4.8.05
3.8.05
ενδορφινα τεκ.
"φταινε οι ενδορφινες".
λεει και μετα γυριζει ξανα προς το μερος μου. δε φοραω τα γυαλια και δε μπορω να δω καλα τα ματια του. εχει και σκοταδι.
αληθεια, τι χρωμα ματια εχει; οταν βγουμε σε φως να θυμηθω να δω.
ειμαστε ξαπλωμενοι στα γρασιδια, η νυχτα ειναι πολυ ζεστη, το μυαλο κανει ελευθερους συνειρμους.
μ'αρεσει εδω που ειμαστε. αυτο θελω. αγκαλιες και φιλια πανω στα γρασιδια. δε χρειαζεται να μιλαμε. τον νιωθω διπλα μου.
[...words are very unnecessary / they can only do harm]
με παιρνει αγκαλια. με φιλαει στο πισω μερος του λαιμου και στην πλατη, μου χαϊδευει τους αγκωνες, ανασαινει διπλα στ'αυτι μου.
δε θελω να παω πουθενα. θελω να κοιμηθουμε εδω αποψε. μαζι.
κατι σα να λυθηκε αυτη τη βραδια. ή μπορει να ειναι μονο στο δικο μου κεφαλι. ισως παλι να ειναι και το ξαφνικο deadline.
οταν, λεει, η θερμοκρασια χτυπησει τους 38, κατι γινεται με τις ενδορφινες μεσα μας και αφηνιαζουμε: καποιοι θελουν να σκοτωσουν και καποιοι να κανουν ερωτα. εμεις προφανως ανηκουμε στη δευτερη κατηγορια.
καμια μαγεια λοιπον. καθαρη βιολογια.
[...]
τελειωνει. μενουμε αγκαλιασμενοι για αρκετη ωρα. φιλιομαστε ξανα.
[...]
τον αφηνω στο σπιτι του. δε μου προτεινει να ανεβω. κριμα, γιατι ηθελα να κοιμηθουμε μαζι. δε με πειραζει τοσο, ομως. ηταν πολυ ομορφα αποψε. λεμε οτι θα βρεθουμε την επομενη. βγαζω απο το ντουλαπακι το σι ντι που του πηρα για δωρο και του το δινω -"τζαστ ιν κεϊς που κατι γινει και δε βρεθουμε αυριο".
[δεν ξερω ακριβως γιατι του πηρα το σι ντι και δη το συγκεκριμενο. ισως η αιτια μού αποκαλυφθει καποια στιγμη στο μελλον]
με φιλαει ξανα. βαζω μπρος και φευγω.
τα φωτα στον κεντρικο δρομο ειναι σβηστα. καποια διακοπη θα εχει.
σβηνω κι εγω τα φωτα της μηχανης και συνεχιζω να πηγαινω.
δεν καταλαβαινω τιποτα, αλλα αισθανομαι πολυ καλα.
υπαρχει μαγεια τελικα.
ισως μονο μεσα στο κεφαλι μου, αλλα υπαρχει κι αυτο μου ειναι αρκετο για την ωρα.
λεει και μετα γυριζει ξανα προς το μερος μου. δε φοραω τα γυαλια και δε μπορω να δω καλα τα ματια του. εχει και σκοταδι.
αληθεια, τι χρωμα ματια εχει; οταν βγουμε σε φως να θυμηθω να δω.
ειμαστε ξαπλωμενοι στα γρασιδια, η νυχτα ειναι πολυ ζεστη, το μυαλο κανει ελευθερους συνειρμους.
μ'αρεσει εδω που ειμαστε. αυτο θελω. αγκαλιες και φιλια πανω στα γρασιδια. δε χρειαζεται να μιλαμε. τον νιωθω διπλα μου.
[...words are very unnecessary / they can only do harm]
με παιρνει αγκαλια. με φιλαει στο πισω μερος του λαιμου και στην πλατη, μου χαϊδευει τους αγκωνες, ανασαινει διπλα στ'αυτι μου.
δε θελω να παω πουθενα. θελω να κοιμηθουμε εδω αποψε. μαζι.
κατι σα να λυθηκε αυτη τη βραδια. ή μπορει να ειναι μονο στο δικο μου κεφαλι. ισως παλι να ειναι και το ξαφνικο deadline.
οταν, λεει, η θερμοκρασια χτυπησει τους 38, κατι γινεται με τις ενδορφινες μεσα μας και αφηνιαζουμε: καποιοι θελουν να σκοτωσουν και καποιοι να κανουν ερωτα. εμεις προφανως ανηκουμε στη δευτερη κατηγορια.
καμια μαγεια λοιπον. καθαρη βιολογια.
[...]
τελειωνει. μενουμε αγκαλιασμενοι για αρκετη ωρα. φιλιομαστε ξανα.
[...]
τον αφηνω στο σπιτι του. δε μου προτεινει να ανεβω. κριμα, γιατι ηθελα να κοιμηθουμε μαζι. δε με πειραζει τοσο, ομως. ηταν πολυ ομορφα αποψε. λεμε οτι θα βρεθουμε την επομενη. βγαζω απο το ντουλαπακι το σι ντι που του πηρα για δωρο και του το δινω -"τζαστ ιν κεϊς που κατι γινει και δε βρεθουμε αυριο".
[δεν ξερω ακριβως γιατι του πηρα το σι ντι και δη το συγκεκριμενο. ισως η αιτια μού αποκαλυφθει καποια στιγμη στο μελλον]
με φιλαει ξανα. βαζω μπρος και φευγω.
τα φωτα στον κεντρικο δρομο ειναι σβηστα. καποια διακοπη θα εχει.
σβηνω κι εγω τα φωτα της μηχανης και συνεχιζω να πηγαινω.
δεν καταλαβαινω τιποτα, αλλα αισθανομαι πολυ καλα.
υπαρχει μαγεια τελικα.
ισως μονο μεσα στο κεφαλι μου, αλλα υπαρχει κι αυτο μου ειναι αρκετο για την ωρα.
["φωτογραφια αρχειου". αλλα προσωπα, αλλα συναισθηματα, εντουτοις δινει μια καποια εικονα]
2.8.05
σαορι οτακε (παλιοπουτανακε).
θα μου λειψεις πολυ, μικρο, περιεργο, σκοτεινο πλασμα απο τη γιαπωνια. σου ευχομαι ο,τι καλυτερο και να επιστρεψεις συντομα ευρωπη.
ελπιζω (τωρα που θα εχω λογικα χρονο) να τελειωσω το σεναριακι και να στο στειλω. προφανως θα ειναι παλι κατι το σπαραξικαρδιο, με χωρισμους, ανεφικτους ερωτες και τα σχετικα (νομιζω οτι δε μπορω να ξεφυγω απο το μελο οσο και να προσπαθω, αλλα παλι ξερω ποσο τα γουσταρεις αυτα).
-τι να σου πω, λε; ο,τι και να σου πω, λιγο θα ειναι...
-watashi niwa, sono kachika aroukara!
φιλι.
1.8.05
ο θριαμβος μιας καρδιας.
εχει πλακα να μιλαμε για διακοσμηση εσωτερικων χωρων, για την τεχνη, για ταξιδια, για τους φιλους και τους "φιλους" μας, αλλα απο καποιο σημειο και μετα, απλα δεν φτανει. χρειαζεται ενα καποιο ξεγυμνωμα, ενα λυσιμο, το σπασιμο των παγων.
δεν προκυπτει παντα κι αυτο ειναι νορμαλ.
επισης, θελει και το χρονο του: τρομαζω απιστευτα με τους ανθρωπους που σου εκθετουν τα μεσα τους αμεσως, λες και ειναι παγκος στη λαϊκη.
κοντεψες να με πεισεις οτι τα παντα ειναι ματαια. οτι η σιωπη ειναι δραση και οχι παραιτηση.
διαφωνω τελικα. αυτα ειναι καθαρη δειλια.
"πες -με τρεις λεξεις το πολυ- τι εκανες, οταν σε αδικησανε;".
η πλατωνος το λεει αυτο και μαλλον αναφερεται στη δικη μου δειλια να ζητησω καποια εξηγηση.
πιθανες απαντησεις στην παραπανω ερωτηση:
τιποτα.
εγραψα στο blog.
πηγα στη θαλασσα.
εκανα μια ξεπετα.
περπατησα ολη νυχτα.
επιμενω οτι εχει νοημα να μιλαμε. οτι καποια πραγματα πρεπει να λεγονται. ακομα κι οταν δεν ειναι ευχαριστα. μιλαμε για ανθρωπους, οχι για αντικειμενα.
[στην τελικη, οταν ειμασταν πανω στη μηχανη, κρατιωσουν απο τη μεση μου κι ετριβες το κεφαλι σου στην πλατη μου. μηπως -μιας και δεν εβλεπες προσωπο- δεν ημουν εγω αυτος που αγκαλιαζες;]
δεν ειναι απιστευτο το ποσο αναλωσιμοι ειμαστε για καποιους και ποσο σημαντικοι για καποιους αλλους;
παιρνουμε φορα και συγκρουομαστε επανειλλημμενα και με δυναμη.
ξανα και ξανα.
μετα βαριομαστε και παμε καπου αλλου να χτυπηθουμε.
ή καθομαστε στο πατωμα -εκει που μας αφησαν- και περιμενουμε την επομενη αφορμη για να μπουμε ξανα στο παιχνιδι.
["since we broke up, i'm using lipstick again / i'll suck my tongue in remembrance of you"]
...ξεροντας οτι το τηλεφωνο δε θα χτυπησει, οτι εγω δε θα ρωτησω τιποτα αλλο κι οτι μετα απο καιρο που θα πεσει ο ενας πανω στον αλλο ή θα κανουμε πως δεν ειδαμε ή θα πουμε μια τυπικουρα και μετα τα λεμε. αυτο το τελευταιο ειναι που με ενοχλει, γιατι θα μπορουσε να ειναι αλλιως -οχι μαζι: απλα αλλιως.
τωρα ακουω bjork - the pleasure is all mine.
δεν προκυπτει παντα κι αυτο ειναι νορμαλ.
επισης, θελει και το χρονο του: τρομαζω απιστευτα με τους ανθρωπους που σου εκθετουν τα μεσα τους αμεσως, λες και ειναι παγκος στη λαϊκη.
κοντεψες να με πεισεις οτι τα παντα ειναι ματαια. οτι η σιωπη ειναι δραση και οχι παραιτηση.
διαφωνω τελικα. αυτα ειναι καθαρη δειλια.
"πες -με τρεις λεξεις το πολυ- τι εκανες, οταν σε αδικησανε;".
η πλατωνος το λεει αυτο και μαλλον αναφερεται στη δικη μου δειλια να ζητησω καποια εξηγηση.
πιθανες απαντησεις στην παραπανω ερωτηση:
τιποτα.
εγραψα στο blog.
πηγα στη θαλασσα.
εκανα μια ξεπετα.
περπατησα ολη νυχτα.
επιμενω οτι εχει νοημα να μιλαμε. οτι καποια πραγματα πρεπει να λεγονται. ακομα κι οταν δεν ειναι ευχαριστα. μιλαμε για ανθρωπους, οχι για αντικειμενα.
[στην τελικη, οταν ειμασταν πανω στη μηχανη, κρατιωσουν απο τη μεση μου κι ετριβες το κεφαλι σου στην πλατη μου. μηπως -μιας και δεν εβλεπες προσωπο- δεν ημουν εγω αυτος που αγκαλιαζες;]
δεν ειναι απιστευτο το ποσο αναλωσιμοι ειμαστε για καποιους και ποσο σημαντικοι για καποιους αλλους;
παιρνουμε φορα και συγκρουομαστε επανειλλημμενα και με δυναμη.
ξανα και ξανα.
μετα βαριομαστε και παμε καπου αλλου να χτυπηθουμε.
ή καθομαστε στο πατωμα -εκει που μας αφησαν- και περιμενουμε την επομενη αφορμη για να μπουμε ξανα στο παιχνιδι.
["since we broke up, i'm using lipstick again / i'll suck my tongue in remembrance of you"]
...ξεροντας οτι το τηλεφωνο δε θα χτυπησει, οτι εγω δε θα ρωτησω τιποτα αλλο κι οτι μετα απο καιρο που θα πεσει ο ενας πανω στον αλλο ή θα κανουμε πως δεν ειδαμε ή θα πουμε μια τυπικουρα και μετα τα λεμε. αυτο το τελευταιο ειναι που με ενοχλει, γιατι θα μπορουσε να ειναι αλλιως -οχι μαζι: απλα αλλιως.
τωρα ακουω bjork - the pleasure is all mine.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)