οκ. εχουμε μπει ηδη σε καθοδικη πορεια. σε λιγο προσγειωνομαστε. παρακαλεισθε να εχετε το καθισμα σας στην ορθια θεση και η ζωνη σας να ειναι ασφαλισμενη.
ο καιρος εχει αρχισει να ζεσταινει. πλεον καθομαστε στο χορταρι με τις ανθισμενες μαργαριτες και εκεινα τα κιτρινα που δε θυμαμαι πώς τα λενε. μπορεις να νιωσεις την υγρασια να εξατμιζεται και το χωμα να στεγνωνει.
εγω εξω, εγω μεσα, εγω στο δικτυο. τριχασμος προσωπικοτητας.
ειμαι, κανω, θελω.
μ' αυτη τη σειρα.
μου φαινεστε ολοι αστειοι, γι' αυτο σας κλεινω το ματι και σηκωνω αδιαφορα τους ωμους. ομορφα πραγματα αχνοφαινονται μπροστα, αν ειμαστε τυχεροι ισως συναντησουμε και καινουργιους συναρπαστικους συνενοχους, ισως βεβαια να φταιει απλα η ανοιξη, αλλα παλι τι σημασια εχει, αφου ειναι ομορφα.
[και στην τελικη τι θα πει οτι θελεις να εχεις παντα επαφη μ' αυτο που λεμε πραγματικοτητα; προφανως και εχεις. τα πραγματα δεν ειναι ή αυτο ή εκεινο, ειναι και αυτο και αυτο εκεινο την ιδια στιγμη: εγω εξω, εγω μεσα, εγω στο δικτυο. η συναντηση και ο εκαστοτε συνδυασμος ολων αυτων παραγει αυτη την εμπειρια που εσυ συνοψιζεις σε μια αφηγηση παντα λειψη (αυτο τωρα ακουστηκε καπως, γι' αυτο σταματω).]
μετα απο 6 ημερες αγνοιας γυρισε επιτελους το καλο μας πνευμα, ο θανουλης. και ο γιαννης γυρισε (μπιατς! μπιατς!). ο αλεξ ειναι στην αθηνα, αλλα ερχεται κι αυτος απο δευτερα.
σημερα ειδα μια μελισσα φορτωμενη με γυρη και μου θυμισε ντοκιμαντερ στην εκπαιδευτικη τηλεοραση. πρεπει να ειναι η πρωτη φορα που βλεπω αυτο το πραγμα λαϊβ.
κυλιεμαι πανω στο γρασιδι, μετα τεντωνομαι και οριζω τα νεα μου ορια (ή καλυτερα: οριζοντες).
ειναι πολυ ομορφο, να το κανεις κι εσυ.
παω τωρα μη με ψαχνει κανεις.
22.3.06
15.3.06
σκεψεις με αφορμη τη δευτερα βραδυ.
αν ποτε παρω αυτοκινητο, σιγουρα δε θα ειναι τζιπ. / εκανα καλα που δεν επεστρεψα στο στρατοπεδο και η προοπτικη του να κερδισω με το σπαθι μου 20ημερη φυλακιση με αφηνει παγερα αδιαφορο. / δεν εχω χασει το (οποιο) touch, αρα υπαρχει ελπιδα. / ειναι ωραιο να κανεις στην ακρη για να περασουν οι αλλοι πρωτοι στο πεζοδρομιο, ακομα κι αν δε σου νευουν "ευχαριστω". / sex is the drug. / αγαπω τα καθε λογης φαγαδικα, βενζιναδικα, φαστφουνταδικα που υπαρχουν στους αυτοκινητοδρομους. / τα παντα ειναι θεμα μιας αποφασης που παιρνεις σε μια στιγμη -σα ν'ανοιγεις ξαφνικα το διακοπτη. φυσικα, χρειαζεται και η θεληση να στηριξεις αυτη την αποφαση στη συνεχεια, αλλα το πρωτο βημα ειναι τελικα πολυ απλο κι ευκολο. / αν αποτυχουν τα παντα, θα γινω νταλικιερης (παλιοτερη σκεψη, αλλα τωρα το ξαναθυμηθηκα). / εχω φιλους που μπορω να τους ξυπνησω στις 2.30 το πρωι (γιατι τελευταια καπου αναρρωτιωμουν). / η αθηνα ειναι πανεμορφη οταν τη βλεπεις (και) απο τον περιφερειακο του γαλατσιου. / οταν πιεζεις τα πραγματα, δε συμβαινουν. / οι μερες μεγαλωσαν, σε λιγο θ' αλλαξει κι η ωρα κι η ανοιξη δεν ειναι εποχη λιτοτητας. no way!
10.3.06
8.3.06
unmade beds.
-ενταξει. την εχει μεγαλη και ειναι σκορπιος με ωροσκοπο υδροχοο. συμφωνοι και στο οτι η αφροδιτη αυτην την περιοδο βρισκεται στο σκορπιο, πραγμα που σημαινει οτι απο κρεβατι δεν πατε ασχημα, αλλα ειναι δεκαεννια χρονων ρε! εσυ μου ελεγες οτι οι ορμονες σου εχουν χτυπησει κοκκινο και θες να γινεις μητερα. μηπως τελικα αποφασισες να υιοθετησεις; γιατι αν ειναι ετσι, βρισκεσαι σε πολυ καλο δρομο.
γελαμε με τις μαλακιες μας και παραγγελνουμε αλλη μια γυρα.
[οταν πρωτογνωρισα την α. εντυπωσιαστηκα: ψηλη και αδυνατη με εντονα ζυγωματικα. αν θελει, μπορει να σε υπνωτισει. εκεινο το βραδυ ειχα κρασαρει στο σπιτι της κατερινας σ'εκεινον τον αθλιο καφε καναπε -κληρονομια της γιαγιας που πεθανε κι ετσι η κατερινα ειχε βρει εκεινο το σπιτι επιπλωμενο διπλα ακριβως απο το διοικητηριο. εκει λοιπον που κοιμομουν ενιωσα ενα φιλι στο μετωπο. ηταν η α. που με εβαζε under her spell. μια αλλοκοτη χημεια μας ενωνει εκτοτε, μια σχεση σχεδον ερωτικη.
μετα, οταν κατεβηκα αθηνα, γνωρισα και τη δ. πολυ διαφορετικη απο την α., αλλα και τοσο ιδια με καποιον τροπο που μπορει να τις περασεις και για αδερφες. κολλητες απο το σχολειο και οι ιδανικες συνενοχοι, οταν ντυνονται τα βραδια και βγαινουν εξω μονες τους.
τοτε σκεφτηκα: ετσι ειναι ολα τα κοριτσια του κεντρου της αθηνας. ψηλα και αδυνατα, με ντυσιμο που δε σου τραβαει την προσοχη, ξερουν πώς να κουμανταρουν εναν ταξιτζη, σε πανε σε κατι παρακμιακα συνοικιακα μπαρ, κανουν για πλακα σημα στον οδηγο του ηλεκτρικου να σταματησει και σκανε στα γελια οταν αυτος την παταει και νευει σε στυλ "ναι, βρε κοριτσια, μην ανησυχειτε, θα σταματησει το τρενο κι εδω".
επαληθευτηκα, οταν καποια χρονια μετα γνωρισα την ι., αλλο ενα κοριτσι του κεντρου που περιφερεται στην αθηναϊκη αστικη ζουγκλα. τωρα που το σκεφτομαι, κι εκεινη η απιστευτη μορφη που τη συναντας σε οποιο παρτυ κι αν πας ή σε ασχετες φασεις τα βραδυα στους δρομους και ειναι κατι σαν την ψυχη της πολης -μιλαμε την ξερουν ολοι!- ακομα κι εκεινη εχει αυτα τα χαρακτηριστικα.]
παντως, αυτο το βραδυ, μεσα σε μια πλατεια, κατω απ' το υποστεγο καποιου μπαρ, γυρω απο ενα τραπεζι, ενω ο καιρος το παει για βροχη, μιλαμε παλι για τη ζωη κι εγω ειναι σα να ζω εκεινη την ταινια: κοιταζω τα φωτισμενα παραθυρα στις πολυκατοικιες που μας περικυκλωνουν και προσπαθω να μαντεψω τους ανθρωπους που ζουν εκει μεσα.
η απαντηση στα ερωτηματα μας ειναι εκει μεσα. καποιο απ' αυτα τα παραθυρα κερδιζει, αν και αυτα τα "ολο-το-συμπαν-συνωμοτει" ειναι ωραια διατυπωμενες μαλακιες και τιποτα παραπανω.
[αυτος παντρευεται τον ιουλιο και υποψιαζομαι οτι θα κανει ολες τις μαλακιες που κοροϊδευαμε, ανταλασσοντας τα παντα για καποιου τυπου ασφαλεια/ο αλλος θα ζηλεψει και θα τον ακολουθησει κι ας ειναι με το λαθος ατομο διπλα του αυτη την περιοδο/η μια χωριζει τα τελευταια δυο χρονια και αποψε θα το κανει στα σιγουρα, αλλα μπορει και οχι, αν.../ενα χρονο πριν, μια αλλη κοντεψε να βρεθει με ενα παιδι κι εναν αγνωστο αντρα διπλα της και ολα αυτα επειδη η ιδια το ειχε επιλεξει/ειναι κι εκεινη που τωρα ζει την ετεροχρονισμενη ανταποκριση ενος μεχρι προτινος ανεκπληρωτου ερωτα, αλλα το πραγμα ειναι αρκετα μπερδεμενο γιατι παιζουν κι αλλα.]
στατιστικα παντως υπαρχουν αρκετες πιθανοτητες.
-πας καλα ρε που θα κανω εγω εξωσωματικη; αν θες παιδι, να το κανουμε με τον παραδοσιακο τροπο! [-ελα τωρα, που θα γαμηθουμε για να κανουμε ενα παιδι!] ξερεις, ρε μαλακα, πώς θα γινω; τοση! [-και πώς θα του πειραξουμε το ντι εν εϊ να μην παρει τα μαλλια μου;] ρε γελοιε, παιδι ή γκρεμλιν θα κανουμε; τι την περασες τη μητρα μου; ξεχνα το!
κοιτα, αποψε ισως και να ειναι η τυχερη μου βραδια, αλλα i don't give a fuck και λεω να παω να κοιμηθω απο τωρα. το πεπρωμενο μου μπορει να περιμενει.
γελαμε με τις μαλακιες μας και παραγγελνουμε αλλη μια γυρα.
[οταν πρωτογνωρισα την α. εντυπωσιαστηκα: ψηλη και αδυνατη με εντονα ζυγωματικα. αν θελει, μπορει να σε υπνωτισει. εκεινο το βραδυ ειχα κρασαρει στο σπιτι της κατερινας σ'εκεινον τον αθλιο καφε καναπε -κληρονομια της γιαγιας που πεθανε κι ετσι η κατερινα ειχε βρει εκεινο το σπιτι επιπλωμενο διπλα ακριβως απο το διοικητηριο. εκει λοιπον που κοιμομουν ενιωσα ενα φιλι στο μετωπο. ηταν η α. που με εβαζε under her spell. μια αλλοκοτη χημεια μας ενωνει εκτοτε, μια σχεση σχεδον ερωτικη.
μετα, οταν κατεβηκα αθηνα, γνωρισα και τη δ. πολυ διαφορετικη απο την α., αλλα και τοσο ιδια με καποιον τροπο που μπορει να τις περασεις και για αδερφες. κολλητες απο το σχολειο και οι ιδανικες συνενοχοι, οταν ντυνονται τα βραδια και βγαινουν εξω μονες τους.
τοτε σκεφτηκα: ετσι ειναι ολα τα κοριτσια του κεντρου της αθηνας. ψηλα και αδυνατα, με ντυσιμο που δε σου τραβαει την προσοχη, ξερουν πώς να κουμανταρουν εναν ταξιτζη, σε πανε σε κατι παρακμιακα συνοικιακα μπαρ, κανουν για πλακα σημα στον οδηγο του ηλεκτρικου να σταματησει και σκανε στα γελια οταν αυτος την παταει και νευει σε στυλ "ναι, βρε κοριτσια, μην ανησυχειτε, θα σταματησει το τρενο κι εδω".
επαληθευτηκα, οταν καποια χρονια μετα γνωρισα την ι., αλλο ενα κοριτσι του κεντρου που περιφερεται στην αθηναϊκη αστικη ζουγκλα. τωρα που το σκεφτομαι, κι εκεινη η απιστευτη μορφη που τη συναντας σε οποιο παρτυ κι αν πας ή σε ασχετες φασεις τα βραδυα στους δρομους και ειναι κατι σαν την ψυχη της πολης -μιλαμε την ξερουν ολοι!- ακομα κι εκεινη εχει αυτα τα χαρακτηριστικα.]
παντως, αυτο το βραδυ, μεσα σε μια πλατεια, κατω απ' το υποστεγο καποιου μπαρ, γυρω απο ενα τραπεζι, ενω ο καιρος το παει για βροχη, μιλαμε παλι για τη ζωη κι εγω ειναι σα να ζω εκεινη την ταινια: κοιταζω τα φωτισμενα παραθυρα στις πολυκατοικιες που μας περικυκλωνουν και προσπαθω να μαντεψω τους ανθρωπους που ζουν εκει μεσα.
η απαντηση στα ερωτηματα μας ειναι εκει μεσα. καποιο απ' αυτα τα παραθυρα κερδιζει, αν και αυτα τα "ολο-το-συμπαν-συνωμοτει" ειναι ωραια διατυπωμενες μαλακιες και τιποτα παραπανω.
[αυτος παντρευεται τον ιουλιο και υποψιαζομαι οτι θα κανει ολες τις μαλακιες που κοροϊδευαμε, ανταλασσοντας τα παντα για καποιου τυπου ασφαλεια/ο αλλος θα ζηλεψει και θα τον ακολουθησει κι ας ειναι με το λαθος ατομο διπλα του αυτη την περιοδο/η μια χωριζει τα τελευταια δυο χρονια και αποψε θα το κανει στα σιγουρα, αλλα μπορει και οχι, αν.../ενα χρονο πριν, μια αλλη κοντεψε να βρεθει με ενα παιδι κι εναν αγνωστο αντρα διπλα της και ολα αυτα επειδη η ιδια το ειχε επιλεξει/ειναι κι εκεινη που τωρα ζει την ετεροχρονισμενη ανταποκριση ενος μεχρι προτινος ανεκπληρωτου ερωτα, αλλα το πραγμα ειναι αρκετα μπερδεμενο γιατι παιζουν κι αλλα.]
στατιστικα παντως υπαρχουν αρκετες πιθανοτητες.
-πας καλα ρε που θα κανω εγω εξωσωματικη; αν θες παιδι, να το κανουμε με τον παραδοσιακο τροπο! [-ελα τωρα, που θα γαμηθουμε για να κανουμε ενα παιδι!] ξερεις, ρε μαλακα, πώς θα γινω; τοση! [-και πώς θα του πειραξουμε το ντι εν εϊ να μην παρει τα μαλλια μου;] ρε γελοιε, παιδι ή γκρεμλιν θα κανουμε; τι την περασες τη μητρα μου; ξεχνα το!
κοιτα, αποψε ισως και να ειναι η τυχερη μου βραδια, αλλα i don't give a fuck και λεω να παω να κοιμηθω απο τωρα. το πεπρωμενο μου μπορει να περιμενει.
4.3.06
μερες με ηλιο -περιμενοντας να μπει για τα καλα η ανοιξη.
κανενας ενθουσιασμος λοιπον παρα τις προσπαθειες.
παρα τις προϋποθεσεις, που σε ολες τις περιπτωσεις υπηρξαν θετικες:
ζωη εξακολουθει να ειναι αυτο που συμβαινει απο την αλλη πλευρα του τζαμιου κι εγω ανακαλυπτω ξανα τη γοητεια που ασκει πανω μου το ταβανι, τρωγοντας ψωμι με βουτυρο και μελι και περιμενοντας τη λυση να κατεβει απο το ιντερνετ.
επισης, τελευταια συμβαινει ολο και πιο συχνα να διαβαζω τη ζωη μου στους οδηγους της πολης ή να βλεπω να τη ζουν και καποιοι αλλοι, πραγμα που απο τη μια με γοητευει με καποιο τροπο, αλλα απο την αλλη μαλλον με τρομαζει και δεν ειμαι σιγουρος ποια απ' τις δυο ειναι η σωστη αντιδραση.
εξαλλου, κι εγω γραφω.
αλλα να, πιστευω οτι υπαρχουν και περιοχες που θα 'πρεπε να μενουν αχαρτογραφητες. να τις ψαχνεις στο google earth και να πεφτεις πανω σε μαυρες τρυπες.
και το παρτυ μας τις προαλλες ηταν πετυχημενο, αλλα ποιοι ηταν ολοι αυτοι οι ανθρωποι, ρε γαμωτο; η μουσικη που επαιζε ο ντι τζει δεν ηταν η δικη μας και δε βρεθηκε κανεις να φωναξει: "κρεμαστε τον, λοιπον!".
αλλα παλι δε νοιωθω παντα κι αυτο το "μας", αλλα ισως να φταιει και το τηλεφωνο μου σ'αυτο, γιατι οποτε παω να το σηκωσω καλει τα λαθος ατομα και μαλλον θα πρεπει να το αλλαξω.
ο αλεκος μού ειπε οτι στην ακαδημιας οι νεραντζιες μυριζουν ηδη.
αν αυτο ισχυει, τοτε συντομα το φαινομενο θα απλωθει σ' ολοκληρη την πολη κι ολοι θα αρχισουν να κανουν κοπανες, να αγαπιζονται και να πινουν ουζα σε τραπεζακια εξω.
τοτε ολα ειναι πιθανα.
κι αυτο ειναι κατι ωραιο να περιμενει κανεις, οχι;
παρα τις προϋποθεσεις, που σε ολες τις περιπτωσεις υπηρξαν θετικες:
ζωη εξακολουθει να ειναι αυτο που συμβαινει απο την αλλη πλευρα του τζαμιου κι εγω ανακαλυπτω ξανα τη γοητεια που ασκει πανω μου το ταβανι, τρωγοντας ψωμι με βουτυρο και μελι και περιμενοντας τη λυση να κατεβει απο το ιντερνετ.
επισης, τελευταια συμβαινει ολο και πιο συχνα να διαβαζω τη ζωη μου στους οδηγους της πολης ή να βλεπω να τη ζουν και καποιοι αλλοι, πραγμα που απο τη μια με γοητευει με καποιο τροπο, αλλα απο την αλλη μαλλον με τρομαζει και δεν ειμαι σιγουρος ποια απ' τις δυο ειναι η σωστη αντιδραση.
εξαλλου, κι εγω γραφω.
αλλα να, πιστευω οτι υπαρχουν και περιοχες που θα 'πρεπε να μενουν αχαρτογραφητες. να τις ψαχνεις στο google earth και να πεφτεις πανω σε μαυρες τρυπες.
και το παρτυ μας τις προαλλες ηταν πετυχημενο, αλλα ποιοι ηταν ολοι αυτοι οι ανθρωποι, ρε γαμωτο; η μουσικη που επαιζε ο ντι τζει δεν ηταν η δικη μας και δε βρεθηκε κανεις να φωναξει: "κρεμαστε τον, λοιπον!".
αλλα παλι δε νοιωθω παντα κι αυτο το "μας", αλλα ισως να φταιει και το τηλεφωνο μου σ'αυτο, γιατι οποτε παω να το σηκωσω καλει τα λαθος ατομα και μαλλον θα πρεπει να το αλλαξω.
ο αλεκος μού ειπε οτι στην ακαδημιας οι νεραντζιες μυριζουν ηδη.
αν αυτο ισχυει, τοτε συντομα το φαινομενο θα απλωθει σ' ολοκληρη την πολη κι ολοι θα αρχισουν να κανουν κοπανες, να αγαπιζονται και να πινουν ουζα σε τραπεζακια εξω.
τοτε ολα ειναι πιθανα.
κι αυτο ειναι κατι ωραιο να περιμενει κανεις, οχι;
2.3.06
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)