προσπαθω αυτες τις μερες να δω τι στο καλο θα κανω στις γιορτες. παιρνω τηλεφωνα και ρωταω τα παιδια τι σκεφτονται. αφενος πρεπει να δω ποτε θα ζητησω αδεια απο το λοχαγο, αφετερου, θελω να εχω μπροστα μου κατι να προσβλεπω κι ας ξερω οτι τις περισσοτερες φορες, οταν κανεις σχεδια τα οποια καταστρωνεις μεχρι και την τελευταια λεπτομερεια, απογοητευεσαι γιατι εχεις αυξημενες προσδοκιες.
τεσπα, δεν ειναι εκει το θεμα. το θεμα ειναι οτι σκεπτομενος ολα αυτα, μου ηρθε στο μυαλο η 31 δεκεμβριου του 2003.
αμστερνταμ, τσουχτερο κρυο, εγω, η μιριαμ και ο αντονιο, σ’ενα μικρο ισογειο σπιτι στην τουρκικη γειτονια. φαγαμε ενα υπεροχο ψαρι που ειχε φτιαξει ο αντονιο (πολυ τον ζηλευω για την ευκολια με την οποια αυτοσχεδιαζει στο μαγειρεμα), ειχαμε πιει κατι κρασια, μετα πλακωσαμε τους μπαφους και ενα μεταξα olympic reserve που ειχα φερει εγω. ολο λεγαμε οτι θα παιρναμε τα ποδηλατα να κατεβουμε κεντρο να δουμε τα πυροτεχνηματα στην πλατεια, αλλα εννοειται οτι μετα απο μια τετοια κραιπαλη κανεις μας δεν ειχε ορεξη να κουνηθει.
ειδα το ρολοϊ πεντε λεπτα πριν μπει ο καινουργιος χρονος. πεταχτηκαμε εξω με το μεταξα και τα ποτηρια μας και πηγαμε τρεχοντας στην πλατεια που ηταν διπλα. ειχε μαζευτει αρκετος κοσμος και συνεχως ερχοντουσαν κι αλλοι.
νωριτερα ειχαμε πιασει μια συζητηση για τους καγκουρες (που εχουν τετοιους και στην ιταλια και τους λενε tamaros) και βλεποντας τους τουρκους tamaros να περνανε με τα αυτοκινητα με τη μουσικη τσιτα και να κανουνε κοντρες στο ποιος θα πεταξει τα πιο πολλα βεγγαλικα, καταληξαμε οτι τους αγαπαμε, γιατι βαζουν τα πυροτεχνηματα στη ζωη μας.
φιληθηκαμε και αγκαλιαστηκαμε, εκει, στη γωνια εκεινης της πλατειας και ενιωσα πραγματικα ευτυχισμενος και γεματος. γιατι ειχα φτιαξει αλλη μια οικογενεια, γιατι το 2004 προμηνυοταν υπερλαμπρο, γιατι ενιωθα ελευθερος και ικανος να κανω τα παντα, γιατι σχεδιαζαμε την τελεια ταινια (αλλα κυριως γιατι τη ζουσαμε).
μετα βρηκα μια δικαιολογια να τους αφησω μονους, πηρα το ποδηλατο και γυρισα καποια μπαρακια στο κεντρο. κατεληξα σε μια σαουνα μεχρι τις 5 το πρωι.
επιστρεφοντας σπιτι εκοψα δρομο μεσα απο το vondel park. ενας ποδηλατης που με προσπερασε μου ευχηθηκε καλημερα και happy new year.
η ευχη του επιασε.
21.11.05
προσκλητηριο για αναφορα.
πριν εναμιση μηνα περιπου -σ'ενα μεηλ- σου περιεγραφα την ενταξη μου στον ελληνικο στρατο σαν τη σκηνη εναρξης του europa:
κατι σιδηροδρομικες ραγες περνανε μπροστα απο τα ματια σου, ενω μια επιβλητικη φωνη σε υπνωτιζει μετρωντας αργα και σταθερα απο το 1 ως το 10, περιγραφοντας σε καθε νουμερο την κατασταση στην οποια βρισκεσαι. οταν μετρησει 10, εσυ θα εχεις πια βυθιστει στην europa.
τοτε, σου ειχα γραψει οτι βρισκομουν καπου στο 7. τωρα πλεον ειμαι στο 10.
το καταλαβαινω πρωτιστως απο τη γλωσσα: εκει που ειχα ορκιστει οτι εγω δεν προκειται να υιοθετησω σε καμια περιπτωση τη στρατιωτικη αργκω, τελευταια εχω αρχισει να πεταω ασυναισθητα διαφορα. ειναι ματαιο να αντιστεκομαι. καθε γλωσσα αντιστοιχει σε συγκεκριμενες μορφες ζωης (ή το αντιστροφο). τωρα ειμαι φανταρος, αρα αυτη ειναι η γλωσσα μου και με το να προσποιουμαι στον εαυτο μου οτι ειμαι κατι αλλο δεν ωφελει.
το αλλο που μου εκανε εντυπωση ειναι οτι κατα τη διαρκεια της αδειας απο ενα σημειο και μετα, δε μπορουσα να συντονιστω με τον κοσμο. αφενος δεν ηθελα να αποδεχτω για τον εαυτο μου το ρολο του επισκεπτη, αφετερου δε γινοταν να ειμαι και κατι αλλο εφοσον δε συμμετειχα στην καθημερηνοτητα σας.
επιασα τον εαυτο μου -και αυτο ειναι τρομακτικο- να ανυπομονω καποιες φορες να επιστρεψω στη στρατιωτικη ζωη, μαζι με τους ανθρωπους που ζουν την ιδια ζωη με μενα.
η θεση αυτη μου δινει και το πλεονεκτημα της αποστασιοποιησης: σας βλεπω ολους αλλιως. καταλαβα τι θα μεινει και για ποιους λογους, πώς τα πανε οι σχεσεις σας, τα σχεδια σας. καταλαβα και τι θα γινει με σενα και τι τελικα ηθελα απο σενα. περασαμε τα δυο πρωτα βραδια μαζι. μετα τιποτα, περα απο καποια μηνυματα (δε μπηκα καν στον κοπο να τηλεφωνησω -εγω, που εγραφα συνεχεια για σενα).
ας παψω λοιπον να αντιστεκομαι κι ας αφησω το σωμα μου να βυθιστει σ'αυτο το παραλληλο συμπαν. ισως κατι καλο βγει στο τελος.
ειπαμε: "η ζωη ξερει κι εγω την εμπιστευομαι".
κατι σιδηροδρομικες ραγες περνανε μπροστα απο τα ματια σου, ενω μια επιβλητικη φωνη σε υπνωτιζει μετρωντας αργα και σταθερα απο το 1 ως το 10, περιγραφοντας σε καθε νουμερο την κατασταση στην οποια βρισκεσαι. οταν μετρησει 10, εσυ θα εχεις πια βυθιστει στην europa.
τοτε, σου ειχα γραψει οτι βρισκομουν καπου στο 7. τωρα πλεον ειμαι στο 10.
το καταλαβαινω πρωτιστως απο τη γλωσσα: εκει που ειχα ορκιστει οτι εγω δεν προκειται να υιοθετησω σε καμια περιπτωση τη στρατιωτικη αργκω, τελευταια εχω αρχισει να πεταω ασυναισθητα διαφορα. ειναι ματαιο να αντιστεκομαι. καθε γλωσσα αντιστοιχει σε συγκεκριμενες μορφες ζωης (ή το αντιστροφο). τωρα ειμαι φανταρος, αρα αυτη ειναι η γλωσσα μου και με το να προσποιουμαι στον εαυτο μου οτι ειμαι κατι αλλο δεν ωφελει.
το αλλο που μου εκανε εντυπωση ειναι οτι κατα τη διαρκεια της αδειας απο ενα σημειο και μετα, δε μπορουσα να συντονιστω με τον κοσμο. αφενος δεν ηθελα να αποδεχτω για τον εαυτο μου το ρολο του επισκεπτη, αφετερου δε γινοταν να ειμαι και κατι αλλο εφοσον δε συμμετειχα στην καθημερηνοτητα σας.
επιασα τον εαυτο μου -και αυτο ειναι τρομακτικο- να ανυπομονω καποιες φορες να επιστρεψω στη στρατιωτικη ζωη, μαζι με τους ανθρωπους που ζουν την ιδια ζωη με μενα.
η θεση αυτη μου δινει και το πλεονεκτημα της αποστασιοποιησης: σας βλεπω ολους αλλιως. καταλαβα τι θα μεινει και για ποιους λογους, πώς τα πανε οι σχεσεις σας, τα σχεδια σας. καταλαβα και τι θα γινει με σενα και τι τελικα ηθελα απο σενα. περασαμε τα δυο πρωτα βραδια μαζι. μετα τιποτα, περα απο καποια μηνυματα (δε μπηκα καν στον κοπο να τηλεφωνησω -εγω, που εγραφα συνεχεια για σενα).
ας παψω λοιπον να αντιστεκομαι κι ας αφησω το σωμα μου να βυθιστει σ'αυτο το παραλληλο συμπαν. ισως κατι καλο βγει στο τελος.
ειπαμε: "η ζωη ξερει κι εγω την εμπιστευομαι".
19.11.05
un ano di amor.
σχεδον ενα χρονο μετα. και παλι επιστρεφω σε σενα, οταν ειμαι kind of blue.
ή ισως επιστρεφω στην κατασταση που ειχαμε δημιουργησει -δεν εχει μεγαλη διαφορα.
τωρα μας χωριζει ενας ωκεανος και δυο διαφορετικοι τροποι ζωης. και οι γεναρηδες που πια δε θα σημαινουν μια αρχη, αλλα ενα τελος.
ειναι περιεργο που σκεφτομουν αυτα τα πραγματα τα ξημερωματα στη σκοπια. στο ραδιοφωνακι ενας τουρκικος σταθμος επαιζε ισπανικα τραγουδια -μαλλον γι'αυτο. εβγαλα το μπλοκακι μου και εγραψα δυο λογια.
το βραδυ, οταν τσεκαρα τα μηνυματα μου, βρηκα δυο μεηλ απο σενα σταλμενα εκεινη την ωρα περιπου. οχι κατι πολυ προσωπικο. τυπικουρες.
οχι, δεν πιστευω σε τηλεπαθειες και τα τοιαυτα. απλα χαμογελασα και πατησα relpy.
ή ισως επιστρεφω στην κατασταση που ειχαμε δημιουργησει -δεν εχει μεγαλη διαφορα.
τωρα μας χωριζει ενας ωκεανος και δυο διαφορετικοι τροποι ζωης. και οι γεναρηδες που πια δε θα σημαινουν μια αρχη, αλλα ενα τελος.
ειναι περιεργο που σκεφτομουν αυτα τα πραγματα τα ξημερωματα στη σκοπια. στο ραδιοφωνακι ενας τουρκικος σταθμος επαιζε ισπανικα τραγουδια -μαλλον γι'αυτο. εβγαλα το μπλοκακι μου και εγραψα δυο λογια.
το βραδυ, οταν τσεκαρα τα μηνυματα μου, βρηκα δυο μεηλ απο σενα σταλμενα εκεινη την ωρα περιπου. οχι κατι πολυ προσωπικο. τυπικουρες.
οχι, δεν πιστευω σε τηλεπαθειες και τα τοιαυτα. απλα χαμογελασα και πατησα relpy.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)