[με αφορμη ενα ποστ και το remap km]
για την καταληψη μυλλερου και γερμανικου δεν εχω να πω και πολλα.
δεν ηξερα κανενα απο το παιδια που εμεναν εκει. μια φατσα ειχα σταμπαρει μονο ενος τυπου που μου αρεσε καπως (η αδερφη το χαβα της...).
ηξερα ομως τα ονοματα των σκυλιων τους: καιτη και κουλα. νομιζω ειχαν αλλο ενα, αλλα δεν ξερω πώς το λενε.
τα ξημερωματα της 28ης προς 29ης μαΐου η αστυνομια εκανε επιδρομη και διελυσε την καταληψη. εγιναν συλληψεις. η ολη επιχειρηση ηταν στα ορια της νομιμοτητας.
για τις επομενες τρεις μερες μια κλουβα των ματ φρουρουσε την περιοχη, ειχε μπατσους σε καθε γωνια και φοβοσουν να βγεις εξω απο το σπιτι ή να περασεις εξω απο το κτηριο της καταληψης, γιατι ολοι αυτοι οι τυποι κοιταζαν περιεργα.
ηταν απαισιο.
μετα, αφου ξηλωσαν τα κουφωματα (για να μη μπορει να οχυρωθει κανεις εκει μεσα;), περιεφραξαν τον χωρο, εβαλαν σηματα οτι εκτελουνται εργα κι απο τοτε τιποτα.
μου αρεσε αυτη η καταληψη, παρολο που γενικα δεν εχω πολλα παρε-δωσε με τον χωρο.
τους παρατηρουσα καθε φορα που περνουσα απ'εξω: το χειμωνα να πινουν καφε στο μπαλκονι, βδομαδα με τη βδομαδα να βαζουν σιδεριες στα παραθυρα του ισογειου για να αμυνθουν καπως στην επιθεση που την περιμεναν καιρο, η πειρατικη τους σημαια να ανεμιζει στην οροφη. ειχα παει και σε καποιες προβολες που εκαναν στην αυλη τους, οταν ανοιξε ο καιρος. ηταν πολυ ομορφα. ειχε μαζευτει ολη η γειτονια.
η καταληψη ηταν το μικρο γαλατικο χωριο. απεναντι της χτιζεται ενα υπερπολυτελες συγκροτημα κατοικιων. στην πλατεια μπροστα εχουν αρχισει ν’ανοιγουν καφε κι εστιατορια κι ολο λιγοστευει ο δημοσιος χωρος. τα εγκαταλελειμενα κτηρια αγοραζονται απο μεγαλες κατασκευαστικες που τα ανακατασκευαζουν και τα μεταπωλουν ακριβα. πιο κατω, στην ιερα οδο, τα σκυλαδικα μας υπενθυμιζουν πού ακριβως ζουμε και ποιος κανει κουμαντο. μπιγκ μπιζνες. τωρα ηρθαν και οι γκαλερι.
η καταληψη ηταν μια αλλη εκδοχη για τα πραγματα.
μια αφορμη για να σκεφτεις πανω στο θεμα "το τρεντυ κι εγω".
μια μικρη ενοχη γιατι εχεις μπει αρκετα στο τριπακι δουλεια- σπιτι.
μια σταση για να αναρρωτηθεις τι ζωες θελουμε τελικα να ζουμε.
μια υπενθυμιση οτι δε μετριουνται τα παντα σε ευρω.
μια κλωτσια στον πισινο για να σηκωθεις και να κανεις πραγματα.
νομιζω οτι ειναι δυσκολο να σταματησει το gentrification που συντελειται στην περιοχη (και του οποιου μερος ειμαστε κι εμεις). εχει συμβει εδω και καιρο αλλου και θα συμβει κι εδω: τα ενοικια θα ανεβουν κι αλλο και οι λιγοτερο πλουσιοι σιγα σιγα θα φυγουν. νεοι και καλλιτεχνιζοντες ενοικοι θα ερθουν. θ’ανοιξουν μαγαζια με ομορφα αντικειμενα, ρουχα απο δευτερο χερι και βιολογικα προϊοντα, ενω θα πολλαπλασιαστουν τα στουντιο που δινουν μαθηματα πιλατες/γιογκα/καποεϊρα/κινησης/κρουστων. η "αναπλαση" θα προχωρησει.
