δωματιο 405.

"αυτο λες να ειναι η κριση των τριαντα;", αναρρωτιεται.

ειμαστε στο ξενοδοχειο, ξαπλωμενοι στο υπερδιπλο στρωμα, απο κατω κυλαει η αλεξανδρας, το ποταμι αυτης της πολης. υπαρχει μια μικρου μηκους της οποιας ο ηρωας θελει να την κανει κανονικο ποταμι κι εμεις να κυκλοφορουμε με βαρκες και να δενουμε στο ζηνα για καμια ταινια ή σ'εκεινο το ζαχαροπλαστειο για γλυκο. πολυ καλη ιδεα.

γυρναω το κεφαλι απο το παραθυρο προς την ελ.: ειναι αδυνατισμενη, οι κυκλοι γυρω απο τα ματια της (που ειναι κληρονομικοι, παιζουν γενικα στην οικογενεια) ειναι πιο εντονοι απο αλλες φορες. τοσην ωρα που μιλαμε συχνα νιωθω ενα σπασιμο στη φωνη της: θελει να βαλει τα κλαμματα.

ειναι απο τα πιο δυνατα ατομα που ξερω.




καποιες φορες τα πραγματα ειναι μεγαλυτερα απο εμας. ή απλα ετσι νομιζουμε. παντως τελευταια, ολο και πιο συχνα τα πραγματα φαινονται μεγαλυτερα απο εμας.

κι ενταξει, επιβιωνουμε, αλλα δεν ξερω με τι απωλειες.
εχουμε αρχισει να διανοητικοποιουμε τις καταστασεις, να τις βαζουμε σε λογια, σε κουτακια, να κολλαμε κι ενα "ε, και;" και να τις κοιταζουμε απο ψηλα. οσο μπορουμε βεβαια. αλλιως πώς να τις χειριστουμε;

καποια πραγματα φαινονται λαθος. αλλιως μας ειχαν πει πως ειναι, αλλιως τα φανταζομασταν. υπαρχουν πολλες αντιφασεις. και μεσα μας και στους αλλους.
το οτι δεν υπαρχουν καθαρα σχηματα, αυτο το εχουμε μαθει εδω και καιρο και δε μας πειραξε. αλλα αυτες οι αντιφασεις... ουφ!

"διαβασα καπου προσφατα οτι ενα μερος της ενηλικιωσης ειναι να χειριζεσαι το θυμο σου ή κατι τετοιο τελος παντων", της απαντω. "οποτε πιθανον αυτο πραγματι να ειναι η κριση των τριαντα".

παντως, οπως κι αν το ονομασεις, το ερωτημα παραμενει: πώς χειριζεσαι τις αντιφασεις; πώς διωχνεις τους μαυρους κυκλους, πώς παιρνεις κανα κιλο;

της θυμιζω την ιστορια με τοτε που ειχε καταρρευσει κανονικα και πηγα και τη μαζεψα απο την αγιου μελετιου και καθομασταν στην εισοδο μιας πολυκατοικιας στη στοα του μπροντγουεη και δε μπορουσα να την κανω καλα. πρωτη φορα την εβλεπα ετσι. μετα ειχαμε παει σπιτι, αλλα ουτε κι εκει ηρεμησε καθολου και μαλιστα χαραματα με ξυπνησε γιατι δεν μπορουσε να κοιμηθει και επιλεον ακουγε κι ενα ακορντεον να παιζει φαλτσα και αυτο την τρελαινε και εκει φρικαρα γιατι κι εγω το ακουγα το γαμημενο το ακορντεον και δεν ηξερα τι να υποθεσω -δηλαδη ποιος κανει εξασκηση στο ακορντεον 4 η ωρα το πρωι;- και ο κ. δεν ηταν αθηνα, γιατι αυτος παντα μπορει και μας δινει λυσεις και ειχα φτασει σε απογνωση και σκεφτομουν να την παω στο νοσοκομειο να της κανουν καμια ηρεμιστικη ενεση. αλλα τελικα κατσαμε εκει, στο υπερυψωμενο ισογειο μια αθλιας πολυκατοικιας με μεταναστες και ηλικιωμενους καπου στην πλατεια αμερικης, αυτη να κλαιει ακαταπαυστα κι εγω να μην ξερω τι αλλο να πω και τι αλλο να κανω.



τωρα γελαμε μεχρι δακρυων με το ολο σκηνικο, αλλα ειμαστε στον τεταρτο οροφο ενος ξενοδοχειου κι εχει περασει καποιος καιρος.

[ο γουντυ αλλεν ειχε δωσει σε μια ταινια του τον ορισμο του αστειου: κωμωδια=ιστορια+χρονος.]




κοιταμε για λιγο το ταβανι και μετα τα κλεινουμε ολα και παμε στα εξαρχεια για φαγητο.

πρεπει να παρεις κανα κιλο, φιλεναδα.
μετα βλεπουμε.

μνημοσυνο.

γμτ.

ουτε φετος καταφερα να το αποφυγω.
δυο χρονια μετα, καποια μεηλ, ενα τηλεφωνημα, τεσσερεις κανονικες φωτογραφιες, μια κλεμμενη, σκεψεις, σκεψεις, σκεψεις, τηλεπαθητικα μηνυματα που παντα επιστρεφουν γιατι τα δικτυα δε συνεργαζονται, τρεις ή τεσσερεις τελικες αυτο-ηταν / ετσι-εγιναν-τα-πραγματα εκδοχες.

ε και; ακομα εχω το χαρτινο αεροπλανακι που γραφει air love.

λεω φετος στα γενεθλια να στειλω σπιτικο cd. σκεφτομαι να βαλω αυτο ως hidden track. κανει μεγαλειωδες για φιναλε.



αν στειλω τελικα.

θα δουμε.


i've got to say that love is cruel and no one is there when you need them
but in the days when i was a fool i had to be with you.
the days are gone and i am here without you and i need to tell you
no one has ever been most precious to me.

it's been a long time since i realized my life was in your hands
and now it seems it's just a matter of time.
you think you've been a simple minded person in this situation.
i only want to know what i've been to you

things you've said and things you've done can only make me wonder why,
for you were so unlike them all -i thought you'd always be.
i can only speak of love. you make feel like it's a crime.
now i think i know some more for what's come right now; it's my time

it's been a long time since i realized my life was in your hands
and now it seems it's just a matter of time.
you think you've been a simple minded person in this situation
i only want to know what i've been to you.

raining pleasure - love

[οι σκηνες χωρισμου νομιζω οτι ειναι απο τις αγαπημενες μου και καποιος θα πρεπει να με προσλαβει για να τις επενδυω μουσικα. εχω στην καβατζα αλλα δυο ή τρια κομματια.

και του χρονου.

ευτυχως που υπαρχει παντα ο λυκαβητος.]




update - επιμυθιο:

-ρε βασιλη...
-μμμ...
-τι νομιζεις οτι αγαπανε οι αλλοι πανω σου; τι ερωτευονται;

(μικρη παυση για σκεψη)

-τον πουτσο μου.
-τι μαλακας που 'σαι! προφανως και δεν εννοω ποιο σημειο της ανατομιας σου γουσταρει ο κοσμος. ποιο κομματι του χαρακτηρα σου, της προσωπικοτητας σου, τι σκατα "βγαζεις" στους αλλους και λενε "αυτον τον ανθρωπο τον αγαπω"; καθομαι και το σκεφτομαι (για τον εαυτο μου) και δε μπορω να βρω μια απαντηση. και να σου πω και κατι; δεν ξερω κι αν θα μου αρεσει η απαντηση. δηλαδη, μπορει στους αλλους να βγαζω κατι που εγω να το σιχαινομαι, αλλα γι'αυτους να ειναι το τελειο, το ιδανικο...
-εγω σου ειπα: ο πουτσος μου.
-ενταξει, με καλυπτει...