αποσπασμα απο το "παραπονο μιας αυτοκρατειρας" της πινα μπαους (1990).

καποιοι στην πολη νιωθουν αποψε στεναχωρα. ταυτοχρονα ομως και ηρεμοι.

στην ακρη ενος ερημου δρομου, πανω απο τον γκρεμο, κλεισμενοι μεσα στο αυτοκινητο, κοιτανε τη θαλασσα στο βαθος και ακουνε τη βροχη να χτυπαει στην οροφη.

πιο μετα, πανω απ'τις γραμμες του τρενου, λιγο πριν τελειωσει η μερα κοιτανε τους γερανους στον συννεφιασμενο ουρανο, λενε "κριμα" κι αναβουν αλλο ενα τσιγαρο.





σε μια αλλη ζωη ισως μαθαινουμε τι ειχαν τελικα στο μυαλο τους οι εραστες μας.

τωρα οχι.

ειμαστε νομαδες.

κινουμαστε απο σωμα σε σωμα, παιρνουμε ενα πλοιο ή ενα αεροπλανο για να βρεθουμε σε μια μοναχικη αγκαλια που ψιθυριζει "χοντρουλη (μου)". μπαινουμε σ'ενα μπλε ελεκτρικ τουινγκο μια κρυα γιορτινη νυχτα για να παμε μια μεγαλη βολτα και καταληγουμε μια πρωτομαγια αγκαλιασμενοι στο κρεβατι να χωριζουμε.

ολες αυτες οι στιγμες, το περιεχομενο των οποιων ειναι χαδια, φιλια, κινησεις και χαζολογα, συναιρουνται σ'ενα ενιαιο κοματι χρονου το οποιο πρεπει τωρα να το ορισουμε καπως, να το βαλουμε σε λεξεις, προκειμενου να το χωρεσει ο νους μας.

εγω το ονομασα "δημητρολανδη".

(δυσκολη πιστα, αλλα καλη φαση. θα το ξανακανα.)