα και τα κτηρια του βωβου.]

2007-01-18T15:34:00.000+02:00

ο πακιστανος που πουλαει χαρτομαντηλα στα φαναρια εξω απο τη δουλεια εχει να φαει τρεις μερες.

μου το ειπε χθες με τα σπαστα ελληνικα της η κυρια που μας καθαριζει, οταν με πετυχε στην κουζινα να φτιαχνω τσάι.

ο πακιστανος που πουλαει χαρτομαντηλα στα φαναρια εξω απο τη δουλεια εχει να φαει τρεις μερες.

ηταν πολυ στεναχωρημενη. της φαινεται αδιανοητο πώς γινεται εδω μεσα μετα απο καθε μητινγκ να πετανε τοσα φαγητα και ακριβως απ' εξω ενας ανθρωπος να πειναει.

ο πακιστανος που πουλαει χαρτομαντηλα στα φαναρια εξω απο τη δουλεια εχει να φαει τρεις μερες.

"η πεινα ειναι ο,τι χειροτερο", μου ειπε.
απο το υφος της συμπερανα οτι κατι θα ξερει.

σημερα, ερχομενος στη δουλεια, σταματησα στον μαρινοπουλο και του πηρα ενα σαντουιτς, αλλα δεν τον βρηκα απ' εξω.

καπως ετσι.

2006-12-01T22:43:00.000+02:00

[βιντεο: bertrand blier - merci la vie (1991)]

le mépris.

2006-11-03T01:43:00.000+02:00

ναι, μαλλον ειμαι πολυ καλος σ'αυτο. το εχω κανει και στο παρελθον.
η δυναμη της αδρανειας αποδεικνυεται τελικα πιο ισχυρη: δεν κανεις τιποτα, αλλα καποιες φορες αυτο ακριβως χρειαζεται να κανεις.
απλο.
σαν το χτυπημα των πεντε σημειων απο το kill bill. πριν κανεις πεντε βηματα, θα πεσεις κατω νεκρος.

αποψε το ειδα καθαρα στο προσωπο σου: ποναει. ομολογω οτι πηρα καποιου ειδους σαδιστικη ικανοποιηση.
πρεπει να μαθεις να ακους. οχι συνεχεια "been there / done that".
οχι πως εχω και τιποτα αυταπατες οτι θα αλλαξεις τωρα, αλλα λεμε...

παντως, μη νομιζεις. ουτε για μενα ειναι ευκολο.

η κενη θεση ειναι ακομα εκει.

απλα, δεν περιμενει πια.

η ψυχη στο στομα.

2006-11-02T11:27:00.000+02:00

του γιαννη οικονομιδη.

[η πλεον αναμενομενη (για καποιους εστω) ελληνικη ταινια της χρονιας κανει πρεμιερα στο φεστιβαλ της θεσσαλονικης.]

η ευτυχια χορευεται.

2006-10-23T12:05:00.000+03:00

αποσπασμα απο το the cost of living των dv8 physical theatre.

[update: ευχαριστω τον επισημο debugger αυτου του μπλογκ, που επεσημανε οτι το βιντεο δεν επαιζε.]

oh dear.

2006-10-05T13:25:00.000+03:00

ενα μικρο βιντεο του nicolas provost για το κιν/κο φεστιβαλ του ροντερνταμ.

2006-10-04T01:29:00.000+03:00

"...και σ' αγαπω,
οχι δεν ειμαστε ψωροχιλιαρικα"

[και αναμεσα σ'αυτα ο φωτης ερχεται και κουρνιαζει στα ποδια μου βγαζοντας αυτα τα περιεργα γρυλισματα]

porn iz lov.

2006-09-25T15:22:00.000+03:00

2006-09-23T02:52:00.000+03:00

αουτς!

ρε φιλε, με στεναχωρησες.

τοσο, που ειμαι κοντα στο δευτερο delete της ζωης μου.

thoughts of a small town boy.

2006-09-12T00:21:00.000+03:00

επιτελους το πλοιο ξεκινησε. αν και ειναι η πολλοστη φορα που κανω το ιδιο ταξιδι, παντα καθομαι στο καταστρωμα μεχρι να περασουμε διπλα απο τον πρασινο φαρο που ειναι το τελος του μoλου. μετα απ'αυτη τη στροφη ειμαστε στην ανοιχτη θαλασσα κι αν εχει καιρο, το πλοιο αρχιζει να κουναει. ως εφηβοι ερχομασταν εδω με μπυρες, ρακες και κασσετες με pearl jam, τρυπες και smashing pumpkins. χαζευαμε τα πλοια να φευγουν και ονειρευομασταν τη μερα που θα μας επαιρναν μακρια απο ‘δω.

σ'αυτη την πολη ολος ο κοσμος παντρευεται ή συζητα για γαμους ή πηγαινει καλεσμενος σε γαμους. ματαια προσπαθουσα να το εξηγησω αυτο (και αλλα πολλα σχετικα μ'αυτο) στον γ. και τη μ. που παντρευτηκαν προσφατα. εβαλα τα καλα μου και πηγα κι εγω σ'αυτον τον γαμο που θα μπορουσε καλλιστα να ειναι ο γαμος καποιων αλλων, γιατι δεν ειχε τιποτα δικο "μας" -και πανω απ'ολα τη μουσικη μας. [δεν ειναι καθολου τυχαιος ο τιτλος της ταινιας, ετσι θειε ζαν-λυκ;]

μετα το βουλωσα, γιατι πραγματικα δε μπορουσα να εξηγησω, αλλα και γιατι δεν ηξερα γιατι τελικα την ανοιξα αυτη την κουβεντα. σιγουρα δε με ενδιεφερε καποια ριξη. ειμαστε φιλοι απο το γυμνασιο, δεν ειχαμε κανει ποτε καμια συμφωνια οτι δε θα παντρευτουμε και δη με θρησκευτικο γαμο (αν και δεν ειναι εκει ακριβως το θεμα: το ολο πακετο που ερχεται μαζι ειναι το θεμα), πλεον τους βλεπω μονο δυο-τρεις φορες το χρονο και στην τελικη και οι δυο τους φαινονταν ευτυχισμενοι εκεινη τη μερα. γι' αυτους ηταν ενα τελος, ειχε καποιο νοημα. και καποιοι ανθρωποι υπαρχουν στη ζωη σου θες δε θες, ειτε απο συνηθεια, ειτε απο ανασφαλεια να κοψεις μια γεφυρα με το παρελθον, ειτε γιατι απλα τους αγαπας με ενα μη-λογικο τροπο και δεν μπορεις να κανεις αλλιως -ειναι δεδομενοι, οπως οι συγγενεις. οποτε let it be. οχι οτι δεν το σκεφτομαι ακομα κι οτι δεν εχω κι αλλα να τους πω.

σ'αυτη την πολη τα αγορια φοβουνται να σε κοιταξουν στα ματια σε δημοσιο χωρο. το κανουν μονο μεσα στο αυτοκινητο σε καποια ερημικη περιοχη. τοτε νιωθεις το βλεμμα τους να σε καιει κι εσυ κανεις οτι ψαχνεις ενα σταθμο της προκοπης για να το αποφυγεις, γιατι νιωθεις οτι εχει κατι το αχορταγο και δεν ξερεις (ή μαλλον ξερεις) ποσο μπορεις ή θες να δωσεις.

"σε παρακαλω, παμε αυριο να φυγουμε", μου ψιθυριζει για δευτερη φορα ενω με φιλαει πισω απο τ'αυτι.

να φυγουμε να παμε στο εξοχικο, οπου δε θα υπαρχει ενα χειροφρενο κι ενας λεβιες ταχυτητων αναμεσα μας. μια ωρα αποσταση. ο τροπος που το λεει ομως ειναι λες και προκειται να φυγουμε φυγαδες για καποια εξωτικη χωρα. μαγκωνομαι καπως και νιωθω αβολα. φοβαμαι μηπως αυτο που φαινοταν σαν ενα ανωδυνο sex date παρει αλλη τροπη. ξεγλιστραω καπως αν και η αληθεια ειναι οτι πραγματι δεν γινεται γιατι την επομενη φευγω. αν γινοταν, ομως, θα το εκανα;

τον κοιταω ξανα και τον βρισκω για μια ακομη φορα ομορφο. τον ρωταω πως και δεν ειναι με καποιον. τα γνωστα: ειναι απο λαϊκη γειτονια, ειναι δυσκολα τα πραγματα εδω. ας ειναι καλα το ιντερνετ. επισης, μεχρι τα τριαντα του ηταν παρθενος. μεχρι τα τριαντα του δεν τον ειχε αγγιξει κανεις. τωρα, χαμηλωνει κι αλλο στο καθισμα οταν περναει καποιο αυτοκινητο (που ερχεται εδω για τον ιδιο σκοπο με μας) και με ρωταει συνεχεια πραγματα: αν ειμαι με καποιον, ποσο καιρο ηταν η μεγαλυτερη μου σχεση, αν εχω παει στο sodade, στο αλλο ,το-πώς-το-λενε, το μαγαζι του βαλλιανατου, αν εχω κανει ποτε ομαδικο σεξ, τετοια. θελει να ζησει κι αυτος αθηνα. ισως του χρονου, αν...

νιωθω πολυ ασχημα για την "επιδειξη ανεσης" που εκανα νωριτερα: αυτοπροσδιοριζομαι ως "αδερφη" ή "πουστης", οι φιλοι μου το ξερουν, στη δουλεια το ξερουν, πηγαινω σε γκεϊ μαγαζια -εγω, ο "απελευθερωμενος", ο "αθηναιος".

για μια ακομα φορα εφτιαξα τις βαλιτσες μου, φιλησα τον μπαμπα και τη μαμα, ανεβηκα στο πλοιο και τωρα περναμε διπλα απο τον πρασινο φαρο και κοιταω να δω τα αλλα small town boys που πιθανον να καθονται εκει (μπα, απλα καποιοι που ψαρευουν), κατι με δενει με αυτα τα παιδια, θα ηθελα ισως να μπορουσα να κανω κατι, αλλα τι, κανω να χαιρετησω, φυσικα δεν χαιρεταω, κοιταζω ξανα τα φωτα της πολης (εχει μεγαλωσει κι αλλο απο την τελευταια φορα νομιζω), καποια πυροτεχνηματα στο βαθος (καποιος γαμος θα γινεται), εκει που δεν εχει φωτα ειναι το παρκο, η περιοχη του θ. ειναι καπου στα δεξια και ζεχνει τεστοστερονη, οπως παντα, κανει λιγη ψυχρα, καλυτερα να παω μεσα, το προσωπο του θ. με αυτα τα ματια να με κοιτανε μου ερχεται για αλλη μια φορα στο μυαλο, το πλοιο αρχιζει να κουναει λιγο, ειμαστε στην ανοιχτη θαλασσα και το πρωι θα ειμαι εκει που εχω επιλεξει.

δωματιο 405.

2006-07-18T14:16:00.000+03:00

"αυτο λες να ειναι η κριση των τριαντα;", αναρρωτιεται.

ειμαστε στο ξενοδοχειο, ξαπλωμενοι στο υπερδιπλο στρωμα, απο κατω κυλαει η αλεξανδρας, το ποταμι αυτης της πολης. υπαρχει μια μικρου μηκους της οποιας ο ηρωας θελει να την κανει κανονικο ποταμι κι εμεις να κυκλοφορουμε με βαρκες και να δενουμε στο ζηνα για καμια ταινια ή σ'εκεινο το ζαχαροπλαστειο για γλυκο. πολυ καλη ιδεα.

γυρναω το κεφαλι απο το παραθυρο προς την ελ.: ειναι αδυνατισμενη, οι κυκλοι γυρω απο τα ματια της (που ειναι κληρονομικοι, παιζουν γενικα στην οικογενεια) ειναι πιο εντονοι απο αλλες φορες. τοσην ωρα που μιλαμε συχνα νιωθω ενα σπασιμο στη φωνη της: θελει να βαλει τα κλαμματα.

ειναι απο τα πιο δυνατα ατομα που ξερω.

καποιες φορες τα πραγματα ειναι μεγαλυτερα απο εμας. ή απλα ετσι νομιζουμε. παντως τελευταια, ολο και πιο συχνα τα πραγματα φαινονται μεγαλυτερα απο εμας.

κι ενταξει, επιβιωνουμε, αλλα δεν ξερω με τι απωλειες.
εχουμε αρχισει να διανοητικοποιουμε τις καταστασεις, να τις βαζουμε σε λογια, σε κουτακια, να κολλαμε κι ενα "ε, και;" και να τις κοιταζουμε απο ψηλα. οσο μπορουμε βεβαια. αλλιως πώς να τις χειριστουμε;

καποια πραγματα φαινονται λαθος. αλλιως μας ειχαν πει πως ειναι, αλλιως τα φανταζομασταν. υπαρχουν πολλες αντιφασεις. και μεσα μας και στους αλλους.
το οτι δεν υπαρχουν καθαρα σχηματα, αυτο το εχουμε μαθει εδω και καιρο και δε μας πειραξε. αλλα αυτες οι αντιφασεις... ουφ!

"διαβασα καπου προσφατα οτι ενα μερος της ενηλικιωσης ειναι να χειριζεσαι το θυμο σου ή κατι τετοιο τελος παντων", της απαντω. "οποτε πιθανον αυτο πραγματι να ειναι η κριση των τριαντα".

παντως, οπως κι αν το ονομασεις, το ερωτημα παραμενει: πώς χειριζεσαι τις αντιφασεις; πώς διωχνεις τους μαυρους κυκλους, πώς παιρνεις κανα κιλο;

της θυμιζω την ιστορια με τοτε που ειχε καταρρευσει κανονικα και πηγα και τη μαζεψα απο την αγιου μελετιου και καθομασταν στην εισοδο μιας πολυκατοικιας στη στοα του μπροντγουεη και δε μπορουσα να την κανω καλα. πρωτη φορα την εβλεπα ετσι. μετα ειχαμε παει σπιτι, αλλα ουτε κι εκει ηρεμησε καθολου και μαλιστα χαραματα με ξυπνησε γιατι δεν μπορουσε να κοιμηθει και επιλεον ακουγε κι ενα ακορντεον να παιζει φαλτσα και αυτο την τρελαινε και εκει φρικαρα γιατι κι εγω το ακουγα το γαμημενο το ακορντεον και δεν ηξερα τι να υποθεσω -δηλαδη ποιος κανει εξασκηση στο ακορντεον 4 η ωρα το πρωι;- και ο κ. δεν ηταν αθηνα, γιατι αυτος παντα μπορει και μας δινει λυσεις και ειχα φτασει σε απογνωση και σκεφτομουν να την παω στο νοσοκομειο να της κανουν καμια ηρεμιστικη ενεση. αλλα τελικα κατσαμε εκει, στο υπερυψωμενο ισογειο μια αθλιας πολυκατοικιας με μεταναστες και ηλικιωμενους καπου στην πλατεια αμερικης, αυτη να κλαιει ακαταπαυστα κι εγω να μην ξερω τι αλλο να πω και τι αλλο να κανω.

τωρα γελαμε μεχρι δακρυων με το ολο σκηνικο, αλλα ειμαστε στον τεταρτο οροφο ενος ξενοδοχειου κι εχει περασει καποιος καιρος.

[ο γουντυ αλλεν ειχε δωσει σε μια ταινια του τον ορισμο του αστειου: κωμωδια=ιστορια+χρονος.]

κοιταμε για λιγο το ταβανι και μετα τα κλεινουμε ολα και παμε στα εξαρχεια για φαγητο.

πρεπει να παρεις κανα κιλο, φιλεναδα.
μετα βλεπουμε.

μνημοσυνο.

2006-07-13T01:51:00.000+03:00

γμτ.

ουτε φετος καταφερα να το αποφυγω.
δυο χρονια μετα, καποια μεηλ, ενα τηλεφωνημα, τεσσερεις κανονικες φωτογραφιες, μια κλεμμενη, σκεψεις, σκεψεις, σκεψεις, τηλεπαθητικα μηνυματα που παντα επιστρεφουν γιατι τα δικτυα δε συνεργαζονται, τρεις ή τεσσερεις τελικες αυτο-ηταν / ετσι-εγιναν-τα-πραγματα εκδοχες.

ε και; ακομα εχω το χαρτινο αεροπλανακι που γραφει air love.

λεω φετος στα γενεθλια να στειλω σπιτικο cd. σκεφτομαι να βαλω αυτο ως hidden track. κανει μεγαλειωδες για φιναλε.

αν στειλω τελικα.

θα δουμε.

i've got to say that love is cruel and no one is there when you need them
but in the days when i was a fool i had to be with you.
the days are gone and i am here without you and i need to tell you
no one has ever been most precious to me.

it's been a long time since i realized my life was in your hands
and now it seems it's just a matter of time.
you think you've been a simple minded person in this situation.
i only want to know what i've been to you

things you've said and things you've done can only make me wonder why,
for you were so unlike them all -i thought you'd always be.
i can only speak of love. you make feel like it's a crime.
now i think i know some more for what's come right now; it's my time

it's been a long time since i realized my life was in your hands
and now it seems it's just a matter of time.
you think you've been a simple minded person in this situation
i only want to know what i've been to you.

raining pleasure - love

[οι σκηνες χωρισμου νομιζω οτι ειναι απο τις αγαπημενες μου και καποιος θα πρεπει να με προσλαβει για να τις επενδυω μουσικα. εχω στην καβατζα αλλα δυο ή τρια κομματια.

και του χρονου.

ευτυχως που υπαρχει παντα ο λυκαβητος.]

update - επιμυθιο:

-ρε βασιλη...
-μμμ...
-τι νομιζεις οτι αγαπανε οι αλλοι πανω σου; τι ερωτευονται;

(μικρη παυση για σκεψη)

-τον πουτσο μου.
-τι μαλακας που 'σαι! προφανως και δεν εννοω ποιο σημειο της ανατομιας σου γουσταρει ο κοσμος. ποιο κομματι του χαρακτηρα σου, της προσωπικοτητας σου, τι σκατα "βγαζεις" στους αλλους και λενε "αυτον τον ανθρωπο τον αγαπω"; καθομαι και το σκεφτομαι (για τον εαυτο μου) και δε μπορω να βρω μια απαντηση. και να σου πω και κατι; δεν ξερω κι αν θα μου αρεσει η απαντηση. δηλαδη, μπορει στους αλλους να βγαζω κατι που εγω να το σιχαινομαι, αλλα γι'αυτους να ειναι το τελειο, το ιδανικο...
-εγω σου ειπα: ο πουτσος μου.
-ενταξει, με καλυπτει...

συμβαινει τωρα στην πολη.

2006-06-16T08:39:00.000+03:00

δεν μιλανε πολυ. συνεννοουνται καπως με το βλεμμα, αλλα ο πραγματικος διαλογος εκτυλισσεται πανω σ'ενα μπλοκ ζωγραφικης που βρισκεται αναμεσα τους: αυτος ζωγραφισε ενα αγορι που δεν μπορει να αγκαλιασει την κοπελα γιατι βρισκεται εγκλωβισμενη μεσα σε ενα μπουκαλι. αυτη ζωγραφισε ενα κοριτσι με ενα κεντρι.

πρωτη φορα την ειδε ενα μεσημερι στο μετρο και χαθηκε να την κοιταει. το ιδιο βραδυ βρεθηκε τυχαια σπιτι της με μια παρεα. ισως τελικα καποιες συμπτωσεις να μην ειναι απλα συμπτωσεις.

τις επομενες τεσσερεις ημερες θα ανταλλαξουν κι αλλα κωδικοποιημενα μηνυματα μεταξυ τους. τις επομενες τεσσερεις ημερες το μονο που μπορουμε να κανουμε εμεις ειναι να παρακολουθουμε διακριτικα απο αποσταση, πατωντας στις μυτες των ποδιων μας, κρατωντας τις ανασες μας μην ενοχλησουμε αυτο το μεγαλυτερο απο τη ζωη θαυμα που συντελειται μπροστα μας.

σσσσ!

το σημαινον και το σημαινομενο.

2006-06-11T13:30:00.000+03:00

Isabelle: She said you were in trouble too.
Thomas: In trouble with who?
Isabelle: Those men back there.
Thomas: And who are they?
Isabelle: (Wearily) They work for a highly respectable yet ultimately sinister international corporation with political connections.
Thomas: Are you making this up?
Isabelle: No. It's true.
Thomas: What do they want with me?
Isabelle: They want to kill you.
Thomas: Why?
Isabelle: Because you know what's on these.
Thomas: Yeah? What the fuck are these?
Isabelle: Floppy disks.
Thomas: Floppy what?
Isabelle: (Annoyed) Disks!
Thomas: But they're square.
Isabelle: SHHH!!!!!
Thomas: (To himself) And they're not floppy either, they're stiff.

εικονες και διαλογος απο το amateur του hal hartley (1994).

[αλλα παραδειγματα: ευξεινος ποντος, ειρηνικος ωκεανος, καλυτερα μονος τωρα, κοκ.]

queer theory for the masses.

2006-06-06T09:37:00.000+03:00

(καποια απο τα) τρικακια που πεταξε η ομαδα queericulum vitae στην περυσινη pride της αθηνας. στην ιστοσελιδα τους θα βρεις (μεταξυ αλλων) κι ενα πολυ πολυ ενδιαφερον e-zine.

η φετινη pride θα γινει στην πλατεια κλαυθμωνος το σαββατο 24 ιουνιου.
για περισσοτερες πληροφοριες κανε κλικ εδω.

εικονεςαποτοτελοςτουκοσμου(τους)

2006-06-05T13:36:00.000+03:00

χθες, κυριακη απογευμα, στην πλατεια κουμουνδουρου. ακουσαμε μουσικες και κατηφορισαμε να δουμε τι γινεται.

στη σκηνη 4-5 ατομα διαφορων εθνικοτητων. ειχαν κρεμμασμενο μπροστα τους ενα ταμπελακι με ενα "?" και κρατουσαν μικροφωνα.

μετα το τραγουδι ειχε κηρυγμα: "ελατε να σας δειξουμε ποσο καλος ειναι ο ιησους". καθε φραση μεταφραζοταν διαδοχικα απο τα αγγλικα, στα ελληνικα, τα αραβικα, τα κινεζικα και τα πακιστανικα.

στο κοιλον μεταναστες απο τις γυρω πιατσες. οι πιο πολλοι μαλλον αδιαφορουσαν γι'αυτο που συνεβαινε στη σκηνη. αναμεσα τους κυκλοφορουσε μια χοντρη κυρια με κοσμηματα κι ενα black hole sun χαμογελο μοιραζοντας φρατζολες μεσα απο μια πλαστικη τσαντα. μια αλλη μοιραζε κατι αλλο. σπρωξιδι για το ποιος θα πρωτοπαρει.

ο ιησους ειναι καλος γιατι μοιραζει φρατζολες.

ανατριχιασα.

πηρα τον μαθιου και φυγαμε.

-post.

2006-06-05T11:11:00.000+03:00

τρεχουμε τωρα. γυρναμε γυρω γυρω.

τερμα τα δραματα, οι θρηνοι και οι φτηνοι μελοδραματισμοι.

επισης τερμα η οκνηρια και η εσωστρεφεια.

τελος, καλυτερα μονος τωρα. δε χρειαζομαστε πραγματα να μας τραβανε προς τα κατω, ουτε ψυχαναγκαστικα "πρεπει", ουτε "για παντα" ουτε για ποτε.

καλυτερα μονος. μαζι μονο για λιγο και απο αποσταση.

κι ομως: εκεινο το βραδυ στο γεματο κλαμπ η μουσικη μας ειχε ανεβασει ψηλα. χτυπιομασταν, χαμογελουσαμε σε αγνωστους, ριχναμε ματιες. σηκωναμε ψηλα τα χερια και προσγειωνομασταν ιδρωμενοι στους καναπεδες.
αναμεσα στις μπαρμπι και στους ξελιγωμενους των γυμναστηριων ενα ζευγαρι χορευε αγκαλιασμενο σφιχτα. τους κοιτουσα για ωρα. αυτη η εικονα μου εκανε κατι. μου θυμισε πραγματα: χαρτογραφημενα σωματα, "ελευθερια στην εκφραση/ζωη διχως ταξη" και πρωινα με ζεστο ψωμι και βουτυρο.

αλλα οχι. καλυτερα μονος. δεν ειναι μονο το ξοδεμα με τους λαθος ανθρωπους.
["η λαθος επιλογη σου διασφαλιζει κατα κανονα ανεξαρτησια. σε ασφαλιζει απο τον πονο του να βρεθεις ακαλυπτος, εκτεθειμενος μπροστα στον ομοιο σου. γιατι αν με τον ομοιο τυχει στραβη, τοτε δε γιατρευεσαι. πενθος αμετακλητο μετα." *]
ειναι και θεμα δυναμης:
["μπορεις να αγαπησεις μονο οσο κρατιεσαι δυνατος. οσο αμφισβητεις τις τρεχουσες φορμες της αγαπης. οσο δεν πασχεις απο την ερωτικη αναξιοτητα της ζηλειας. της κτητικοτητας. της ανοητης διεκδικησης, που παντα εκφραζεται με τον ιδιο ασκητικο τροπο. ''το αισθημα μου για σενα ειναι δυνατο και αυτο με καθιστα τοσο αδυναμο. αυτην την αδυναμια οφειλεις να τη σεβαστεις,,.. αυτο ηταν λοιπον. τη σκοτωσε γιατι την αγαπουσε." *]
εφοσον εισαι αλανθαστος στην λαθος επιλογη κι εφοσον δεν εισαι ακριβως δυνατος αυτη τη στιγμη, καλυτερα κατσε στ' αυγα σου ή μαλλον μην κατσεις, παρε τους δρομους, φτιαξε ξανα τον χωρο σου, κυβερνησε τον, κανε το τηλεφωνο να χτυπαει παλι, βαλε στοχους, κανε λιστα "to do", κανε προγραμμα. κανε ο,τι θες αρκει να μη σκασεις κανα χαζο πολλα υποσχομενο χαμογελο, ετσι;

-δηλαδη it's not all about love.
-οχι βεβαια. τωρα ζηταμε "αλλου ειδους οραση" (αλλα μαλλον μεχρι να βρεθουμε ξανα στο σωστο σημειο τη σωστη στιγμη).

[fade to black:]

[cut to:]

βασικα νομιζω οτι τιποτα δεν εχει σημασια αυτη τη στιγμη περα απο το οτι ειναι καλοκαιρι κι ετσι προχθες βραδυ μπορεσα να κοιμηθω στο καταστρωμα με το σληπιν μπαγκ μου. ειχα χρονια να το κανω και μου αρεσε.

και ναι, το "τριαντα" δεν ακουγεται πολυ ομορφα, αλλα τι να κανουμε τωρα. εγω ειμαι παντα.
[εκεινο το "μοιραιο" βραδυ ηταν το πρωτο της σεζον απ'αυτα που κολλανε πανω σου σα νοτισμενο μπλουζακι και μεσα στο παρκο -σ'εκεινη τη μυστικη γιορτη- ολοι χορευαν, φλερταραν, ερωτοτροπουσαν, συναντουσαν φιλους που ειχαν να δουν καιρο, προσεφεραν ο,τι ειχε ο καθενας και ηταν ολοι ευγενικοι. τελικα τα καλυτερα δωρα ερχονται απο 'κει που δεν το περιμενεις.]

επισης, εχει πλακα να επιστρεφεις στο νησι, παρολο που δεν ειναι ακριβως home πια. διατηρει ομως κατι το κατευναστικο. καποια ασφαλεια και μια οικειοτητα. ευτυχως που μερικοι ανθρωποι δεν αλλαζουν ποτε.
[οπως ο α. που συνεχιζει τον μοναχικο και ιδιαιτερο του δρομο. οσο μεγαλωνει τοσο πιο καρμπον του πατερα του γινεται κι αυτο ειναι ομορφο να το βλεπεις, δεδομενου οτι τσακωνονται συνεχεια (αλλα μαλλον αυτος ειναι ο τροπος επικοινωνιας τους).
επισης η κ. που παλι ατυχησε με το τελευταιο γκομενακι και ηταν ελαφρως λιωμα. πού παει και τα βρισκει. εδω κι ενα χρονο επεστρεψε στα νερα της -που ειναι τα ενναλακτικα καφε- και πηγε κι ανοιξε ενα απιστευτο καφενειο σ'ενα χωριο απ'οπου βλεπεις την πολη πιατο. πλακωνουν και παππουδες και πινουν ρακες μαζι με τους φρικους.]

[a beat]

[τιτλος: πισω στην πολη]

εχθες εχασα το κινητο μου. πρωτη φορα μου συμβαινει αυτο. ολα τα τηλεφωνα των τελευταιων 7 χρονων χαθηκαν. το ειδα καπως μεταφυσικα του τυπου "ενας κυκλος κλεινει" και δε στεναχωρηθηκα. τα τηλεφωνα που θελω, θα τα ξαναβρω. θυμηθηκα και μια κουβεντα που ειχα κανει πριν απο καιρο με την αρ. σχετικα με τους κυκλους στη ζωη μας που με εναν περιεργο τροπο κρατανε 7 χρονια. λες να υπαρχει καποιου ειδους κοσμικη ταξη και νοημα;

(μπαα...)

οδηγωντας το βραδυ στην πολη με τη μηχανη, ο αερας μου χτυπαει το προσωπο. κανω σλαλομ αναμεσα στα αυτοκινητα, μετα σας συνανταω, καθομαστε στις πλατειες και χαζευουμε τον κοσμο ή τρεχουμε πανω κατω γνωριζοντας ανθρωπους, υλοποιωντας το σουπερ σχεδιο (ξερεις εσυ...).

ειπαμε: σημασια εχει οτι ειναι καλοκαιρι.
ιουνιος στην αθηνα.
μεγαλειο.

[*]: αποσπασματα απο τη σαββατογεννημενη της μαλβινας καραλη.

λελε (τρελελε not included).

2006-05-09T11:31:00.000+03:00

καμια απολυτως εξαρση, καμια συγκινηση, ουτε νοσταλγια, ουτε πονος του αποχωρισμου, ουτε φωνες, ουτε τιποτα.

μαζεψα ο,τι πραγματα ειχαν μεινει και τα εχωσα οπως οπως στο ρακσακ, παρεδωσα υλικα, αποχαιρετησα οσους απο τους αξιωματικους το αξιζαν (και καποιους που δεν το αξιζαν), μπηκα στο αυτοκινητο του γιαννη και φυγαμε.
δεν κοιταξα πισω.

[...]

απο το αεροδρομιο πηρα το λεωφορειο, κατεβηκα στο συνταγμα να παρω μετρο, πληρωσα κανονικα εισητηριο, το ακυρωσα κι επειτα εγινα ενα με το πληθος.

πλεον ειμαι οπως οι αλλοι (εχω και ταυτοτητα, αν θες να τη δεις).

μπηκα σπιτι, επειτα στο ντους και τελος κατω απο τα σκεπασματα μου.

σημερα ξυπνησα χωρις ξυπνητηρι, εφτιαξα καφε, εβαλα τζουμα στο ραδιοφωνο και καθισα στη βεραντα. εχει ηλιο, τεντωνομαι και νιωθω ανακουφισμενος. καπως πιο ελαφρυς.

επιτελους τελος.

(χε χε!)

...κι εκει, στο ελος, εφτασαν ως το τελος.

2006-05-06T13:09:00.000+03:00

(μια αληθινη ιστορια)

nothing special.

2006-04-15T13:29:00.000+03:00

γεια.

ακομη εδω.
ακουγοντας τον σταθμο των απεναντι, οταν μενω μονος στο γραφειο.

εδω:

>ανθυπασπιστες ριχνουν δηλητηριασμενα νερα στη σκυλα και τα μικρα της ενω αυτα θηλαζουν.

>αλκολικοι λοχαγοι προσπαθουν να επιβαλλουν την ταξη ζεχνοντας ουζο απο αποσταση.

>πληγωμενα αγορια νομιζουν οτι το αντιδοτο ειναι το υπερ-σωμα που θα τους χαρισουν οι ενεσεις και το γυμναστηριο.

>πρωινα με κουρασμενες καρμπον αναφορες.

>φανταροι που κοιμουνται πολυ, μιλανε για αδειες, ζαντες, κωλους και ομαδες και που μετα το σιωπητηριο κανουν χυδαιες φαρσες με ανοικτη ακροαση ή μιλανε στη γκομενα με τις ωρες.

>καμμενα παιδακια που οταν τους τελειωνει η φουντα ψαχνουν να γινουν με καθε δυνατο τροπο. no future κανονικα. τα ιδια καμμενα ψυρριζουν καφεδες, μπισκοτα και καπνο απο το ντουλαπι μου κι εγω εξακολουθω να το αφηνω ξεκλειδωτο.

>σταγιερ ξερνανε καυσαεριο φευγοντας φορτωμενα με τα σκυλια του στρατοπεδου -μαζι τους και η μαρκος. δεν το ειδα. ημουν εξοδουχος.

>μια ανοιξη σε αναστολη.

>καραβια, που οταν δεν εχει απαγορευτικο, χρειαζονται δεκαπεντε ωρες για να φτασουν Εκει.

εκει, οπου εχω ξεχασει πλεον πώς ειναι να ζεις. εκει που σχεδον κανεις δεν καλει πια το νουμερο μου. εκει που τα βραδια εχουν μουσικη και ανθρωπους νεους και ζωντανους.

εκει που σε ονειρευτηκα χθες βραδυ και ησουν λεει διαφορετικος (μαλλον γιατι αλλαξες και δουλεια) και ησουν με κατι περιεργους τυπους που δεν τους συμπαθησα (ισως και να ζηλεψα) και ηταν βραδυ και ειμασταν καπου που φανταροι ετρεχαν μεσα σε χωραφια με ελιες (που θυμιζαν εδω) και συνελαμβαναν λαθρομεταναστες που εσκαγαν απο παντου και ουτε παλι μιλησαμε -πιο πριν σ'εκεινο το καφε- απλα διασταυρωθηκαν καποια στιγμη τα βλεμματα μας κι εγω εστρεψα αλλου το κεφαλι με τα μαγουλα μου να καινε και τα μηνιγγια μου να βουιζουν.
αλλα μαλλον προκειται γι' αυτο που οι ψυχαναλυτες ονομαζουν "μεταθεση" (αν θυμαμαι σωστα τον ορο), δηλαδη δεν ησουν εσυ αλλα καποιος αλλος (νομιζω ξερω ποιος ή τι -παντα ξερω), οποτε δε σε αφορα αμεσα. εντουτοις φαινεται οτι εχω ανοιχτους λογαριασμους.

το πρωι ο αλεξ μου ελεγε οτι εχει κολλησει και γραφει παντου "nothing special".
"μου εδωσες τιτλο", του ειπα, αλλα μαλλον αλλο πραγμα καταλαβε αυτος.

τωρα που αυτο το κακο αστειο φτανει στο τελος του, τα απογευματα που καθομαι στα γρασιδια ή στο παγκακι, σκεφτομαι τι εχω μαθει εδω. ποιο το νοημα αυτης της θητειας.
εχω καποιες σκεψεις, αλλα οχι ενα τελικο συμπερασμα.

αυτο για το οποιο προσπαθω να πεισω τον εαυτο μου τωρα ειναι οτι δεν υπαρχει χαμενος παρα μονο ξανακερδισμενος χρονος.

τουλαχιστον αυτο ειχε πει η μυρτω μια μερα. ελπιζω να εχει δικιο.

εαρινη ισημερια.

2006-03-22T19:26:00.000+02:00

οκ. εχουμε μπει ηδη σε καθοδικη πορεια. σε λιγο προσγειωνομαστε. παρακαλεισθε να εχετε το καθισμα σας στην ορθια θεση και η ζωνη σας να ειναι ασφαλισμενη.

ο καιρος εχει αρχισει να ζεσταινει. πλεον καθομαστε στο χορταρι με τις ανθισμενες μαργαριτες και εκεινα τα κιτρινα που δε θυμαμαι πώς τα λενε. μπορεις να νιωσεις την υγρασια να εξατμιζεται και το χωμα να στεγνωνει.

εγω εξω, εγω μεσα, εγω στο δικτυο. τριχασμος προσωπικοτητας.

ειμαι, κανω, θελω.
μ' αυτη τη σειρα.

μου φαινεστε ολοι αστειοι, γι' αυτο σας κλεινω το ματι και σηκωνω αδιαφορα τους ωμους. ομορφα πραγματα αχνοφαινονται μπροστα, αν ειμαστε τυχεροι ισως συναντησουμε και καινουργιους συναρπαστικους συνενοχους, ισως βεβαια να φταιει απλα η ανοιξη, αλλα παλι τι σημασια εχει, αφου ειναι ομορφα.

[και στην τελικη τι θα πει οτι θελεις να εχεις παντα επαφη μ' αυτο που λεμε πραγματικοτητα; προφανως και εχεις. τα πραγματα δεν ειναι ή αυτο ή εκεινο, ειναι και αυτο και αυτο εκεινο την ιδια στιγμη: εγω εξω, εγω μεσα, εγω στο δικτυο. η συναντηση και ο εκαστοτε συνδυασμος ολων αυτων παραγει αυτη την εμπειρια που εσυ συνοψιζεις σε μια αφηγηση παντα λειψη (αυτο τωρα ακουστηκε καπως, γι' αυτο σταματω).]

μετα απο 6 ημερες αγνοιας γυρισε επιτελους το καλο μας πνευμα, ο θανουλης. και ο γιαννης γυρισε (μπιατς! μπιατς!). ο αλεξ ειναι στην αθηνα, αλλα ερχεται κι αυτος απο δευτερα.

σημερα ειδα μια μελισσα φορτωμενη με γυρη και μου θυμισε ντοκιμαντερ στην εκπαιδευτικη τηλεοραση. πρεπει να ειναι η πρωτη φορα που βλεπω αυτο το πραγμα λαϊβ.

κυλιεμαι πανω στο γρασιδι, μετα τεντωνομαι και οριζω τα νεα μου ορια (ή καλυτερα: οριζοντες).

ειναι πολυ ομορφο, να το κανεις κι εσυ.

παω τωρα μη με ψαχνει κανεις.

σκεψεις με αφορμη τη δευτερα βραδυ.

2006-03-15T12:05:00.000+02:00

αν ποτε παρω αυτοκινητο, σιγουρα δε θα ειναι τζιπ. / εκανα καλα που δεν επεστρεψα στο στρατοπεδο και η προοπτικη του να κερδισω με το σπαθι μου 20ημερη φυλακιση με αφηνει παγερα αδιαφορο. / δεν εχω χασει το (οποιο) touch, αρα υπαρχει ελπιδα. / ειναι ωραιο να κανεις στην ακρη για να περασουν οι αλλοι πρωτοι στο πεζοδρομιο, ακομα κι αν δε σου νευουν "ευχαριστω". / sex is the drug. / αγαπω τα καθε λογης φαγαδικα, βενζιναδικα, φαστφουνταδικα που υπαρχουν στους αυτοκινητοδρομους. / τα παντα ειναι θεμα μιας αποφασης που παιρνεις σε μια στιγμη -σα ν'ανοιγεις ξαφνικα το διακοπτη. φυσικα, χρειαζεται και η θεληση να στηριξεις αυτη την αποφαση στη συνεχεια, αλλα το πρωτο βημα ειναι τελικα πολυ απλο κι ευκολο. / αν αποτυχουν τα παντα, θα γινω νταλικιερης (παλιοτερη σκεψη, αλλα τωρα το ξαναθυμηθηκα). / εχω φιλους που μπορω να τους ξυπνησω στις 2.30 το πρωι (γιατι τελευταια καπου αναρρωτιωμουν). / η αθηνα ειναι πανεμορφη οταν τη βλεπεις (και) απο τον περιφερειακο του γαλατσιου. / οταν πιεζεις τα πραγματα, δε συμβαινουν. / οι μερες μεγαλωσαν, σε λιγο θ' αλλαξει κι η ωρα κι η ανοιξη δεν ειναι εποχη λιτοτητας. no way!

αλλη μια επιλογη.

2006-03-10T12:58:00.000+02:00

εξαρχεια, 09/03/06.

unmade beds.

2006-03-08T01:08:00.000+02:00

-ενταξει. την εχει μεγαλη και ειναι σκορπιος με ωροσκοπο υδροχοο. συμφωνοι και στο οτι η αφροδιτη αυτην την περιοδο βρισκεται στο σκορπιο, πραγμα που σημαινει οτι απο κρεβατι δεν πατε ασχημα, αλλα ειναι δεκαεννια χρονων ρε! εσυ μου ελεγες οτι οι ορμονες σου εχουν χτυπησει κοκκινο και θες να γινεις μητερα. μηπως τελικα αποφασισες να υιοθετησεις; γιατι αν ειναι ετσι, βρισκεσαι σε πολυ καλο δρομο.

γελαμε με τις μαλακιες μας και παραγγελνουμε αλλη μια γυρα.

[οταν πρωτογνωρισα την α. εντυπωσιαστηκα: ψηλη και αδυνατη με εντονα ζυγωματικα. αν θελει, μπορει να σε υπνωτισει. εκεινο το βραδυ ειχα κρασαρει στο σπιτι της κατερινας σ'εκεινον τον αθλιο καφε καναπε -κληρονομια της γιαγιας που πεθανε κι ετσι η κατερινα ειχε βρει εκεινο το σπιτι επιπλωμενο διπλα ακριβως απο το διοικητηριο. εκει λοιπον που κοιμομουν ενιωσα ενα φιλι στο μετωπο. ηταν η α. που με εβαζε under her spell. μια αλλοκοτη χημεια μας ενωνει εκτοτε, μια σχεση σχεδον ερωτικη.

μετα, οταν κατεβηκα αθηνα, γνωρισα και τη δ. πολυ διαφορετικη απο την α., αλλα και τοσο ιδια με καποιον τροπο που μπορει να τις περασεις και για αδερφες. κολλητες απο το σχολειο και οι ιδανικες συνενοχοι, οταν ντυνονται τα βραδια και βγαινουν εξω μονες τους.

τοτε σκεφτηκα: ετσι ειναι ολα τα κοριτσια του κεντρου της αθηνας. ψηλα και αδυνατα, με ντυσιμο που δε σου τραβαει την προσοχη, ξερουν πώς να κουμανταρουν εναν ταξιτζη, σε πανε σε κατι παρακμιακα συνοικιακα μπαρ, κανουν για πλακα σημα στον οδηγο του ηλεκτρικου να σταματησει και σκανε στα γελια οταν αυτος την παταει και νευει σε στυλ "ναι, βρε κοριτσια, μην ανησυχειτε, θα σταματησει το τρενο κι εδω".

επαληθευτηκα, οταν καποια χρονια μετα γνωρισα την ι., αλλο ενα κοριτσι του κεντρου που περιφερεται στην αθηναϊκη αστικη ζουγκλα. τωρα που το σκεφτομαι, κι εκεινη η απιστευτη μορφη που τη συναντας σε οποιο παρτυ κι αν πας ή σε ασχετες φασεις τα βραδυα στους δρομους και ειναι κατι σαν την ψυχη της πολης -μιλαμε την ξερουν ολοι!- ακομα κι εκεινη εχει αυτα τα χαρακτηριστικα.]

παντως, αυτο το βραδυ, μεσα σε μια πλατεια, κατω απ' το υποστεγο καποιου μπαρ, γυρω απο ενα τραπεζι, ενω ο καιρος το παει για βροχη, μιλαμε παλι για τη ζωη κι εγω ειναι σα να ζω εκεινη την ταινια: κοιταζω τα φωτισμενα παραθυρα στις πολυκατοικιες που μας περικυκλωνουν και προσπαθω να μαντεψω τους ανθρωπους που ζουν εκει μεσα.

η απαντηση στα ερωτηματα μας ειναι εκει μεσα. καποιο απ' αυτα τα παραθυρα κερδιζει, αν και αυτα τα "ολο-το-συμπαν-συνωμοτει" ειναι ωραια διατυπωμενες μαλακιες και τιποτα παραπανω.

[αυτος παντρευεται τον ιουλιο και υποψιαζομαι οτι θα κανει ολες τις μαλακιες που κοροϊδευαμε, ανταλασσοντας τα παντα για καποιου τυπου ασφαλεια/ο αλλος θα ζηλεψει και θα τον ακολουθησει κι ας ειναι με το λαθος ατομο διπλα του αυτη την περιοδο/η μια χωριζει τα τελευταια δυο χρονια και αποψε θα το κανει στα σιγουρα, αλλα μπορει και οχι, αν.../ενα χρονο πριν, μια αλλη κοντεψε να βρεθει με ενα παιδι κι εναν αγνωστο αντρα διπλα της και ολα αυτα επειδη η ιδια το ειχε επιλεξει/ειναι κι εκεινη που τωρα ζει την ετεροχρονισμενη ανταποκριση ενος μεχρι προτινος ανεκπληρωτου ερωτα, αλλα το πραγμα ειναι αρκετα μπερδεμενο γιατι παιζουν κι αλλα.]

στατιστικα παντως υπαρχουν αρκετες πιθανοτητες.

-πας καλα ρε που θα κανω εγω εξωσωματικη; αν θες παιδι, να το κανουμε με τον παραδοσιακο τροπο! [-ελα τωρα, που θα γαμηθουμε για να κανουμε ενα παιδι!] ξερεις, ρε μαλακα, πώς θα γινω; τοση! [-και πώς θα του πειραξουμε το ντι εν εϊ να μην παρει τα μαλλια μου;] ρε γελοιε, παιδι ή γκρεμλιν θα κανουμε; τι την περασες τη μητρα μου; ξεχνα το!

κοιτα, αποψε ισως και να ειναι η τυχερη μου βραδια, αλλα i don't give a fuck και λεω να παω να κοιμηθω απο τωρα. το πεπρωμενο μου μπορει να περιμενει.

μερες με ηλιο -περιμενοντας να μπει για τα καλα η ανοιξη.

2006-03-04T14:22:00.000+02:00

κανενας ενθουσιασμος λοιπον παρα τις προσπαθειες.
παρα τις προϋποθεσεις, που σε ολες τις περιπτωσεις υπηρξαν θετικες:

ζωη εξακολουθει να ειναι αυτο που συμβαινει απο την αλλη πλευρα του τζαμιου κι εγω ανακαλυπτω ξανα τη γοητεια που ασκει πανω μου το ταβανι, τρωγοντας ψωμι με βουτυρο και μελι και περιμενοντας τη λυση να κατεβει απο το ιντερνετ.

επισης, τελευταια συμβαινει ολο και πιο συχνα να διαβαζω τη ζωη μου στους οδηγους της πολης ή να βλεπω να τη ζουν και καποιοι αλλοι, πραγμα που απο τη μια με γοητευει με καποιο τροπο, αλλα απο την αλλη μαλλον με τρομαζει και δεν ειμαι σιγουρος ποια απ' τις δυο ειναι η σωστη αντιδραση.

εξαλλου, κι εγω γραφω.

αλλα να, πιστευω οτι υπαρχουν και περιοχες που θα 'πρεπε να μενουν αχαρτογραφητες. να τις ψαχνεις στο google earth και να πεφτεις πανω σε μαυρες τρυπες.

και το παρτυ μας τις προαλλες ηταν πετυχημενο, αλλα ποιοι ηταν ολοι αυτοι οι ανθρωποι, ρε γαμωτο; η μουσικη που επαιζε ο ντι τζει δεν ηταν η δικη μας και δε βρεθηκε κανεις να φωναξει: "κρεμαστε τον, λοιπον!".

αλλα παλι δε νοιωθω παντα κι αυτο το "μας", αλλα ισως να φταιει και το τηλεφωνο μου σ'αυτο, γιατι οποτε παω να το σηκωσω καλει τα λαθος ατομα και μαλλον θα πρεπει να το αλλαξω.

ο αλεκος μού ειπε οτι στην ακαδημιας οι νεραντζιες μυριζουν ηδη.
αν αυτο ισχυει, τοτε συντομα το φαινομενο θα απλωθει σ' ολοκληρη την πολη κι ολοι θα αρχισουν να κανουν κοπανες, να αγαπιζονται και να πινουν ουζα σε τραπεζακια εξω.

τοτε ολα ειναι πιθανα.

κι αυτο ειναι κατι ωραιο να περιμενει κανεις, οχι;

η μπαλαντα της μελοντυ νελσον.

2006-03-02T10:54:00.000+02:00

μερος απο το σαουντρακ αυτων των ημερων βρισκεται εδω.

αλλη μια υποσχεση.

2006-02-15T18:39:00.000+02:00

κρυο ξανα.

στις μικρες λιμνες με το νερο σχηματιζονται κρουστες παγου τα πρωινα. τις χαϊδευω με την ακρη της αρβυλας, τις νιωθω που γλυστρανε και μετα τους κανω μια κρακ και θρυμματιζονται:

το σπασιμο των παγων.

σε λιγες μερες θα ειμαι ξανα πισω στην πολη και αυτη τη φορα θα παρω τηλεφωνο.

γιατι αποφασισα οτι ειναι λιγο χαζο να τ'αφησω ετσι.

εσυ παλι κανε ο,τι θελεις.

μικρο ποστ για τους λοχιες που εφυγαν.

2006-02-09T19:10:00.000+02:00

σημερα το πρωι μπηκε εκεινος ο αχωνευτος αρχιλοχιας και ξυπνησε ειδικα εσας πρωτους, ετσι για σπασιμο.

ο μαλακας...

σηκωθηκατε και φορεσατε τα δικα σας ρουχα.

τερμα πια οι παραλλαγες: αυτες τις σκισαμε χθες βραδυ εν μεσω φωνων, γελιων και μπουκαλιων μεταξα που αλλαζαν χερια.

λιγο μετα αρχισε να χτυπαει για ωρα η σειρηνα του συναγερμου για την ασκηση που ετοιμαζαν μερες τωρα οι καταδρομεις. εγω το ειδα λιγο σαν "τερματικος σταθμος. παρακαλουνται οι επιβατες να εξελθουν απο το συρμο". αυριο θα ξυπνησουμε σε εναν αλλο λοχο και -αν ειμαστε τυχεροι- θα φτιαξουμε αλλες παρεες. εξαλλου μου μενει ο αλεξ εδω.

σας ειπα "γεια" και "καλο ταξιδι" και κατεβηκα κατω στη δουλεια μου. δε σας αφησα να περασετε να με αποχαιρετησετε.

[δεν ειμαστε τωρα για τετοια -ουτως ή αλλως με δυσκολια κρατιομουν. γενικα σιχαινομαι απιστευτα τους αποχαιρετισμους. παντα λεω κατι του στυλ "τα λεμε" και τελος. εχω ολο το χρονο μετα να τα ζησω ξανα και ξανα μεσα στο κεφαλι μου, προσθετοντας καθε φορα κι απο μια μικρη λεπτομερεια στην αφηγηση, ωσπου απο ενα σημειο και μετα αφηγηση και πραγματικοτητα γινονται ενα: ετσι τα λεω, αρα ετσι εγιναν]

βγηκα απο την πισω πορτα και καθησα για ωρα πισω απο τα συρματοπλεγματα κοιτωντας το δασος απεναντι.

χιονισε προχθες στα γυρω βουνα και ειχε πολυ κρυο, αλλα σημερα εχει μια απιστευτη λιακαδα. το χωμα ομως ειναι ακομα παγωμενο και η μαρκος ειχε κουρνιασει στο τσουβαλι με τα ροκανιδια που βρισκεται στο μικρο αποθηκακι.

λιγο νωριτερα ενας ανθυπασπιστης με ειχε διαταξει να τη δωσω σε καποιον οδηγο μια μερα και να την αφησει καπου μακρια, γιατι, λεει, δεν κανει να υπαρχουν σκυλια μεσα στο στρατοπεδο, γιατι αν ερθει καμια επιθεωρηση θα μας την πουν.

δε γαμιεται... θα κανω το μαλακα οσο παει και μετα θα βρω καποιον τροπο.

[αυτος ο κρετινος δεν ξερει οτι τα αδεσποτα που τρυπωνουν στα στρατοπεδα ειναι κατι σαν τα καλα πνευματα της υποθεσης, οτι κανουν παρεα στους σκοπους τις μικρες ωρες και τους βοηθουν καταλαβαινοντας τις εφοδους και τα περιπολα απο μακρια. καθε στρατοπεδο εχει τα δικα του αδεσποτα: στο προηγουμενο που ημουν υπηρχε ο καρεμπε ή μπομπ, ενα σκυλι που ειχε παρει αυτα τα ονοματα απο το τριχωμα του που ειχε γινει τζιβες απο τη βρωμα. αυτο, ομως, ειναι ενα αλλο ποστ, αν και -για να πω την αληθεια- δεν ειχα ποτε ιδιαιτερα παρε-δωσε με τον μπομπ, οποτε δεν εχω να πω και πολλα]

λοιπον:

ζηση, θα μου λειψουν οι γκριματσες σου: εχεις την πιο χαριτωμενη καρτουν μυτη μ' εκεινη τη μικρη ελια στην ακρη.

γκαμπι, οι ατακες σου ηταν καταπληκτικες. επισης, τετοια χωριστρα δε συνανταει κανεις καθε μερα.

σπυρο, υπηρξες γκρινιαρης, "προβλεπομενος" και ψαρωμενος μεχρι τελους, αλλα σε συμπαθησα απο την αρχη γιατι μου κανεις λιγο the boy with the thorn in his side.

σε τρεις μηνες, ισως καποιος αλλος γραψει κατι σ'ενα μπλοκακι για εναν αλλο λοχια που θα περναει την πυλη του στρατοπεδου φορτωμενος με τα πραγματα του, αφηνοντας πισω του μια για παντα αυτο το κακο αστειο.

καλοι κοπριτες, ρε!

χθεςβραδυονειρευτηκαοτικαποιοςμαγαπουσε

2006-02-06T17:35:00.000+02:00

ειναι περισσοτερο μια αισθηση παρα μια εικονα, πραγμα που σημαινει οτι καθε αποπειρα να τη βαλω σε λεξεις ξερω οτι θα αποτυχει ακριβως γιατι θα εχει μπει σε λεξεις. παρολαυτα θελω να την καταγραψω, οποτε θα το κανω:

φοβηθηκα,

ησουν διπλα,

σ'αγκαλιασα και κρυφτηκα μεσα σου.

κι εσυ μ'αγκαλιασες και κρυφτηκες μεσα μου. σα να προστατευε ο ενας τον αλλο. σα να ειχαμε φτιαξει ξανα εκεινη τη σουπερ ασπιδα.

το σωμα σου ηταν απαλο και ζεστο και μυριζε οικειοτητα: αφρολουτρο δερματολογικα ελεγμενο και λιγο ιδρωτα απο τη μασχαλη -μ'αρεσει παντα να βαζω το κεφαλι μου εκει μεσα.

[οταν κοιμαμαι μονος χρησιμοποιω το μαξιλαρι γι'αυτον ακριβως το σκοπο: για να κρυβομαι απο κατω του.]

προσωπο δεν ειδα, ουτε μιλησαμε. μπορει να ησουν ο ν. ή ο φ. ή ακομη κι ο β. -δεν εχει σημασια. σημασια εχει οτι ολα ηταν καλα. ξανα.

αυτο ειναι ολο.

ξυπνησα μονος μου λιγο πριν μπει μεσα ο θαλαμοφυλακας. κυριακη πρωι, το στομα μου στεγνο απο το χθεσινοβραδινο αλκοολ. ηθελα ν'ακουσω το still ill ["i decree today that life is simply taking and not giving"], αλλα δυστυχως δεν το κραταω μαζι μου.

επισης, τον τελευταιο καιρο πεταω κατι "σ'αγαπω" σ'ασχετους χρονους, "σ'αγαπω" που δεν απευθυνονται σε κανεναν συγκεκριμενα.

πώς γινεται αυτο, να μην απευθυνονται σε κανεναν;

δε σε χαλουλου.

2006-01-28T19:27:00.000+02:00

καθολουλου.

στον αστερισμο του πινγκουινου.

2006-01-27T17:54:00.000+02:00

εκει που ειμαι εχω πιασει φιλεναδα μια σομπα πετρελαιου.

αυτη που ειναι στο μεσα δωματιακι -οχι τις αλλες στην τραπεζαρια. εκεινες δεν τις πολυσυμπαθω: στη μια μαζευονται καποιοι που τους βαριεμαι ενω η αλλη μου κανει νουμερα, μια δε μπορω να την αναψω και την αλλη δε μπορω να τη σβησω.

και δεν ακουω πλατωνος αυτη τη στιγμη. ακουω pj harvey -το is this desire- αλλα και τα δυο των portishead.

μετα τα ποσα "μαλιστα" δεν εχει πια σημασια αν απο μεσα σου κοροϊδευεις λεγοντας το;

απο το πρωτο νομιζω.

[κι εγω τωρα με ποιον να παω; μ'αυτον που λεει οτι ο φοβος κινει τον κοσμο ή με τον αλλο που υποστηριζει οτι ο φοβος τρωει τα σωθικα;]

εχω κι αυτο το βιβλιο που διαβαζω αυτες τις μερες. εχει μεσα
αθηνα,
τηλεπαθητικες μεταδοσεις μυστικων μηνυματων,
ερωτα,
αδεσποτα,
βροχη,
τσαλακωμενα ερωτικα γραμματα στον καδο των αχρηστων.

καθομαι διπλα στη σομπα και το διαβαζω.

στη μικρη αποθηκη πισω υπαρχει ενα κουταβι που κοιμαται στο ροκανιδι. πού και πού κλεβω λουκανικα απο το ψυγειο και της τα ταϊζω. οταν με βλεπει κανει πολλες χαρες, αν και νομιζω οτι βασικα ψυχανεμιζεται καποιο λουκανικο.

δεν πειραζει.

αν ηταν αγορι θα την ελεγα μαρκο. τωρα ψαχνω ονομα.

σκεφτομαι κι εσενα τελευταια, ολως παραδοξως.

αλλιως βεβαια, αλλα σε σκεφτομαι.

ισως στειλω κανα μεηλ. θα δουμε.

η σομπα φυσικα δε λεει τιποτα. απλα χαμογελαει χαζα μ'αυτο το τεραστιο στομα που χασκει φλογες.

whatever.

2006-01-19T14:55:00.000+02:00

τα ξημερωματα θα παρω ενα αεροπλανο, θα παω καπου αλλου, οπου ειμαι ενας αλλος.

σχεδον.

δε θελω. μ'αρεσει εδω. μ'αρεσει το εδω εγω.

το ενα λινκ φερνει τ'αλλο και τ'αλλο το παραλλο. γνωριζω εναν κοσμο με τον οποιο σκεφτομαστε περιπου το ιδιο -βλεπω σκεψεις μου σταλμενες απο την οθονη ενος αλλου. ομορφα. μ'αρεσει κι αυτο.

εχω λιγοτερες απο 24ωρες ακομη. τι θα κανω;

ν'αρχισω μηπως να πακεταρω σιγα σιγα; πρεπει να περασω και κανα αλλο σι ντι γιατι εχω βαρεθει ν'ακουω τα ιδια τους τελευταιους μηνες. γαμωτο, αμελησα να βαλω τον βασιλη και την περσεφονη να μου γραψουν εκεινα που ειχα ακουσει σπιτι τους. ισως προλαβω, αλλα μπορει και οχι, γιατι υπαρχουν κι αλλα πραγματα που πρεπει να γινουν. ουφ.

μπορω παλι να τα κανω την τελευταια στιγμη. δε γαμιεται...

μηπως να βγω καμια βολτα; εχει και ηλιο τωρα. ν'ανεβω φιλοπαππου να κανω κανα τζοιντ. καλυτερα οχι. τελευταια καπνιζω πολυ, πρεπει να κανω κανα διαλειμμα, δε μου κανει καλο αυτο.

λιγοτερες απο 24ωρες. με αγχωνουν τα ντεντλαϊν. αυτο το "την ταδε ωρα θα συμβει αυτο". ενιοτε χρειαζονται βεβαια κι αυτα, αλλα σ'αυτη τη φαση δε μ'αρεσουν.

θα μ'αρεσε και μια τελευταια κραιπαλη. αλλα καλη. πεμπτη βραδυ, γιατι οχι; εχουν πλακα οι πεμπτες βραδια, αν και μου τη σπανε οταν μοιαζουν με παρασκευες βραδια. τοτε ειναι καλες οι τεταρτες που ειναι πιο πεμπτες.

πρεπει να δω και τον μιχαλη. αυτον οπωσδηποτε. εχω γραψει κανονικα πολλους ανθρωπους αυτες τις μερες. μαλλον δε θελω να τους δω αρκετα. οταν κατεβαζω παροχες ειναι κατι το ολικο: δεν απανταω σε μηνυματα ή κλησεις, λεω εξωφρενικες δικαιολογιες και τετοια. και το κανω καπως ασυναισθητα ολο αυτο. τους αγαπαω. αληθεια. αλλα μαλλον βρισκομαι σε μερικως αυτιστικη φαση αυτη την περιοδο (σιγα τωρα μην υπαρχει τετοιο πραγμα...).

λοιπον, μαλλον θελω να ψιλοβγω το βραδυ. αυτο σημαινει αφενος οτι η ελπιδα πεθαινει τελευταια, αφετερου οτι οι δουλειες πρεπει να εχουν τελειωσει μεχρι το απογευματακι. να δουμε και ποτε θα ξυριστω γαμωτο. δεν υπαρχει περιπτωση να βγω ξυρισμενος εξω, θα πρεπει να το κανω πριν φυγω για το αεροδρομιο (να μαθω και τι ωρες εχει λεωφορειο: 30ευρα δεν ξαναδινω στο ταξι -με τοσα χρηματα παω βερολινο. λεμε τωρα.).

[επισης, πρεπει να βρω τη δυναμη ν'αλλαξω σταθμο: τις τελευταιες μερες ακουω εν λευκω 24/7 χωρις αναγκαστικα να μ'αρεσει αυτο.]

νυσταζω κιολας...

κατω το σεξ!

2006-01-18T11:56:00.000+02:00

ζητω η διακοσμηση εσωτερικων χωρων!

κι ακουμε "σ'αγαπω".

2006-01-17T15:17:00.000+02:00

"ειναι μερικοι ανθρωποι που δεν ειναι σιγουροι αν τους αγαπανε".

τοτε ηταν που χτυπησε το τηλεφωνο. ειχαμε καιρο να μιλησουμε. ειχα αποφασισει να παρω τις αποστασεις μου με τη σκεψη οτι ο καλυτερος τροπος για να καταπολεμησεις την επιθυμια ειναι να την ξεριζωσεις. ή εστω να προσποιηθεις οτι δεν υπαρχει.

αδικος κοπος: ο ενθουσιασμος και η παιδικοτητα στη φωνη σου μου τα εφεραν ολα πισω.

ολα.

ειπαμε οτι θα βρεθουμε παρασκευη ή σαββατο. ετσι οπως εχουν τα πραγματα θα ειναι η τελευταια μας συναντηση για καιρο.

ή και για παντα.

κυριακη πρωι.

2006-01-15T15:00:00.000+02:00

ξαφνικα εχασα τον κοσμο.

τι γυρευω εγω σ'αυτο το κρεβατι, σκεφτηκα. κοιταξα αυτον που ειχα διπλα μου και δεν μου ηταν καθολου ποθητος. κι ομως τον ειχα διπλα μου.

αυτη τη φορα μου εδειξε και μια φωτογραφια του οταν ηταν νεωτερος. φανταζομαι οτι αυτη η φωτογραφια δε βρεθηκε τυχαια πανω στο τραπεζακι του καθιστικου. αρα, τι στο καλο σκεφτοταν για μενα; τι αφηγηση ειχε πλασει στο μυαλο του; η ιδεα με πανικοβαλε.

ειπα οτι πρεπει να φυγω, σηκωθηκα και αρχισα να ντυνομαι με γρηγορες κινησεις. δε μπηκα στον κοπο να βρω μια δικαιολογια. απλα ζητησα συγνωμη και υποσχεθηκα να αναπληρωσω καποια αλλη φορα. ετσι αοριστα.

βγηκα στον κεντρικο δρομο και αρχισα να περπαταω χωρις σχεδιο για το πού θα παω. παρασκευη βραδυ, αλλα ο περισσοτερος κοσμος την εβγαζε σπιτι του -πού να τρεχεις τωρα μ'αυτο το κρυο...

πηγε ο καυλωμενος φανταρος να γαμησει, αλλα στην πορεια ανακαλυψε οτι δεν ηταν αυτο που του ελειπε πραγματικα. ουτε οι αγκαλιες του λειπουν πραγματικα. εχει αλλα τηλεφωνα αποθηκευμενα σε περιπτωση που χρειαστει κατι τετοιο.

ξημερωματα κυριακης σ'ενα παρτυ που θα μπορουσε να ειναι και καλυτερο, αλλα κατσαμε -κι εγω δεν ξερω γιατι. μεσα τα κουρελια τραγουδανε ακομα. εμεις εξω, στο πισω μπαλκονι, καπνιζουμε ενα τζοιντ.

η αρ. μου λεει πως τωρα νιωθει καλυτερα με τη σχεση της. εχει προσαρμοστει στο γεγονος οτι ο καλος της ειναι πολυγαμικος. στην αρχη την τρελαινε η ιδεα οτι μπορει να κοιμηθει και με καποια αλλη. τωρα, ομως, αισθανεται οτι "υπαρχει μια βαση" και νιωθει καλα.

το "ασχημα" εγω το εχασα καθως ημουν μακρια, αλλα αντιλαμβανομαι οτι για να μου τα λεει ολα αυτα τωρα, πρεπει οντως να ζοριστηκε αρκετα τοτε.

"εχασα τον ρομαντισμο μου, αλλα νιωθω οτι ωριμασα".

κι εγω καπως ετσι το ειδα, οταν συνεβη σε μενα -θυμαμαι ποτε ακριβως συνεβη αυτο, τις αποφασεις που αναγκαστηκα να παρω, τις τεραστιες διαδρομες που εκανα στην πολη, γιατι οι τεσσερεις τοιχοι με επνιγαν.

ειναι αραγε αυτο η αρχη της ενηλικιωσης; ή εστω ενα βημα προς αυτη την κατευθυνση;

ενα απογευμα στο φυλακιο συζητουσα με εναν απο τους πιτσιρικαδες εκει. 19 ετων αυτος, του ριχνω δεκα χρονια.

πριν δυο εβδομαδες ειχε γνωρισει μια κοπελα στο πλοιο και τα εφτιαξαν. φουλ ερωτευμενος, εκανε ηδη σχεδια για το μελλον -πώς θα πηγαινοερχεται απο την κρητη ως τη σαμο για να βλεπονται, κτλ. μαλιστα, με τα 60 ευρω που του εβαλε ο πατερας του για να περασει, αυτος πηγε και της αγορασε δωρο εναν σταυρο (τωρα δεν ειχε λεφτα ουτε για τσιγαρα).

δεν ξερω κατα ποσο η κοπελα εκτιμησε την κινηση του στ., εγω παντως τον ειχα παρει λιγο στο ψιλο ("μα σταυρο, ρε μαλακα; δεν επαιρνες κατευθειαν τη βερα;").

"καταλαβαινω τι μου λες, αλλα αυτη ειναι και η διαφορα μας", μου ειπε. "εγω καθε φορα πιστευω οτι αυτο που ξεκιναω θα κρατησει για παντα, γιατι αυτο θελω, ενω εσυ απο την αρχη βλεπεις το τελος".

"γιατι αυτο θελω;", συμπληρωσα μεσα μου.

πισω στην κυριακη πρωι. λιγο πριν πεσω σχεδον λιποθυμος στο κρεβατι, μια στιγμη εξαιρετικης διαυγειας.

ειμαι ηρεμος και ολα ειναι καλα.

playground art.

2006-01-12T15:14:00.000+02:00

πλατεια αμερικης, 11/01/06.

η α. ετοιμαζεται να γινει ενα εργο τεχνης.

there's no love like the future love.

2006-01-11T22:21:00.000+02:00

(ή τουλαχιστον ετσι υποστηριζει αυτη).

μερες του 06.

2006-01-10T14:26:00.000+02:00

το ειπα και στον ταξιτζη που με μαζεψε τις προαλλες απο το γκαζι: "πλαναται μια μιζερια στην ατμοσφαιρα". μπροστα απο τις μεγαλες πιστες ηταν παρκαρισμενα τα γυαλιστερα αυτοκινητα μεγαλου κυβισμου των σκυλαδων. υποθηκευμενα στις τραπεζες τα περισσοτερα -υποθετω.

κανω το κοντραστ με τις μερες που το χρηματιστηριο ηταν στο πηκ του. μπορουσες να νιωσεις τον πλουτο στον αερα να τυλιγει τα παντα και οι παντες ηταν χαρουμενοι (ή κατι τετοιο, τεσπα).

ή με τις μερες του "ελληνικου καλοκαιριου" του 2004. αυτη η αισιοδοξια οτι ανεβαινουμε και οτι τα καλυτερα ερχονται (μπαϊ δε γουεϊ, πώς, ρε κοριτσια;).

εχει αρχισει να κουραζει κι αυτη ιστορια με την αθηνα. "και τι γαματη πολη που ειναι και -ναι- γουσταρουμε το χαος της και τη βρωμια της, αλλα -ναι- θα γουσταραμε να ειχε και κανα κτιριο της προκοπης και οχι ολη αυτη τη moda bagno αισθητικη του εκσυγχρονισμου (βλ. μεγαρο, μετρο, βωβος, κτλ), ε κι ενας καφες σε μια λογικη τιμη ("ναι, μωρε, αλλα εμεις οι ελληνες καθομαστε με τις ωρες στα καφε, οποτε πληρωνεις τη θεση ουσιαστικα" -my ass!) και εχεις παει σ'αυτη τη γαματη ποστ-ταβερνα με ντεκορ στο λευκο του ρολ που εχει φρεσκο ραδικι να βοσκησεις;".

μια ολοκληρη πολη προσπαθει να προσποιηθει οτι ειναι κατι αλλο ή οτι ειναι καπου αλλου. σορυ, εισαι στου ψυρρη και οχι στο σοχο, καλη μου, και με τον μισθο που παιρνεις κανονικα δε θα πρεπε να λιμπιζεται αυτον τον σουπερ ντιζαϊν καναπε. παρε εναν απο το ικεα (και πολυ σου).

ως εκ τουτου, στεναχωριεσαι και μιζεριαζεις.

περιφερεις τον εαυτο σου, χαιρετας κοσμο, παιρνεις ποζες. συμμετεχεις στο fun για το οποιο διαβαζεις. "εισαι μεσα στα πραγματα".

ελπιζεις συχνα οτι η επομενη γωνια που θα στριψεις θα ειναι η τυχερη σου και οτι θα πεσεις πανω στην Τινκερμπελ που θα τα κανει ολα καλα με το ραβδακι της (τζικιντι-γκλον!) και θα γνωρισεις επιτελους το παλληκαρι της ζωης σου και τωρα που ο γκεϊ γαμος θα επιτραπει επιτελους, θα σας παντρεψει στο δημαρχειο η ντορα (που ειναι και γκεϊ-φρεντλυ -εδωσε συνεντευξη στο 10% και παραχωρησε και την κλαυθμωνος για την πραϊντ) ή -αν δεν το προλαβει αυτη ως δημαρχος- ο νικητας (ανερχομενη δυναμη -θα μπει μεσα στους τρεις πιο προχω δημαρχους της ευρωπης -στανταρ! για να μπει δε στο ματι του ντε λα νοε, του προτεινω να κανει παραλια γυμνιστων τον πεζοδρομο της ερμου πανω απο τον κεραμικο και τον αρχαιολογικο χωρο να τον γεμισει με νερο, ωστε να τον επισκεπτομαστε με μασκες και βατραχοπεδιλα. την υπολοιπη μερα θα αραζουμε στους λοφισκους με το γκαζον καπνιζοντας τεραστια τζοιντ).

αυτο που θελω να πω ειναι οτι υπαρχει ελπιδα. κι αυτο ειναι θετικο νομιζω.

μετα ηρθαν οι σεισμολογοι, αλλα αυτο ειναι αλλη ιστορια.

[ειναι προφανες οτι δεν την παλευω ιδιαιτερως]

-εισαι εδω;

2006-01-07T18:13:00.000+02:00

-τι ακριβως εννοεις λεγοντας "εδω";

<---:--->

2006-01-06T19:46:00.000+02:00

χθες διασταυρωθηκαμε στην αποβαθρα του μετρο. εσυ εκανες οτι μιλουσες στο κινητο, εγω οτι μιλουσα με την παρεα μου.

μου φανηκε η πλεον φυσιολογικη και αναμενομενη αντιδραση, παρολο που -και σημερα ακομη που το σκεφτομαι- δεν καταλαβαινω ακριβως το γιατι.

πολυ κουλ για να ταραζομαστε, αρκετα εγωιστες για να παραδεχομαστε και αρκετα κυνικοι για να τηρουμε τα προσχηματα.

2005 στο καυλο! (fuck off βασικα)

2006-01-02T18:55:00.000+02:00

ηταν μια χαλια χρονια. σχεδον. πολλη υστερια (για το τιποτα), δουλεια, αγχος, ενας ασχημος και οδυνηρος χωρισμος (νομιζω το εσωσα το ολο πραγμα απο το να καταστραφει εντελως -πιστευω οτι υπαρχει αγαπη), γεφυρες που κοπηκαν, πολλα ανακατεμμενα κρεβατια, το κολυμπι στα βαθεια της ενηλικιωσης, η ανακαλυψη ενος κρυμμενου κοσμου (ή απλα "του κοσμου") που αγνοουσα, οι μασκες που επεσαν.

απο μια αποψη, αυτο χρειαζοταν -ηταν καλο.

αφησε ομως πισω του πολλα συντριμια. καιρος να τακτοποιηθουν. καιρος να καουν. οχι ομως και να λησμονηθουν.

παντα μου αρεσε η παραμονη της πρωτοχρονιας. εχει κατι το σχεδον μαγικο, παρολο που εχω επιγνωση του γεγονοτος οτι -στην τελικη- ειναι μια απλη μερα σαν ολες τις αλλες. κι ομως: στο μυαλο μου ο γιγαντιος τροχος του χρονου γυριζει με δυσκολια τριζοντας ("του χρονου τα γυρισματα π'ανεβοκατεβαινουν") και ξαφνικα (καμπανακι χτυπαει!) κατι αλλαζει.

μια δυο φορες το εχω αισθανθει αυτο. γι'αυτο ακομα και τωρα ελπιζω οτι κατι πραγματι θ'αλλαξει.

η πρωινη ξενερα την επομενη το πρωι εχει το μουντ μια μικρου μηκους του οζον που λεγεται Χ2000 (ή καπως ετσι, τελος παντων): τιποτα δεν εχει αλλαξει, φυσικα. ενδεχομενως σηκωνεσαι με ενα hangover και την απορια "ποιος/α ειναι αυτος/η που κοιμαται διπλα μου".

what the fuck!

λοιπον, λεω και οριζω:

σεξυ, ψυχραιμο και δημιουργικο 2006!

τι διαολο;

2005-12-21T19:09:00.000+02:00

νομιζα οτι κατι πηγαινε να γινει και μαλιστα κατι ομορφο. νομιζα επισης οτι πλεον εχω φτασει σε μια ηλικια που να μπορω να πω με σχετικα μικρο ποσοστο λαθους.

μετα απο τοσα μεταξα και τοσες βραδιες με κουβεντα και φευγαλεα αγγιγματα αντι για καυλωμενος ειμαι μαλλον ζαλισμενος και μπερδεμενος.

να επιστρεψω οριστικα στον εαυτο μου και να βαλω τελεια;

με αληθινη αγαπη.

home is where the heart is.

2005-11-30T14:55:00.000+02:00

προσπαθω αυτες τις μερες να δω τι στο καλο θα κανω στις γιορτες. παιρνω τηλεφωνα και ρωταω τα παιδια τι σκεφτονται. αφενος πρεπει να δω ποτε θα ζητησω αδεια απο το λοχαγο, αφετερου, θελω να εχω μπροστα μου κατι να προσβλεπω κι ας ξερω οτι τις περισσοτερες φορες, οταν κανεις σχεδια τα οποια καταστρωνεις μεχρι και την τελευταια λεπτομερεια, απογοητευεσαι γιατι εχεις αυξημενες προσδοκιες.

τεσπα, δεν ειναι εκει το θεμα. το θεμα ειναι οτι σκεπτομενος ολα αυτα, μου ηρθε στο μυαλο η 31 δεκεμβριου του 2003.

αμστερνταμ, τσουχτερο κρυο, εγω, η μιριαμ και ο αντονιο, σ’ενα μικρο ισογειο σπιτι στην τουρκικη γειτονια. φαγαμε ενα υπεροχο ψαρι που ειχε φτιαξει ο αντονιο (πολυ τον ζηλευω για την ευκολια με την οποια αυτοσχεδιαζει στο μαγειρεμα), ειχαμε πιει κατι κρασια, μετα πλακωσαμε τους μπαφους και ενα μεταξα olympic reserve που ειχα φερει εγω. ολο λεγαμε οτι θα παιρναμε τα ποδηλατα να κατεβουμε κεντρο να δουμε τα πυροτεχνηματα στην πλατεια, αλλα εννοειται οτι μετα απο μια τετοια κραιπαλη κανεις μας δεν ειχε ορεξη να κουνηθει.

ειδα το ρολοϊ πεντε λεπτα πριν μπει ο καινουργιος χρονος. πεταχτηκαμε εξω με το μεταξα και τα ποτηρια μας και πηγαμε τρεχοντας στην πλατεια που ηταν διπλα. ειχε μαζευτει αρκετος κοσμος και συνεχως ερχοντουσαν κι αλλοι.

νωριτερα ειχαμε πιασει μια συζητηση για τους καγκουρες (που εχουν τετοιους και στην ιταλια και τους λενε tamaros) και βλεποντας τους τουρκους tamaros να περνανε με τα αυτοκινητα με τη μουσικη τσιτα και να κανουνε κοντρες στο ποιος θα πεταξει τα πιο πολλα βεγγαλικα, καταληξαμε οτι τους αγαπαμε, γιατι βαζουν τα πυροτεχνηματα στη ζωη μας.

φιληθηκαμε και αγκαλιαστηκαμε, εκει, στη γωνια εκεινης της πλατειας και ενιωσα πραγματικα ευτυχισμενος και γεματος. γιατι ειχα φτιαξει αλλη μια οικογενεια, γιατι το 2004 προμηνυοταν υπερλαμπρο, γιατι ενιωθα ελευθερος και ικανος να κανω τα παντα, γιατι σχεδιαζαμε την τελεια ταινια (αλλα κυριως γιατι τη ζουσαμε).

μετα βρηκα μια δικαιολογια να τους αφησω μονους, πηρα το ποδηλατο και γυρισα καποια μπαρακια στο κεντρο. κατεληξα σε μια σαουνα μεχρι τις 5 το πρωι.

επιστρεφοντας σπιτι εκοψα δρομο μεσα απο το vondel park. ενας ποδηλατης που με προσπερασε μου ευχηθηκε καλημερα και happy new year.

η ευχη του επιασε.

protection/affection.

2005-11-24T20:02:00.000+02:00

προσκλητηριο για αναφορα.

2005-11-21T14:08:00.000+02:00

πριν εναμιση μηνα περιπου -σ'ενα μεηλ- σου περιεγραφα την ενταξη μου στον ελληνικο στρατο σαν τη σκηνη εναρξης του europa:

κατι σιδηροδρομικες ραγες περνανε μπροστα απο τα ματια σου, ενω μια επιβλητικη φωνη σε υπνωτιζει μετρωντας αργα και σταθερα απο το 1 ως το 10, περιγραφοντας σε καθε νουμερο την κατασταση στην οποια βρισκεσαι. οταν μετρησει 10, εσυ θα εχεις πια βυθιστει στην europa.

τοτε, σου ειχα γραψει οτι βρισκομουν καπου στο 7. τωρα πλεον ειμαι στο 10.

το καταλαβαινω πρωτιστως απο τη γλωσσα: εκει που ειχα ορκιστει οτι εγω δεν προκειται να υιοθετησω σε καμια περιπτωση τη στρατιωτικη αργκω, τελευταια εχω αρχισει να πεταω ασυναισθητα διαφορα. ειναι ματαιο να αντιστεκομαι. καθε γλωσσα αντιστοιχει σε συγκεκριμενες μορφες ζωης (ή το αντιστροφο). τωρα ειμαι φανταρος, αρα αυτη ειναι η γλωσσα μου και με το να προσποιουμαι στον εαυτο μου οτι ειμαι κατι αλλο δεν ωφελει.

το αλλο που μου εκανε εντυπωση ειναι οτι κατα τη διαρκεια της αδειας απο ενα σημειο και μετα, δε μπορουσα να συντονιστω με τον κοσμο. αφενος δεν ηθελα να αποδεχτω για τον εαυτο μου το ρολο του επισκεπτη, αφετερου δε γινοταν να ειμαι και κατι αλλο εφοσον δε συμμετειχα στην καθημερηνοτητα σας.

επιασα τον εαυτο μου -και αυτο ειναι τρομακτικο- να ανυπομονω καποιες φορες να επιστρεψω στη στρατιωτικη ζωη, μαζι με τους ανθρωπους που ζουν την ιδια ζωη με μενα.

η θεση αυτη μου δινει και το πλεονεκτημα της αποστασιοποιησης: σας βλεπω ολους αλλιως. καταλαβα τι θα μεινει και για ποιους λογους, πώς τα πανε οι σχεσεις σας, τα σχεδια σας. καταλαβα και τι θα γινει με σενα και τι τελικα ηθελα απο σενα. περασαμε τα δυο πρωτα βραδια μαζι. μετα τιποτα, περα απο καποια μηνυματα (δε μπηκα καν στον κοπο να τηλεφωνησω -εγω, που εγραφα συνεχεια για σενα).

ας παψω λοιπον να αντιστεκομαι κι ας αφησω το σωμα μου να βυθιστει σ'αυτο το παραλληλο συμπαν. ισως κατι καλο βγει στο τελος.

ειπαμε: "η ζωη ξερει κι εγω την εμπιστευομαι".

un ano di amor.

2005-11-19T19:12:00.000+02:00

σχεδον ενα χρονο μετα. και παλι επιστρεφω σε σενα, οταν ειμαι kind of blue.

ή ισως επιστρεφω στην κατασταση που ειχαμε δημιουργησει -δεν εχει μεγαλη διαφορα.

τωρα μας χωριζει ενας ωκεανος και δυο διαφορετικοι τροποι ζωης. και οι γεναρηδες που πια δε θα σημαινουν μια αρχη, αλλα ενα τελος.

ειναι περιεργο που σκεφτομουν αυτα τα πραγματα τα ξημερωματα στη σκοπια. στο ραδιοφωνακι ενας τουρκικος σταθμος επαιζε ισπανικα τραγουδια -μαλλον γι'αυτο. εβγαλα το μπλοκακι μου και εγραψα δυο λογια.

το βραδυ, οταν τσεκαρα τα μηνυματα μου, βρηκα δυο μεηλ απο σενα σταλμενα εκεινη την ωρα περιπου. οχι κατι πολυ προσωπικο. τυπικουρες.

οχι, δεν πιστευω σε τηλεπαθειες και τα τοιαυτα. απλα χαμογελασα και πατησα relpy.

σημασια εχει οχι πια εδω.

2005-10-20T17:00:00.000+03:00

(ή εστω για λιγο).

η επιστροφη.

2005-10-19T19:34:00.000+03:00

επιτελους πισω στην πολη. δυο μηνες και κατι μετα. ξεροντας μεσα σου οτι αυτη τη φορα εισαι ενας απλος επισκεπτης -ενας περαστικος.

προσπαθεις να φανταστεις πώς θα ειναι μαζι του. σε τρομαζει καπως η πρωτη συναντηση. απ'αυτην εξαρτωνται πολλα. η προηγουμενη εμπειρια σου ηταν μαλλον κακη. τα λογια στα sms εχουν μεν υλικη υποσταση και ειναι σημαντικα οταν τα λαμβανεις -ειδικα στην κατασταση που βρισκεσαι τωρα- αλλα δεν παυουν να ειναι απλα λογια.

το ερωτημα παραμενει και τωρα που η ωρα πλησιαζει εσυ θελεις να το βαλεις στα ποδια.

who knows what's going to happen?
lottery or car crash?

δεν υπαρχει λογος να φοβασαι. απλα προχωρα. ο,τι ειναι να γινει, θα γινει.

βραδυνη πορεια.

2005-10-16T14:08:00.000+03:00

ειμαι στο νησι αυτο κοντα ενα μηνα, σκεφτομαι καθως περπαταω μεσα στη νυχτα. το οπλο μου ποναει τον ωμο, το σακιδιο με τραβαει προς τα κατω, η αρβυλα με εχει πεθανει, ειχα σκοπια πριν και θα πρεπει να παω και μετα, οι ομιλιες απαγορευονται δια ροπαλου (βλ. "στερηση εξοδου"). μονη διεξοδος: η προς τα μεσα φυγη.

φερνω στο μυαλο μου αποσπασματα απο τα γεγονοτα που συνεβησαν αυτο το μηνα που περασε.

απο το στρατοπεδο του ρεθυμνου μας εβαλαν σε λεωφορεια και μας πηγαν στο λιμανι. φορουσαμε ολοι στολες εξοδου. με το που ανεβηκαμε στο πλοιο ξεσπασε μια απιστευτη καταιγιδα. η πρωτη του φθινοπωρου. στο ταξιδι ηπιαμε αρκετα μεταξα με τα παιδια και ενα μικρο τζοιντ που ειχα καβατζωσει. με τον μιχαλη θα χανομασταν απο τον πειραια και μετα. αυτος θα εμπαινε στο καραβι για κω. ολοι μας καπως φοβισμενοι και απορροφημενοι σε σκεψεις για το τι μας περιμενει εκει που παμε, αρκετα στεναχωρημενοι που θα χανομασταν -αντε φτου κι απ'την αρχη να γνωρισουμε παλι καινουργιο κοσμο, κτλ. μια χαρα τα ειχαμε βρει.

το επομενο πρωι, αρκετη ταλαιπωρια μεχρι να ερθουν τα λεωφορεια να μας παρουν στο στρατοπεδο του χαϊδαριου, οπου θα περνουσαμε τη μερα μεχρι να ερθει η ωρα να φυγουν τα πλοια μας για τα νησια. αρκετο κουβαλημα, ορθοστασια, κρουασαν και τυροπιτες στο κψμ, μελαγχολιες, τσιγαρα, αποχαιρετισμοι.

το ταξιδι απο πειραια για σαμο δεν ειχε κατι το ιδιαιτερο περαν του οτι κατεβασαμε ενα μεγαλο μπουκαλι μεταξα με τον βαγγελη χωρις να καταλαβουμε το παραμικρο. μετα την πεσαμε σε ενα σλιπιν μπαγκ και οι δυο και ξυπνησαμε οταν πια φτασαμε.

κατω μας περιμενε η στρατονομια. μας εβαλαν κατευθειαν σε παραταξη, τσεκαραν το ξυρισμα μας και μας φορτωσαν σε καναδεζες και ρεο, πριν καλα καλα καταλαβουμε πού διαολο ειμασταν. απο την καροτσα προσπαθουσα να δω την πολη, αλλα ηταν ακομα σκοταδι και δε φαινοταν τιποτα. αισθανομουν σα να επαιζα τον αιχμαλωτο σε ταινια.

νεα αναμονη σε αλλο στρατοπεδο κι απο εκει νεα καναδεζα και αφιξη στον τελικο προορισμο -μεσημερι πια.

πρωτη εντυπωση με το που πατησα το ποδι μου στο χωμα: πού ηρθα;

ενας ανοιχτος χωρος με χωμα και πετρες -ο χωρος αναφορας- και μπροστα του ενα χαμηλο κτιριο με στεγη απο ελενιτ, ενα μικρο παρτερι με ασθενικο γκαζον και ηρωον μπροστα και μια ελληνικη σημαια. αυτο ειναι το διοικητηριο, θα μπορουσε ομως καλλιστα να ειναι και ενα μαγαζι που πουλαει τακος σε μια ερημη περιοχη καπου στο μεξικο. το μονο που λειπει ειναι μια ταμπελα νεον.

μου κανουν νεα παρατηρηση για τα δυο ημερων γενια και με στελνουν κατευθειαν να ξυριστω.

μετα μας στελνουν στο λοχο μας. το πρωτο πραγμα που μου χτυπαει ειναι η μυρωδια. μυριζει παντου πετρελαιο και φιδακι για τα κουνουπια απο το προηγουμενο βραδυ. τα κτιρια μοιαζουν να εχουν φτιαχτει καπου στο '40, εχουν μεταλικα κουφωματα που δεν κλεινουν και πλαστικα φθαρμενα παραθυρα. ειμαι πολυ κουρασμενος και θελω να κοιμηθω. διαλλεγω ενα αδειο κρεβατι, αλλαζω και ξαπλωνω.

απο το σημειο αυτο και επειτα ξεκιναει η ζωη μου στο στρατοπεδο αυτο. ολες αυτες τις μερες που εχουν περασει ξυπνουσα το πρωι με ενα κομπο στο λαιμο. γιατι ολοι ειναι σε ενα κακο μουντ, γιατι τσακωθηκα με τους παλιους, γιατι τα μεσημερια δε σε αφηνουν να κοιμηθεις περα απο καποια ωρα ακομα κι αν δεν εχεις να κανεις κατι, γιατι περπαταω σε παραταξη και κανω παρελαση απο και προς τα εστιατορια, γιατι οι ποινες πεφτουν σα βροχη για τις πιο ασημαντες αφορμες, γιατι πρεπει να "αναφερομαι ζωηρα", γιατι τα παντα εδω ειναι συμφωνα με "τα προβλεπομενα", γιατι, γιατι, γιατι...

ενταξει. εχω αρχισει να συνηθιζω τωρα. βασικα, απλα εκτελω. αποφευγω να σκεφτομαι πραγματα του τυπου "τι κανω εδω", "γιατι" και τα σχετικα. εχω ξεχασει οτι εχω σωμα που μου ανηκει -η στανταρ απειλη που ακους στο στρατο ειναι "θα σας λιωσω τα κορμακια", πραγμα καθολου τυχαιο μιας και αυτο το συστημα πρωτο στοχο εχει το σωμα μου.

ετσι, κλεινομαι μεσα μου, προσπαθωντας να διασωσω αλωβητο ο,τι μπορω: καποιες συνηθειες, ιδεες και συμπεριφορες. μερα με τη μερα νιωθω να χανω και κατι απο την ανθρωπινη μου υποσταση και αγωνιζομαι κοντρα σ'αυτη τη μεταλλαξη.

"το παιζω πεθαμενος, σταματαει τον πονο.
το παιζω πεθαμενος, και ο πονος σταματα."

πλεον λεω "μαλιστα" και "διαταξτε". καρφωνω τα ματια μου σε ενα σημειο και μεσα στο μυαλο μου υπαρχει το απολυτο κενο. μερικες φορες, ισως παιζει και καποιο τραγουδι.

με τον βαγγελη εχουμε επινοησει το συστημα με τις "μικρες νικες": καταφερες να κοιμηθεις 30' παραπανω; ειναι μια μικρη νικη. απεφυγες μια ασχημη αγγαρεια; αλλη μια μικρη νικη. ειχε καλο καιρο και πηγαμε στη θαλασσα κατα την εξοδο; καταφερες να περασεις εφημεριδα μεσα; μικρες νικες που σε κανουν -ηλιθιωδως, ισως- να αισθανεσαι καπως καλυτερα.

γραφω κιολας. γραφω αρκετα. εχω παντα μπλοκακι και στυλο στην τσεπη του χιτωνιου ("προβλεπεται") και οποτε μου 'ρθει καθομαι και σημειωνω σκεψεις. δεν ειναι και κατι τρομερο τα κειμενακια μου, αλλα με βοηθανε στο να ξεδινω καπως. ισως κατι μεινει απ'ολα αυτα.

εγραψα και καποιες καρτες. μια στην περσεφονη και μια αλλη στον αντονιο. εκανα και τρεις αποπειρες να γραψω και κατι στον φρανκ -κολλησα και τα γραμματοσημα-, μετα σκεφτηκα οτι δεν ειναι και τοσο καλη ιδεα και τις πεταξα.

επισης, εχω αναπτυξει μια φοβερη εξαρτηση με το κινητο μου. καθε μηνυμα που μου στελνετε με κανει χαρουμενο για αρκετα λεπτα και με στεναχωρει που τελευταια εχουν αραιωσει καπως.

και τα τηλεφωνα μου κανουν καλο. σας ζηταω να μου πειτε νεα απο την αθηνα, τι κανετε εσεις. εγω δεν εχω και πολλα να πω απο 'δω. η μια μερα ειναι σχεδον πανομοιοτυπη με την αλλη και δε νομιζω οτι ενδιαφερει και κανεναν απ'εξω τι ακριβως συμβαινει εδω. εγω, τουλαχιστον, βαριομουν αφανταστα να ακουω νεα απο το στρατο, οταν οι φιλοι μου ηταν φανταροι.

φανταρος: αυτος που ολοι τον κοιτανε με συγκαταβατικο βλεμμα. τον λυπουνται, αλλα δε θελουν να τους φορτωθει κιολας. αυτος που θελει συνεχεια να τρωει, να κοιμαται και εχει αναγκη απο μια αγκαλια.

στο μηνυμα μου ειπες οτι τωρα που ερχομαι εχεις πολλα νεα να μου πεις και πολλες αγκαλιες να μου κανεις. η υποσχεση αυτη και το οτι για λιγες μερες θα βρεθω ξανα στην πολη ειναι αυτα που με κανουν να συνεχιζω να περπαταω.

σε κατ'ανδρα φαλαγγα με φορτο μαχης, σ'ενα χωματοδρομο καπου στη σαμο...

τι μου λειπει.

2005-10-02T20:26:00.000+03:00

>ενα γευμα στου λουσιαν μαζι σου.

>ενα βραδυ στο bios.

>μια μπαροτσακα στο γκαζι.

> να κανουμε ερωτα, να κοιμηθουμε αγκαλια και το πρωι να χουζουρεψουμε οσο δεν παιρνει.

> η θεα της πολης απο τον λυκαβητο.

>μια κυριακατικη βολτα στην αεροπαγιτου

>ενας κυριακατικος καφες στη στοα με τις εφημεριδες, ολοι μαζι (και η μάιρα), οπως τοτε.

>η bialleti μου.

>η βεσπα μου.

>ενα καλης ποιοτητας τζοιντ με ωραια παρεα, κοκκινο κρασι και κερακια και εξω να βρεχει και να κανει κρυο. μετα να κοιμηθουμε ολοι μαζι στον ιδιο χωρο οπως-οπως για να μην εχουμε την εγνοια του πώς θα παμε πισω στα σπιτια μας.

>το κρεβατι και ο υπερδιπλο παπλωμα μου.

>η περσεφονη με τις "πρωτες βοηθειες", το "μπζζζ" και τις οδηγιες για το πώς κανουμε εισοδο στο μπαρ, προκειμενου να χτυπησουμε γκομενακι στα σιγουρα .

>να χορευω με την ανναλινα.

>το να μου ριχνει τα χαρτια η ανναλινα (και ως συνηθως να μη βγαινει τιποτα).

>να με εκνευριζει ο μαθιου.

>η πατησιων, οπως πας για κεντρο, η αλεξανδρας στην καθοδο της και η πανεπιστημιου.

>το πρωινο ξυπνημα στο σπιτι μου, ειδικα οταν δεν εχω να κανω κατι.

>ο μαρκος και ο κωστας απο το μπαρακι, παρολο που δε μπορω να πω οτι ειμαστε φιλοι.

>ο υπολογιστης μου.

>ενα καυτο αφρολουτρο και μετα να κυκλοφορω με το μπουρνουζι.

>η προετοιμασια οταν ειναι να βγεις εξω και υπαρχουν λογοι να θες να αισθανεσαι επιθυμητος.

>μια βολτα για ουζα και ψαρικα στην πειραϊκη κατα τη διακεια των αλκυονιδων.

>η θεα της ακροπολης απο τον φιλοπαπου με φεγγαρι στο μπακραουντ (ξερω... κλισε...) και διπλα να σεληνιαζοναι οι κρουστοι.

>οι ανθρωποι με τους οποιους μπορω να συνεννοηθω.

προ! δε! τρι!

2005-09-25T18:27:00.000+03:00

μοιαζει με κρυφτουλι που παιζουν δυο μπομπιρες με κοντα παντελονακια σ'ενα πευκοδασος πανω απο τη θαλασσα. μετα το μπανιο θα καβαλησουν τα ποδηλατα τους, θα παρουν παγωτο "λακυ καπ" και θα κατσουν να το φανε στον ισκιο πισω απο το ιερο της εκκλησιας. επειτα, κι ενω οι μεγαλοι κοιμουνται για μεσημερι, θα φτιαξουν βληματα για τις σφεντονες τους και θα καταστρωσουν το επομενο σουπερ σχεδιο για το πώς θα κατακτησουν τον κοσμο.

εννοειται οτι ειναι καλοκαιρι και ειμαστε σε διακοπες...

εμεις παλι, απλα πηγαμε στη θαλασσα, περπατησαμε αρκετα ψαχνοντας να βρουμε την "ιδιωτικη" μας παραλια, τα καταφεραμε και τωρα βρισκομαστε σ'αυτη την απιστευτη καντινα-ταβερνα στην εισοδο της οποιας υπαρχει ταμπελα "παρακαλω ησυχια".

και πραγματι, καθομαστε ησυχα, χωρις να μιλαμε, πινουμε μπυρες, τσιμπαμε μια χωριατικη και διαβαζουμε τις κυριακατικες εφημεριδες. ποτε ποτε σηκωνουμε το κεφαλι, κοιταμε τον κολπο γυρω μας, τα πευκα, τους τελευταιους τουριστες της σεζον. ο ηλιος εχει αρχισει να πεφτει, τα παντα ησυχαζουν, τα στρατοπεδα σβηνουν απο το μυαλο μας. ενιοτε τα βλεμματα μας διασταυρωνονται, ανταλλασσουμε ειδησεις που μας κεντρισαν το ενδιαφερον, μετα ξανα διαβασμα και ο χρονος κυλα.

σηκωνεις τα ματια και χαμογελας, οταν βλεπεις οτι σε τραβαω παλι φωτογραφιες. τι σκεψεις αντανακλα αραγε αυτο το χαμογελο; τι επιθυμιες υποκρυπτουν (αν υποκρυπτουν) οι χειρονομιες, οι λεξεις, οι κινησεις σου; για μια ακομη φορα προσπαθω να συνθεσω μια αφηγηση, για μια ακομη φορα ψαχνω για το κρυφο νοημα το οποιο συνεχως μου γλυστρα απο τα χερια -ειμαι λοιπον ενας ερωτευμενος και γι'αυτο απελπισμενος.

["ΣΗΜΕΙΑ. Το ερωτευμενο υποκειμενο δε διαθετει κανενα ασφαλες συστημα σημειων ουτε για να αποδειξει , αν θελει, τον ερωτα του, ουτε για να εξιχνιασει αν ο αλλος το αγαπα", Ρολαν Μπαρτ - αποσπασματα του ερωτικου λογου]

βαδιζω προσεκτικα πανω στον παγο, προσπαθωντας να μη σπασω τη σαπουνοφουσκα, να μη διαλυσω τη γοητεια που υπαρχει, οταν κοιταζομαστε αμηχανα ή απλα καθομαστε ο ενας διπλα στον αλλο χωρις να μιλαμε. και δε νιωθω οτι χρειαζεται να πει κανεις μας κατι.

(αραγε αυτο ειναι το αντιθετο των "αδειων σιωπων";)

ειναι ομορφα εδω ο,τι κι αν ειναι αυτο. οι ερωτησεις περιττευουν. δε χρειαζονται.

-και ο χρονος ειναι χρωμα;

2005-09-12T21:37:00.000+03:00

-ο χρονος ειναι χρημα.

(Λενα Πλατωνος)

fragments d'un discours amoureux.

2005-09-04T20:03:00.000+03:00

σημερα, κατα τη διαρκεια μιας απογευματινης εξοδου απο το στρατοπεδο, σ'ενα μικρο ιντερνετ καφε στο ρεθυμνο, αποφασισε να διαγραψει αυτα τα μηνυματα απο το κινητο του. γαλλικους χαρακτηρες δεν ειχε ο υπολογιστης, οποτε χαθηκαν τα αξαν.

"μικρη απωλεια", σκεφτηκε και πατησε "διαγραφη".

7 αυγ 2004
20:51:36
J'ai bcp reflechi ces derniers tps. J'ai quelques idees dans la tete. Peut etre mauvaises ou bien bonnes. Mais je pense que je n'arriverai a rien sans toi.

7 αυγ 2004
20:31:40
Merci mon grand. Voyons comment ca se passe avec ton travail et assessi tu as un peu de temps et que je ne travaille pas je ferai tout pour venir. Tu me manques

11 αυγ 2004
00:55:21
Hey mon petit. On t'inquiete pas. J'ai trouve le plus parfait des gemaux. Et pour le reste il n'y a pas de reste. A part ca je ne savais pas c'etait la saison des pluies a locarno. Il pleut tout le temps.

13 αυγ 2004
01:50:10
J'ai atteri dans la vip soiree. Je ne sais pas ce que je fais la. Dommage que tu ne sois pas la on pourrai essayer de trouver la reponse.

15 αυγ 2004
00:46:47
Desole mais... Je ne vais pas l'effacer. Bonne nuit micro

2 σεπτ 2004
23:00:14
(1/2)
Salut. Comment ca va? La porte est toujours ouverte seulement parce que c'est toi! Je ne sais pas trop quoi dire. A part que j'ai fait des revestres biz

24 σεπτ 2004
22:36:23
(2/2)
que je tremble interieurement a chaque mot. Ma propre realite me fait peur; enfin je crois que c'est cela... Je t'embrasse

21 οκτ 2004
22:57:09
Quoi? A medium kiss! You know that I like only extra big ones. Travaille bien! Je vais manger un morceau. Fais moi signe des que tu finis

9 νοε 2004
00:51:01
(1/2)
Salut. Comment vas tu? Je viens d'arriver a la maison. J'ai ete tres occupe aujourd'hui avec mes horraires tres speciaux... Je ne sais pas si tu es tjs debout. Au cas ou, je pourrai peut etre entendre le son de ta voix.

17 νοε 2004
19:11:58
Courage! je t'envoie de la reserve d'energie superPower, a l'extrait de chocolat noir. Un must!

8 ιαν 2005
16:22:41
er dans le lac... Je suis en train de planifier la semaine. Je t'embrasse et merci pour ta grande patience. Bises

10 ιαν 2005
23:33:00
Salut. Comment ca va. Je suis avec julie a la montagne. J'ai ete faire de la haute montagne avec seb. Il fait beau et chaud... Je t'embrasse mon petit

11 ιαν 2005
23:46:54
Salut. Je suis mort aujourd'hui. Bons baisers du paradis. J'en suis surpris.

19 ιαν 2005
15:07:40
(1/3)
Salut mon petit. Comment vas tu? J'ai bien recu ton email. Je l'intention de te repondre depuis plusieurs jours, j'y pense sans arr.t; et j'avoue ne pas savoir quoi repondre. Plusieurs points sont clairs dans mon esprit mais beaucoup des points sombres demeures. J'espere que tu vas bien. Bonne Journee.

21 ιαν 2005
21:07:33
Re salut. Je vais bien. Je profite des montagnes et de la neige malgre le mauvais tps. Ma mere est partie en islande pour qqls jours. C'est bien que tu saches ce que tu veux. Mais il me semble que nous sommes pas pret a nous investir plus. Du moinspour l'instant... Je ne veux pas en dire plus par sms.

21 ιαν 2005
21:33:06
Je suis d'accord avec toi. Ce sont les circonstances de la vie. Ce serait bien qu'on discute prochainement. Je suis dans un refuge en montagne ce soir.

2 φεβ 2005
18:16:07
Salut. Comment se passe la vie sous le soleil grec. J'espere que tu vas bien. En ce qui me concerne j'essaye de trouve un nouveau chemin mais bien entendu le chemin est tres pentu. J'evite les obstacles ainsi je fuis la routine. A bientot

4 ιουν 2005
20:03:13
Salut nikos. Comment vas tu. J'ai pense souvent a toi mais je n'ai pas envoye d'email. J'espere que tout se passe bien pour toi. Je travaille bcp en ce moment. Rien a voir avec cine mais je commense a reprendre une vie active. Salutations aux filles. Tout de bon.

στον F. και σ' ο,τι ζησαμε μαζι. σε σκεφτομαι παντα με αγαπη.

μερα θαυματων.

2005-08-15T20:52:00.000+03:00

στο διπλανο κρεβατι κοιμαται ενα παχυσαρκο παιδι απο τον πειραια. καθε φορα που αλλαζει πλευρο, το κρεβατι του τριζει ολοκληρο. απεναντι μου, ενας αλλος απο καποιο χωριο της κρητης απαγγελει μαντιναδες στις οποιες ανταπαντα αυτος που κοιμαται στο βαθος. ενας τριτος ακουει καψουροτραγουδα απο ενα μικρο τρανζιστορακι.

ειναι 11 η ωρα, μολις εχει σημανει σιωπητηριο κι εγω ειμαι ξαπλωμενος μπρουμητα στο κρεβατι μου προσπαθωντας να κοιμηθω.

καποιες ακομα εικονες, απ'αυτες για τις οποιες γραφω εδω, ειναι οι φωτογραφιες που με τραβηξε ο βασιλης πριν μπω στο στρατοπεδο: εγω ποζαρω χαμογελαστος μπροστα στον φρουρο της πυλης, φοραω βερμουδα κι ενα καρο κοντομανικο πουκαμισο, κανω το σημα της νικης και προσπαθω να δειχνω αισιοδοξος.

παει μια εβδομαδα απο τοτε.

θα ηθελα να δω σημερα αυτες τις φωτογραφιες μηπως και μπορεσω να διακρινω σ'αυτες τον εαυτο μου, γιατι καθε πρωι που κοιταζομαι στον καθρεπτη, βλεπω καποιον αλλον τον οποιο δε μπορω να αναγνωρισω.

οπως δε μπορω να καταλαβω τι ακριβως κανω εδω, οταν χτυπαω προσοχες και στριφογυριζω γυρω απο τον εαυτο μου απλα και μονο γιατι ετσι διαταζει ενας μαλακας με iq χαρτοπεσετας.

αυτο που φοβαμαι ειναι οτι με το περασμα του χρονου θα τα συνηθισω ολα αυτα, ετσι οπως συνηθισα το κρεβατι και τη φασαρια μεσα στο θαλαμο.

επισης, σιγα σιγα συνειδητοποιω πως ειμαι αποκομμενος απο τον αληθινο κοσμο και οτι αυτο με τον καιρο θα επιδεινωθει. ενα συρματοπλεγμα με χωριζει απο τη θαλασσα που απλωνεται μπροστα μου, οταν εγω ιδρωνω μεσα στη στολη και βλεπω ανθρωπους να κολυμπανε και να διασκεδαζουν στην παραλια χωρις να εχουν ιδεα για το τι γινεται διακοσια μετρα πιο περα.

η ζωη εξω συνεχιζεται φυσιολογικα και δεν το χωραει ο νους μου πώς ειναι δυνατον να συμβαινει αυτο.

κι ομως, χθες επεσε ενα αεροπλανο, τις προαλλες ο αποηχος απο μια συναυλια εφτανε ως το θαλαμο, τα ραδιοφωνα συνεχιζουν να παιζουν μαλακιες και να δεχονται αφιερωσεις, η αθηνα αδειασε κι αυτον τον δεκαπενταυγουστο, ενω εσυ κανεις διακοπες με τους φιλους σου στην αλλη ακρη της χωρας.

χαρηκα πολυ που πηρες τηλεφωνο.

στο τελος μου εστειλες φιλια και με ειπες "μωρο σου".

[μετα βγηκα στο διαδρομο των θαλαμων και τραγουδουσα δυνατα το "τυχερο αστερι". ολοι με κοιτουσαν περιεργα, αλλα δε με ενοιαζε καθολου.]

στοπ.

δεν εχει νοημα να σκεφτομαι παραπερα (τι θα γινει με εμας, πώς θα κρατησουμε ζωντανο αυτο το κατι που τελος παντων εχουμε, κτλ).

το μονο που μπορω να κανω ειναι να περιμενω κανοντας υπομονη σ'αυτο το παραλληλο συμπαν που εχω προσγειωθει.

ή να καψω ολες μου τις γεφυρες και να φυγω απο 'δω.

-ξερεις τι λεω...

2005-08-04T15:03:00.000+03:00

-οχι, αλλα πολυ θα ηθελα να μαθω.

ενδορφινα τεκ.

2005-08-03T17:28:00.000+03:00

"φταινε οι ενδορφινες".

λεει και μετα γυριζει ξανα προς το μερος μου. δε φοραω τα γυαλια και δε μπορω να δω καλα τα ματια του. εχει και σκοταδι.

αληθεια, τι χρωμα ματια εχει; οταν βγουμε σε φως να θυμηθω να δω.

ειμαστε ξαπλωμενοι στα γρασιδια, η νυχτα ειναι πολυ ζεστη, το μυαλο κανει ελευθερους συνειρμους.

μ'αρεσει εδω που ειμαστε. αυτο θελω. αγκαλιες και φιλια πανω στα γρασιδια. δε χρειαζεται να μιλαμε. τον νιωθω διπλα μου.

[...words are very unnecessary / they can only do harm]

με παιρνει αγκαλια. με φιλαει στο πισω μερος του λαιμου και στην πλατη, μου χαϊδευει τους αγκωνες, ανασαινει διπλα στ'αυτι μου.

δε θελω να παω πουθενα. θελω να κοιμηθουμε εδω αποψε. μαζι.

κατι σα να λυθηκε αυτη τη βραδια. ή μπορει να ειναι μονο στο δικο μου κεφαλι. ισως παλι να ειναι και το ξαφνικο deadline.

οταν, λεει, η θερμοκρασια χτυπησει τους 38, κατι γινεται με τις ενδορφινες μεσα μας και αφηνιαζουμε: καποιοι θελουν να σκοτωσουν και καποιοι να κανουν ερωτα. εμεις προφανως ανηκουμε στη δευτερη κατηγορια.

καμια μαγεια λοιπον. καθαρη βιολογια.

[...]

τελειωνει. μενουμε αγκαλιασμενοι για αρκετη ωρα. φιλιομαστε ξανα.

[...]

τον αφηνω στο σπιτι του. δε μου προτεινει να ανεβω. κριμα, γιατι ηθελα να κοιμηθουμε μαζι. δε με πειραζει τοσο, ομως. ηταν πολυ ομορφα αποψε. λεμε οτι θα βρεθουμε την επομενη. βγαζω απο το ντουλαπακι το σι ντι που του πηρα για δωρο και του το δινω -"τζαστ ιν κεϊς που κατι γινει και δε βρεθουμε αυριο".

[δεν ξερω ακριβως γιατι του πηρα το σι ντι και δη το συγκεκριμενο. ισως η αιτια μού αποκαλυφθει καποια στιγμη στο μελλον]

με φιλαει ξανα. βαζω μπρος και φευγω.

τα φωτα στον κεντρικο δρομο ειναι σβηστα. καποια διακοπη θα εχει.

σβηνω κι εγω τα φωτα της μηχανης και συνεχιζω να πηγαινω.

δεν καταλαβαινω τιποτα, αλλα αισθανομαι πολυ καλα.

υπαρχει μαγεια τελικα.

ισως μονο μεσα στο κεφαλι μου, αλλα υπαρχει κι αυτο μου ειναι αρκετο για την ωρα.

["φωτογραφια αρχειου". αλλα προσωπα, αλλα συναισθηματα, εντουτοις δινει μια καποια εικονα]

σαορι οτακε (παλιοπουτανακε).

2005-08-02T13:38:00.000+03:00

θα μου λειψεις πολυ, μικρο, περιεργο, σκοτεινο πλασμα απο τη γιαπωνια. σου ευχομαι ο,τι καλυτερο και να επιστρεψεις συντομα ευρωπη.

ελπιζω (τωρα που θα εχω λογικα χρονο) να τελειωσω το σεναριακι και να στο στειλω. προφανως θα ειναι παλι κατι το σπαραξικαρδιο, με χωρισμους, ανεφικτους ερωτες και τα σχετικα (νομιζω οτι δε μπορω να ξεφυγω απο το μελο οσο και να προσπαθω, αλλα παλι ξερω ποσο τα γουσταρεις αυτα).

-τι να σου πω, λε; ο,τι και να σου πω, λιγο θα ειναι...

-watashi niwa, sono kachika aroukara!

φιλι.

ο θριαμβος μιας καρδιας.

2005-08-01T15:47:00.000+03:00

εχει πλακα να μιλαμε για διακοσμηση εσωτερικων χωρων, για την τεχνη, για ταξιδια, για τους φιλους και τους "φιλους" μας, αλλα απο καποιο σημειο και μετα, απλα δεν φτανει. χρειαζεται ενα καποιο ξεγυμνωμα, ενα λυσιμο, το σπασιμο των παγων.

δεν προκυπτει παντα κι αυτο ειναι νορμαλ.

επισης, θελει και το χρονο του: τρομαζω απιστευτα με τους ανθρωπους που σου εκθετουν τα μεσα τους αμεσως, λες και ειναι παγκος στη λαϊκη.

κοντεψες να με πεισεις οτι τα παντα ειναι ματαια. οτι η σιωπη ειναι δραση και οχι παραιτηση.

διαφωνω τελικα. αυτα ειναι καθαρη δειλια.

"πες -με τρεις λεξεις το πολυ- τι εκανες, οταν σε αδικησανε;".

η πλατωνος το λεει αυτο και μαλλον αναφερεται στη δικη μου δειλια να ζητησω καποια εξηγηση.

πιθανες απαντησεις στην παραπανω ερωτηση:

τιποτα.
εγραψα στο blog.
πηγα στη θαλασσα.
εκανα μια ξεπετα.
περπατησα ολη νυχτα.

επιμενω οτι εχει νοημα να μιλαμε. οτι καποια πραγματα πρεπει να λεγονται. ακομα κι οταν δεν ειναι ευχαριστα. μιλαμε για ανθρωπους, οχι για αντικειμενα.

[στην τελικη, οταν ειμασταν πανω στη μηχανη, κρατιωσουν απο τη μεση μου κι ετριβες το κεφαλι σου στην πλατη μου. μηπως -μιας και δεν εβλεπες προσωπο- δεν ημουν εγω αυτος που αγκαλιαζες;]

δεν ειναι απιστευτο το ποσο αναλωσιμοι ειμαστε για καποιους και ποσο σημαντικοι για καποιους αλλους;

παιρνουμε φορα και συγκρουομαστε επανειλλημμενα και με δυναμη.

ξανα και ξανα.

μετα βαριομαστε και παμε καπου αλλου να χτυπηθουμε.

ή καθομαστε στο πατωμα -εκει που μας αφησαν- και περιμενουμε την επομενη αφορμη για να μπουμε ξανα στο παιχνιδι.

["since we broke up, i'm using lipstick again / i'll suck my tongue in remembrance of you"]

...ξεροντας οτι το τηλεφωνο δε θα χτυπησει, οτι εγω δε θα ρωτησω τιποτα αλλο κι οτι μετα απο καιρο που θα πεσει ο ενας πανω στον αλλο ή θα κανουμε πως δεν ειδαμε ή θα πουμε μια τυπικουρα και μετα τα λεμε. αυτο το τελευταιο ειναι που με ενοχλει, γιατι θα μπορουσε να ειναι αλλιως -οχι μαζι: απλα αλλιως.

τωρα ακουω bjork - the pleasure is all mine.

εικονεςαποτοτελοςτουκοσμου(μου) ΙΙ.

2005-07-31T22:38:00.001+03:00

πηρα τηλεφωνο τον νταγκ και του αφησα μηνυμα στον τηλεφωνητη. ενα εικοσιτετραωρο μετα, δεν εχει απαντησει ακομα.

ο μπαμπας μου εχει ενα προβλημα υγειας, αλλα εγω υποτιθεται οτι δεν το ξερω. η ειδηση ειναι οτι ο μπαμπας μου εχει ενα προβλημα υγειας.

δεν ειναι αναγκη να καταλαβαινεις τα παντα.

2005-07-30T14:42:00.000+03:00

τα πραγματα απλα συμβαινουν και το να προσπαθεις να φτιαξεις μια αφηγηση που να τα τακτοποιει ολα σε ενα συστημα σχεσεων αιτιου - αιτιατου ειναι ανωφελο. δεν εχεις ποτε ολα τα δεδομενα, οποτε η αφηγηση σου δεν ειναι παρα μια εκδοχη αναμεσα στις τοσες πιθανες.

ολα αυτα ειναι γνωστα (και -μεταξυ μας- καπως μπαναλ).

τιποτα μωρε... απλα, μιας και ο κοσμος μου φτανει στο τελος του (κι εσυ δεν το ξερεις ακομα), θα ηθελα μια αγκαλια και μια επιφαση συντροφικοτητας αυτες τις μερες. εσυ ομως εισαι χαμενος στα δικα σου, τα οποια μονο να τα μυριστω μπορω, αφου δε με βαζεις μεσα (και ενδεχομενως, καλα κανεις).

απλα, οταν διαβαζω αυτα που γραφεις, καπου στεναχωριεμαι, γιατι νομιζω οτι νοιαζομαι καπως για σενα και θα ηθελα να σου πω οτι ειμαι εδω και θελω να ασχοληθω μαζι σου και οτι αυτο δε θα επρεπε να σε τρομαζει, γιατι δε ζηταω πολλα πραγματα πισω (ζηταω, ομως -ειναι η αληθεια!).

απο την αλλη παλι, ισως το να σωζω τον κοσμο δεν ειναι ακριβως το ταλεντο μου και καλυτερα να τα αφησω ολα αυτα για τους επαγγελματιες (ξερεις... σουπερμαν και τα λοιπα). εξαλλου, δε μπορεις να δωσεις πραγματα στον αλλο με το ζορι (ασε που ειναι και καργα εγωιστικο: ποιος σου λεει οτι ο αλλος τα χρειαζεται ή οτι δεν τα εχει ηδη φαει στη μαπα απο αλλους πριν;).

εχω ομως την αισθηση, οτι πολλες φορες θελουμε να εκπεμψουμε ενα σος, αλλα ο εγωισμος μας δε μας αφηνει να σηκωσουμε το ακουστικο και να παρουμε τηλεφωνο, ομως κατα βαθος προσευχομαστε να χτυπησει και να ακουσουμε κατι σαν "σ'αγαπω" απο την αλλη μερια της γραμμης.

αρκετα μικρη μου καντυ-καντυ. ωρα να πας για υπνο.

ετσι κι αλλιως ειναι περιοδος εκπτωσεων.

εικονεςαποτοτελοςτουκοσμου(μου) Ι.

2005-07-27T13:51:00.000+03:00

χθες βραδυ περασα απο την ινοτεκα και ειδα τα μαγαζακια που ηταν στη μεση της πλατειας γκρεμισμενα.

γιγαντοαφισες στο κεντρο της πολης διαφημιζουν την επιστροφη των παιδιων της νυχτας στη μεταμεσονυχτια ζωνη του εξτρα 3.

fcuk buddies.

2005-07-25T11:52:00.000+03:00

(ή "δεν αντεχω τους ανθρωπους, αλλα χρειαζομαι τη μυρωδια τους")

κανε μια arty μαλακια.

2005-07-16T22:08:00.000+03:00

μπορεις.

προωρος δεκαπενταυγουστος.

2005-07-16T12:53:00.000+03:00

μπειτε στη διαδικασια.

2005-07-12T13:01:00.000+03:00